Verslag Lowlands 2010

MusicFromNL was op Lowlands 2010. Er werden foto's gemaakt, filmpjes geschoten, verhalen verzonnen, notities gemaakt, reportages gemaakt, bier (en mojito's) gedronken, gedanst, geblogd (zie link onderaan), gehost, geslapen en gewacht (op die verdomde parkeerplaats op maandagochtend/middag/of was het alweer avond?). Buiten het vaste MusicFromNL team waren Jutha en Bode zoals jullie gewend zijn van ons, weer van de partij om respectievelijk met fotocamera en de pen verslag te doen van het festival. Het verhaal van Bode lees je hier onder, de foto's van Jutha met een link hier onder.

Kijk hier voor de foto's van Jutha

---

Lowlands 2010

Lowlands 2010 © Jutha

"Ik denk dat het dance-publiek veel kiener is op het snel kopen van kaartjes, en dat het bandjespubliek een beetje verwend is", aldus Joost van Bellen, een van de vele platendraaiers die Lowlands dit jaar rijk was. Dat is misschien wel een rake constatering. Hoe meer dance en electro het festival programmeert, hoe sneller directeur Eric van Eerdenburg cum suis door hun kaartjes heen zijn. De oer-Lowlandsganger wordt op deze manier een hoek in gedrukt waar het aanbod niet uitmaakt en de vraag maximaal is. De toko wordt langzamerhand overgenomen door een heel ander type Lowlandsganger; het type dat vindt dat men 'er gewoon bij moet zijn' - wie er ook komen spelen. Of draaien, want dat wordt steeds belangrijker. Een luxepositie voor de programmering niettemin, want al in mei was de editie van 2010, op papier althans, een geslaagde te noemen. De wereld op zijn kop. En degene die zich afvraagt of er van de kaartjes-omzet wel fatsoenlijk aan muzikaal vertier is ingekocht, wordt afgeserveerd als een chagrijnig stuk prehistorie. Een suffe ouwe sok die maar beter thuis kan gaan zitten met zijn stoffige CD-verzameling. De consensus is er een van Niet Zeiken. Wie zeurt krijgt een beurt. Dus ik zal maar niet beginnen over een lijstje gitaar-georienteerde acts die ik in gedachten had, want ik loop hopeloos achter. Muziek maak je natuurlijk met een laptop. Weet ik veel. Maar Hot Chip? Bloody Beetroots? Flying Lotus? Wat moet ik er in godsnaam mee? Ik heb nog steeds geen idee, maar op de een of andere manier ben ik afgelopen vrijdagmiddag toch weer netjes op tijd in Biddinghuizen beland. Vraag me niet hoe dit kan. Een hint: het heeft twee grote bruine Bambi-ogen en kan enorme pruillippen trekken.

Triggerfinger op Lowlands 2010 © Jutha

Doch zie daar, daar bij de waterkant. Daar wordt het festival op niet mis te verstane wijze opengegooid door Triggerfinger, een gitaarband zowaar. Het is rap gegaan met de met zilveren manen getooide Ruben Block en zijn twee maten. Twee jaar geleden moest het trio het nog doen met een plek tegenover de Alpha-tent – het ongeveer 10 keer zo kleine Charlie-podium. De nieuwe plaat 'What Grabs Ya?', uitgekomen op het Excelsior-label dat dit weekend wel meer contractanten ziet triomferen, doet het goed in Nederland en zo kan het verkeren: Triggerfinger schittert zowaar, in de Alpha, met harde bluesrock die voorzien is van moderne invloeden. Zo nu en dan doorklinkt Helmet in de muziek van de Vlamingen, maar door Block's geroemde kopstem is ook de soul nooit ver weg. Als hij laag zingt klinkt hij soms zelfs vrouwelijk. En wanneer collega Selah Sue de band komt vergezellen tijdens de Duffy-cover 'Mercy', is hij het die het hoogste stuk in het refrein voor zijn rekening neemt. Met alle gemak, ook nog. En Triggerfinger is een driemansband. Waarom die zo cool zijn, driemansbands? Dat wil ik wel even uitleggen: driemansbands zijn cool omdat ze met z'n drieën zijn. Klaar.

