EuroSonic/Altersonic/Platosonic door de ogen van MusicFromNL

Eurosonic 2012 © Hans Kreutzer

De verslaggevers van MusicFromNL op ESNS hebben een bevoorrechte positie: omdat we ons verslag pas achteraf brengen hebben we tijdens het festival ruimschoots de tijd om veel te kijken en tijdens – maar vooral na – het programma niet te rustig aan hoeven te doen met het bier. In combinatie met het feit dat er geen enkel festival in Nederland bestaat waar zoveel goede muziek geprogrammeerd staat is ESNS voor ons een absoluut hoogtepunt van het jaar.

We pakten er dit jaar in de verslaggeving ook Altersonic en Platosonic bij; wat ons betreft essentiële onderdelen van het totaalpakket dat afgelopen weekend in Groningen voor de avontuurlijke bezoeker klaarstond. De woensdag misten we helaas.

Nog altijd willen we niet suggereren compleet te zijn. Met zo'n gruwelijke hoeveelheid bands is dat onmogelijk. En uiteraard ligt onze nadruk heel sterk op FromNL! Ergens mee oneens? Post het in de comments!

Tekst: Natalie Polman (NP), Knaques (K) en de "kenners" die ons ook vooraf hun beloften tipten. Zie ook het fotoverslag van Hans Kreutzer en ons verslag van Noorderslag!

---

(NP) Voor mij als ESNS-maagd was het natuurlijk spannend om meteen met persaccreditatie met het MusicFromNL team richting mijn geboortestad Groningen te vertrekken voor drie dagen. Een aantal dingen die ik geleerd heb:

• Ik moet echt een smartphone kopen met navigatie erop en/of leren kaartlezen;
• Bier is minstens net zo belangrijk als de bands. Dus: genoeg drinken;
• Met een persaccreditatie kom je net zo makkelijk of moeilijk binnen als met een bezoekerspolsbandje (huilen dus bij lange rijen)*;
• Je gaat uiteindelijk veel minder en deels ook andere bands zien dan je zo mooi gepland had op drie A4’tjes in Word (maar niet huilen, want soms is niet gepland ook leuk).

*Lange rijen en dus gemist:
Eefje de Visser in De Spieghel
Automatic Sam in De Walrus

Laat ik maar meteen met mijn favoriete optredens in huis vallen: Team Me uit Noorwegen in Plato (PlatoSonic) en Roosbeef in Machinefabriek. Ook Still Corners (uk) en The Black Atlantic tijdens PlatoSonic, F en Di-rect in Platform Theater (EuroSonic) en A Liquid Landscape tijdens Altersonic behoren tot mijn favorieten. Genoeg over mij, let’s talk about the music!


(K) - Yuri Landman Ensemble (Pruimcity, Altersonic) | I Am Oak (Forum Images, EuroSonic)
Om met het meest opvallende te beginnen: het Yuri Landman Ensemble. Flabbergasted is geen understatement als ik mijn reactie moet beschrijven. Dat het dertientienkoppig (?!) ensemble grotendeels op zelfgebouwde instrumenten speelde was vooraf te verwachten, de aard van die instrumenten niet. Meest bizar: een snaar van een meter of vijf lang die door de zaal gespannen is. Aan één kant bevestigd aan een bak met knoppen op het podium, aan de andere kant aan een truss (paal van lichtinstallatie), en er dan met een stok tegenaan rammen. Alleszins een vervreemdende ervaring die ondergetekende zeker kan interesseren, maar waarbij de band zelf waarschijnlijk ook niet in de illusie leeft ooit een groot publiek te gaan bereiken. Het grappige is dat een band als LUIK, in een andere categorie en waarover later meer, dat wel voor elkaar krijgt. Ook Snowstar-labelgenoot I Am Oak blijkt een leuke schare fans te hebben opgebouwd. Geen grote hoeveelheden overigens, maar ook een iets minder gevulde zaal volledig stil spelen maakt indruk.

(NP) - Roosbeef (Machinefabriek)
Roosbeef deed iets met me toen ik voor het eerst de tweede plaat hoorde. De arrangementen klinken prachtig en komen live, vooral dankzij het goede geluid in de Machinefabriek, erg goed uit de verf. Roos klinkt samen met de tweede en derde stem van bassist Tom Pintens en gitarist en toetsenist Wannes Capelle vol en indringend. De muziek overspoelt je met emotie en betovering. Vooral het einde van 'Als Je Me Zoekt', waarin de band een minutenlang "oewoehoe" inzet, is werkelijk zielsmooi. Roosbeef moest het festival in de Machinefabriek openen en omdat die zaal nogal groot en kaal is en het publiek nogal stilletjes, vroeg ik haar na afloop hoe ze het vond gaan. "Het publiek was nogal tam, waarschijnlijk omdat we moesten openen." Ik vraag haar wat ze verwacht van het optreden op Noorderslag en terwijl ze nerveus door haar haren woelt zegt ze "ik verwacht nooit zoveel, ik zie het allemaal wel."

(K) - Mundo Park | Heavylight (Pruimcity, Altersonic) | Di-rect (EuroSonic Air)

Di-rect op Eurosonic 2012 © Hans Kreutzer

De minder avontuurlijk georiënteerde mens had het aanzienlijk ruimer voor het kiezen. Grappig om te zien is dat bij veel bands die meer richting de mainstream opereren er vaak ongebreideld enthousiasme wordt tentoongesteld. Het mij tot dan toe onbekende Mundo Park weet zich in die hoek aardig neer te zetten. Waar de horde jonge meisjes, die vlak na aanvang de zaal binnenkwam, vandaan kwam blijft onbeantwoord; feit is dat de meiden zichtbaar plezier in de poppy act hebben. Een dag later weet op datzelfde podium ook de poprock van het ongeveer even jonge Heavylight op te vallen. Na de show van Di-rect op EuroSonic Air te hebben gezien en de ambiance van het podium en de lichtshow in de overweging mee te nemen, komt Heavylight in de toekomst wellicht aardig in de richting. Met de vierkoppige samenzang zit het in ieder geval helemaal snor, de breaks zijn strak en de liedjes catchy. Al blijft een Di-rect-show voor wat betreft Nederland natuurlijk wel onovertroffen in het genre en is de vergelijking er één die geen rekening houdt met alle factoren die voor succes op de juiste plek moeten vallen.

(NP) - Di-rect (EuroSonic Air en Platformtheater, EuroSonic)
Di-rect kan anno 2012 nog steeds rekenen op genoeg publiek en dat publiek bestaat inmiddels niet alleen meer uit zwetende tienermeisjes en hun bezorgde vaders en vriendjes. Nee, dat publiek bevat inmiddels ook jongens en mannen die oprecht geïnteresseerd zijn in de band. Di-rect is een geoliede machine geworden. Marcel Veenendaal doet op het einde nog een Vikinghelm met enorme hoorns op, kijkt minutenlang het publiek in en laat zich gewillig fotograferen, terwijl de band ‘Walk With Me’ van het vorige album eindeloos doorspeelt. Een sterk optreden van gewoon een goede band.

(NP) - F (Platformtheater, EuroSonic)
Eén woord om deze band te omschrijven? Seks. Deze band maakt groovy funky black Music en is lekker om naar te kijken en luisteren. De bassist zingt de meeste stukken en lijkt op P. Fabergé (je
weet wel, van De Jeugd), maar dan met een staart. Bij het laatste nummer denk ik even dat de band 'Another Brick In The Wall' van Pink Floyd inzet, maar dan wendt het nummer zich toch weer. Had ik al gezegd dat deze band sexy is?

The Hype, hier in Platform Theater © Hans Kreutzer

(K) - The Hype (Coffee Company, Platosonic)
Ander genre, zelfde mainstream ambities: The Hype. Na een liveshow van deze band gezien te hebben op de Rotterdamse Popronde was de hernieuwde kennismaking er één van verbazing. Want ondanks het feit dat ook hier een behoorlijk enthousiaste band stond is de hele feel veel minder rebels dan voorheen. Toegegeven: een koffiezaak leent zich minder om de tent eens goed ondersteboven te zetten, maar de oprechtheid van de glimlach blijft twijfelachtig.

(NP) The Kings of Oblivion (Shadrak, EuroSonic)
Deze heren weten niet goed wat ze het liefst maken. En dus maken ze het allemaal. Rock ’n roll, americana, reggae, new wave, alles zit erin. Deze band kan het leuk doen op middelgrote zomerfestivals, gegarandeerd feest. Ik werd er in ieder geval wel blij van.

(K) - PLeaSe! (Pruimcity, Altersonic) | The Kings Of Oblivion (Shadrak, EuroSonic)
Grenzend aan de populaire muziek komen we de deels piepjonge Haagse soulfunkformatie PleaSe! tegen en ook in Shadrak vinden we die avond een band die zich buiten het voor de hand liggende opereert: The Kings Of Oblivion. Waar de composities en samenzang van eerstgenoemde geprezen mogen worden maar originaliteit minder aan de orde is, kunnen we bij The Kings de eerste stappen op weg naar het originele vinden. Het mengsel van stijlen dat die band brengt houdt de zaal goed gevuld en qua performance zit het ook allemaal goed. Zelfverzekerdheid in optima forma daar, wat we maar weinig tegenkwamen op de donderdag en vrijdag; alleen Automatic Sam, Dope D.O.D., Manngold en Baskerville wisten de zelfde graad van zelfvertrouwen te laten zien en om maar met de laatste te beginnen: volledig terecht.

(K)- Baskerville (Huize Maas,EuroSonic)
Wat Baskerville laat zien is van een ongekende grootheid. Voor zover dat nog mogelijk was is deze band weer gegroeid. Het weet met een stampende en scheurende set de afgeladen zaal in extase te brengen. Tenzij de heren de studio induiken of anderszins pauze nemen, kan het niet anders dan dat ook 2012 voor Baskerville een jaar van groeiend succes en vele buitenlandse festivals wordt. Dit zijn gasten die je maar wat graag in de Bravo op Lowlands voor je kiezen krijgt.

(NP) - Capeman (Pruimcity, AlterSonic)
Met maar één single die echt goed is (‘Mass Destructo’) en een arrogant kijkende zanger en bassist hield ik het na een stuk of drie nummers voor gezien. Na een wanhopige poging het publiek (dat bestond uit nauwelijks tien man) naar voren te krijgen, valt onverhoopt ook nog de versterker van de gitarist uit. Zanger Darko Tadic geeft de schuld aan de geleende apparatuur van Pruimcity en maakt een slechte grap om de stilte te vullen, maar daar winnen ze nou niet bepaald meer zieltjes mee. Jammer.

(K)- Waar is de metal?
Waar dance—gerelateerde acts overigens redelijk de ruimte krijgen tijdens het gehele weekend, mogen we wederom constateren dat het voor metalliefhebbers aanzienlijk moeilijker is iets van hun gading te vinden. Wat is het toch met deze stijl? Dat Nederlandse metal het over de grenzen vaak goed doet zou toch aanleiding moeten zijn ook op EuroSonic wat showcases te programmeren? Dat het programma op de website daarbij nog eens zes bands in het genre plaatst, waarvan slechts de helft het predicaat ook maar enigszins kan waarmaken (waarvan ook nog slechts één Nederlandse) is exemplarisch voor de schijnbare desinteresse van de programmeurs. Ook al is het programma nog zo uitgebreid, het barst van de Europese metalfestivals waar ook Nederlandse bands een aardige duit in het zakje zouden kunnen doen. Maar tot zover deze uithaal want laten we wel zijn: ook twee dagen na het weekend resoneert de positieve vibe nog altijd na.

(K) - Automatic Sam (De Walrus, EuroSonic)
Voor de sectie harder werk toog ik dus naar Automatic Sam in De Walrus waar Suburban/Quadrofoon haar jaarlijkse feestje vierde. Niet bij gebrek aan beter overigens, want op de redactie is het album ‘Texino’ (luister hier) een graag gehoorde gast. Dat de met authentieke blues doorspekte energieke rock het ook live zeer goed doet is een mooie bevestiging van het vermoeden dat deze band nog behoorlijk door gaat stoten in het live-circuit. Om 4 uur ’s nachts komt ‘Keep On Shaking’ nog voorbij op de dansvloer in altijd-open-tot-laat-dans-drankhol Warhol en ook in die ietwat vreemde setting weet de muziek te bekoren. Supertip!

Manngold op Eurosonic 2012 © Hans Kreutzer

(K) - Manngold | A Liquid Landscape (Pruimcity, Altersonic)
De grootste indruk op rockgebied komt wat mij betreft – schoorvoetend toegegeven - van een stel ongrijpbare Belgen. Manngold. Nog nooit van gehoord en echt de allergrootste verrassing van de donderdag. Als achteraf blijkt dat de instrumentale rockband bestaat uit onder andere leden van Vive la Fete, Gabriel Rios en Dead Man Ray valt er wel een hoop op z’n plek. Er staat een band waarin niet gezongen wordt en die verder ook bar weinig meldt, maar het maakt een ongekende indruk. Rasmuzikanten die een ongehoorde strakheid tentoonspreiden en dat over het publiek uitstorten alsof het niks is. Deze band moet meer gehoord. MEER GEHOORD ZEG IK! Dat geldt overigens ook voor de Groningse formatie A Liquid Landscape die exact 24 uur later hetzelfde podium besteeg. Hun licht op emo geschoeide subtiele postrock gaat zeker een groter publiek aanspreken en weet daarbij zowel de geoefende luisteraar als de niet denigrerend bedoelde clueless listener te bekoren.

A Liquid Landscape op Eurosonic 2012 © Hans Kreutzer

Dat is een interessante mix die ook al in Amerika is opgevallen getuige hun verse deal met een platenlabel aldaar.

(NP) - A Liquid Landscape (Pruimcity, AlterSonic)
Ik kende deze band nauwelijks voor dit optreden. Maar A Liquid Landscape heeft mij als fan. Geweldig mooie nummers en een ontzettend bescheiden band en dankbare zanger. De band doet mij een beetje denken aan de band dredg en dat is een groot compliment.

(NP) - Rococo (Plato, PlatoSonic en Cathedral Aisle, EuroSonic)
De driekoppige meisjesband die overal zo de lucht in geprezen wordt (Local Hero bij LiveXS, Ongekend Talent) viel me toch wat tegen. Ze zien er wel leuk uit met hun poppige hoofdjes en schoentjes en hun haren zijn netjes gekamd, maar het lijkt of ze bang zijn te zweten, hun make-up uit te laten lopen en hun schoentjes te beschadigen, zo voorzichtig staan ze te spelen. Het beukt niet, het gaat nergens naartoe en de meisjes bewegen niet, zowel niet van hun plek als hun vingers over de hals van hun gitaar.

Rococo op Eurosonic 2012 © Hans Kreutzer

De liedjes gaan drie minuten lang hetzelfde en de zang klinkt soms zelf zeurderig. De korte schreeuwerige uithaaltjes van zangeres en bassiste Doortje Hiddema helpen ook niet echt. De echte rock ’n roll mist bij deze dames en dat is jammer. Hopelijk leert Rococo dat rocken in mooie kleertjes natuurlijk leuk is, maar dat de muziek er echt niet automatisch beter van wordt.

(K) - The Phantom Four & The Arguido (Pruimcity, Altersonic)
Terug in Pruimcity bewijst The Phantom Four & The Arguido daar dat een mening ook maar een mening is. Waar de band voor mij geen onoriginele, maar wel iets teveel rammelende indruk maakt, is onze fotograaf ronduit lyrisch. En hij niet alleen: ook Edwin van Andel (Melkweg) meldt ons dat het bij vlagen Aziatisch klinkende surf ensemble met The Arguido als zanger één van zijn beste optredens van het afgelopen weekend gaf:

The Phantom Four & The Arguido op Eurosonic 2012 © Hans Kreutzer

Edwin van Andel (Melkweg)
Na het beklimmen van een vage donkere trap kom je in een vreemd bovenzaaltje waar stampende punkrockplaten gedraaid worden. Daar beginnen The Phantom Four & The Arguido met een overgave die meteen aanstekelijk werkt. The Arguido a.k.a. Rudeboy zingt vol bezieling over de galmende surfgitaren en The Phantom Four slaat zich uiterst strak en doeltreffend door hun set heen. Al spoedig breekt er een woeste dansvoer los die de band nog meer opzweept. Geen instrumentals vanavond, geen covers. De surf, punk en energie knalt van het podium in de sterke nummers van hun debuutplaat die volgende maand uitkomt. Pruim City wordt plat gewalst waarna zelfs de centimeters diepe laag pis op de vloer van duistere toiletten niet meer deert. Da's ook surfen, zullen ze daar gedacht hebben.

(NP) – Zanillya (De Walrus, EuroSonic)
De winnares van de Grote Prijs in de categorie Urban maakt indruk, vooral de band en zangeressen die ze heeft meegenomen zijn een prima ondersteuning. Zanillya maakt rap met soul- funk- en reggae-invloeden. De vrouw met de grove bek en knalrood geverfde haar gaat in haar genre zeker de eer krijgen die ze verdient.

Alamo Race Track op Eurosonic 2012 © Hans Kreutzer

(K) - Alamo Race Track (Der Aa kerk, EuroSonic)
Meningen, je komt er niet onderuit. Zeker in een verslag als dit, dat nochtans met twee man – een man en een vrouw welteverstaan – geschreven is, kan smaak zo enorm bepalend zijn voor de indruk van een optreden. Aangezien wij azijnzeiken liever aan anderen overlaten belichten we hier voornamelijk wat in de smaak viel. Wat je niet digt, dig je niet. Niets aan te doen. Maar dan gaan we er dus ook niets, of niet al teveel, over schrijven. Dit om even het hele verslag te nuanceren en te verklaren waar ons – hopelijk overkomende - enthousiasme over vrijwel alles wat we hier beschrijven vandaan komt. Niet dat er geen minpuntjes waren hoor, maar dan heb ik het persoonlijk liever over de gevestigde orde; de orde die alom gewaardeerd wordt en dus een kritische kanttekening niet al tezeer zal deren. Natalie maakte deze overweging voor Rococo. Ik maak weinig mensen in mijn omgeving gelukkig door bijvoorbeeld het optreden van Alamo Race Track in Der Aa kerk (Excelsior labelnight, EuroSonic) een minnetje te geven. Maar als een band zo’n goed laatste album aflevert verwacht je gewoon meer, zeker in een idioot mooie setting als Der Aa kerk. De aankleding was waanzinnig, de belichting feeëriek. De muziek helaas matig. Een geconcentreerde groep muzikanten vocht zichtbaar met de akoestiek en wist de verwachtingen niet waar te maken. Geenszins beroerd, maar een band van dat kaliber had er meer van mogen maken.

(NP) - Still Corners (Plato, PlatoSonic)
De dromerige muziek en de “net uit bed-uitstraling” van de zangeres zorgen voor een bijzondere sfeer in de kil verlichte ruimte van de Plato. Voor deze twintig minuutjes hadden ze best die lelijke tl-buizen boven de band mogen uitdoen. Dan was de schoonheid en rust beter tot zijn recht gekomen.(NP)

(K) - Still Corners | Team Me (Plato, Platosonic)
Optredens van een andere orde. Klein, soms intiem, vaak gedurfd, kort en mede daardoor bij vlagen zeer krachtig. De eerste act van ons weekend bijvoorbeeld: Still Corners (uk). Plato was vrijwel het hele weekend te klein en ook hier was dat het geval, maar mag de pret niet drukken. Een mooie rustige sound met hele sterke zang. Portishead ligt op de loer maar wordt net buiten de deur gehouden. Direct daarna: Team Me (nor). Surprise! Zeer jonge mannetjes. Met een iets overdreven podiumpresentatie. Op het irritante af zelfs. Maar muzikaal echt een revelatie. Waar Vampire Weekend en Sigur Ros elkaar tegenkomen gaat Team Me met het resultaat aan de haal. Een nu al grootse band die in de avond ook nog De Schouwburg (EuroSonic) mocht vermaken en waarvan ik achteraf de mooiste verhalen hoorde.

(NP) - Team Me (Plato, Platosonic)
Dankzij Team Me vergeet ik dat ik in de lelijk verlichte platenzaak sta. De band uit Noorwegen zet een perfecte show neer. De zangeres trekt met haar androgyne uiterlijk (Knaques en ik discussieerden of het nou een jongen of meisje is) de meeste aandacht. Ze draagt een suffe grijze trui over een blouse en een maillot en hij (haar naam is Synne) maakt weidse gebaren met haar armen. De bassist doet tweede stem en lijkt qua uiterlijk nog het meest op iemand van Destine. Deze band maakt zich dus in tegenstelling tot Rococo niet druk om kledingmatches. Dat is natuurlijk niet het belangrijkst. Wat wel belangrijk is dat de muziek ge-wel-dig is. In geval van Team Me: check. Takk Gud begon Marius Hagen met dit zijproject.

Kees Van Hondt, hier op Noorderslag © Hans Kreutzer

(NP) - Awkward I | Kees van Hondt (Coffee Company, PlatoSonic)
De platen vond ik nooit zo bijzonder, maar ik moet toegeven dat ik het in zo’n rare locatie als een koffiezaak echt kan genieten van zijn stem en de ingetogenheid. Zo met een brakke kop is Awkward I
even lekker weinig nadenken en gewoon luisteren.

En dan: Huh wat?! Kees van Hondt in Coffee Company? Op z'n minst een beetje vreemd. Er is namelijk nog geen druppel alcohol te bekennen en de tafels staan nogal in de weg. Maar zelfs hier weet hij nog twee plantentakken met wc-papier de lucht in te krijgen.

Eefje De Visser op Noorderslag 2012 © Hans Kreutzer

(K) - Eefje de Visser (Coffee Company, Platosonic)
Persoonlijke onthulling: sinds vorig jaar Noorderslag zag ik tot aan zaterdagochtend zeven liveshows van Eefje de Visser. Zeven. Een absoluut record. Aanleiding: vorig jaar wist de band me op NS tot tranen toe te roeren en ik heb sindsdien geen optreden van ze gezien zonder dat daar een momentje van absolute ontroering is geweest. En zo was daar ook in de Coffee Company dat moment. Voelt altijd wat beschamend, tranen over je wangen in een mensenmassa, maar inmiddels zullen velen het met me eens zijn als ik Eefje’s stem iets magisch toedicht. Ze weet zonder moeite je ratio te passeren en direct op emoties in te hameren, dat alles nog schijnbaar moeiteloos ook, ondersteund door een aantal van de beste muzikanten die ons land momenteel rijk is. En ook al werden er in de afgeladen Coffee Company foutjes gemaakt, het gemak waarmee ze vergeven werden is bijna onnatuurlijk. De teller staat sinds dit weekend op negen. Ongekend.

(NP) - Arthur Adam (Shadrak, EuroSonic)
Arthur Adam zat in de liveband van Marike Jager en speelt gitaar en bas in Minus The Tiger, maar op EuroSonic speelde hij solo. En wat was het goed. Zijn stem klinkt alsof hij liters thee met honing drinkt en zijn liedjes intrigeren. Het wordt nooit saai. En het nummer over een overleden dierbare waarvan hij “de naam niet gaat noemen” doet de tranen in me opwellen. Grote verrassing.

Dope D.O.D. op Eurosonic 2012 © Hans Kreutzer

(K) - Dope D.O.D. (Simplon, EuroSonic)
Maar ook niet lieflijk heeft z’n charme, bewees Dope D.O.D. Onlieflijk was het eigenlijk, sterker nog: ronduit agressief. Maar van een niveau dat ze verre van onterecht al plaatsen in de voorprogramma’s van Korn en Limp Bizkit heeft opgeleverd. Maar ook onder de kenners uit Nederland heeft de band een onuitwisbare indruk achtergelaten. Zowel Ingmar Griffioen als Tom Ketelaar en Danny Elmendorp rekenden de gig van het beukende viertal tot één van hun besten van, weliswaar, Noorderslag.

(NP) - De Kraaien (Platformtheater, EuroSonic)
Vlak voor het optreden krijg ik een masker in m’n handen gedrukt, met een lange snavel. Ik herken het lelijke ding en geef het aan een meisje dat voor me staat. Ze straalt enorm en is er dus daadwerkelijk blij ermee. Als de heren opkomen, kan ik het bijna niet onderdrukken in lachen uit te barsten. Ze zijn alle vier niet te herkennen door hun maskers of shuttershades. Eén is verkleed als mislukte hiphopper met nep Adidas joggingpak en shuttershades, een ander een ander draagt een slurfmasker en politiepak, de derde een grote zwarte krullenpruik. Het is erg leuk bedacht allemaal, maar De Kraaien kunnen me niet bekoren. Ik voel er niks bij.

(NP) Postman (Platformtheater, EuroSonic)
Postman had zijn huidige vrouw mee en haar vocale capaciteiten vallen toch tegen in vergelijking met die van Anouk. Toch zet hij als altijd een strakke en sterke show neer. Er valt weinig op af te
dingen. Misschien mag het publiek wel minder slaperig.

(NP) - Feestdjruud (Huize Maas)
FEESTJE!!!

(K) - Feestdjruud (Huize Maas)
FEESTJE!!!

---

Meer EuroSonic hoogtepunten:

Bert Bennink (KCO)
The Kings of Oblivion. Heel goed optreden. De durf om langzaam de spanning op te bouwen in hun mix van rock & americana wordt beloond met een enthousiaste volle zaal die een dampende show voorgeschoteld krijgt, dit belooft veel voor het komende jaar. Gelukkig is er ook een cd die de intentie van deze band goed vangt.

Automatic Sam. De Walrus: ongeveer de hele avond hier gezeten op de labelpresentatie van Suburban (druk!), andere favoriet Birth of Joy was al weer heel fijn eerder op de avond, maar Automatic Sam doet er nog een schepje bovenop. Moddervette boogie met veel smakelijke zijstappen, kneiterhard, compleet met een vliegende linkshandige Stratocaster, epic! Filmpje van 17sec.

Peter Boorsma (Kicking The Habit)
Wegens drukte heb ik ES grotendeels links moeten laten liggen maar wel een speciale vermelding voor LUIK die een heerlijke middagset speelde in Sign Gallery.

Mr Polska op Eurosonic 2012 © Hans Kreutzer

Jasper van Vugt (@jvanvugt)
Mr. Polska (EuroSonic show). Hij is drie turven hoog, maar aan uitstraling geen gebrek bij deze rapper. Aan energie en chops ook niet trouwens. Heel druk is het vreemd genoeg niet bij zijn show (met het aantal followers dat hij heeft kun je een voetbalstadion vullen), maar wie er wel is gaat om. Grote pluim ook voor producer Boaz van de Beatz, die met zijn originele beats een belangrijk aandeel heeft in de unieke sound van deze plusPool.

Frank Kimenai (Incubate)
The Black Atlantic.

Elbert (Velvetmusic.nl)
Moss.

Arjen van der Straaten (chef MusicfromNL)
Automatic Sam. Soms heb ik tijdens EuroSonic Noorderslag dringend behoefte aan iets heftigs. Dan moet je bij Suburban wezen. Ik hoorde dat Birth of Joy daar een enorm goed concert gaf, daar ben ik erg benieuwd naar. Automatic Sam was heerlijk: strakke drums, herrie maar toch heel creatief en dynamisch.

Meer hoogtepunten van bovenstaande en nog meer kenners in het Noorder(ver)slag!

---

Meer

• Bekijk het fotoverslag van Hans Kreutzer
• Lees de verslagen van Jasper van Vugt
• Lees meer over EuroSonic
• Lees meer over Noorderslag