Lowlands 2010 © Jutha

De grote vraag is waarom het mooie effect van de opener een uur later nou weer in een klap teniet moet worden gedaan door de kinderlijke hiphop-poppenkast van The Opposites. The Opposites in de Alpha-tent, daar begreep ik niet veel van. Het zal een feest zijn, ongetwijfeld. Met uitzinnig publiek en zo. Maar ik heb er helemaal geen boodschap aan wat het publiek uitspookt. Mark Lanegan die geen contact zoekt met het publiek maar wel hele mooie liedjes zingt, daar heb ik een boodschap aan. Niet het roepen van onduidelijke dingen over gymschoenen en penissen in een kolkende Alpha. Hou toch op. In je korte broek een beetje de oversekste puber uit gaan hangen op het podium en denken dat je een rapper bent hoewel geen woord rijmt en je zelden fatsoenlijk flowt zonder jezelf daarbij te overschreeuwen, en titels als Broodje Bakpao op je setlist hebben terwijl je het publiek moet vermaken met circle-pits, crowdsurfen in een roeibootje en gastrappers die al net zo min kunnen rappen (Pepijn nogwat en ene Willie Wortel) als The Opposites zelf; dat is misschien heel gezellig, maar volgende keer graag op het Piratenfestijn te Zeewolde. Dieptepunt is hun halfbakken poging tot het schrijven van een heus Lowlands-anthem: 'Zin In Lowlands'. Wat een doorzichtige slijmjurkerij. En wat een grap dat het nummer verder niet gebruikt wordt door het festival.

Band Of Skulls op Lowlands 2010 © Jutha

Maar ik heb die hele Opposites niet bekeken, ben je gek. Ik voel me met het neerzetten van die playskool-rap in de Alpha al niet serieus genomen als bezoeker, laat staan dat ik er ook nog naar ga kijken. Nee, ik was naar de Grolsch-tent toegelopen om Band Of Skulls aan het werk te zien. Dat is me redelijk bevallen. Hun podiumpresentatie doet niet veel, hun sound doet alles. Eerste single 'I Know What I Am' viel al op door die sound - een hoekig geluid dat we wellicht van The White Stripes en De Staat kennen en qua zang doet denken aan het scanderen in Full Metal Jacket, of zoals Ram Jam de vocalen deed op hun hit 'Black Betty'. Een truc die goed werkt. De tweede single 'Death By Diamond And Pearls' is al even eigenzinnig te noemen. De vraag is hoe lang Band Of Skulls beklijft, zoals bijvoorbeeld I Am Kloot dat al jaren doet. Deze band moet genoegen nemen met een middagplek in de India-tent, en ook al blijkt de India elk jaar weer de leukste tent van heel Lowlands, de muziek van I Am Kloot komt totaal niet tot zijn recht. Het zal het tijdstip zijn: iedereen is nog monter, heeft net munten gehaald en is in de stemming voor drukke muziek, en die maakt I Am Kloot allerminst. De stem van Johnny Bramwell heeft wat weg van John Denver of Art Garfunkel; de begeleiding is een stuk moderner maar niet minder breekbaar. Het nieuwe album 'Sky At Night' is een absolute parel. Optredens van dergelijke acts dienen plaats te vinden bij zonsondergang.

The Upsessions op Lowlands 2010 © Jutha

De ragga slash reggae van Selah Sue, de Vlaamse schone die we een uurtje geleden nog de Alpha bij elkaar zagen gillen, komt vervolgens langzaam op gang in diezelfde India. Wellicht was Selah nog een beetje geïmponeerd of verdoofd door I Am Kloot. Maar hola, over breekbaar gesproken, als ik mij goed herinner was Selah Sue vorig jaar zo'n beetje het meest fragiele wat Lowlands te bieden had: Selah en haar akoestische gitaar. Nu staat er een band om het meisje heen en is de magie weg. Dus loop ik maar even terug naar de Grolsch, die vol getrokken wordt door Band Of Horses en haar americana-songs. Dolf Jansen staat naast me uit zijn dak te gaan dus er zal wel iets goed aan zijn; bij mij valt het kwartje niet. Wel bij The Upsessions, maar dat is dan ook helemaal geen moeilijke muziek. Gehuld in groen-gele trainingspakken krijgt het kersverse rocksteady-orkest uit Haarlem en omstreken het gebied rondom het Lima-podium met gemak aan het dansen. Interviews met de band deden vermoeden dat ze echt stokoude ska en reggae maakt, zoals The Specials dat later op de avond zullen doen. Dat valt tegen. Het kan komen door de pakken die ze dragen, maar deze sound klinkt niet zo heel gedateerd. Het stempel Authentiek kun je beter opgeplakt krijgen dan er zelf bij voorbaat mee te koop te lopen, denk ik. Ik herken veel stijlcitaten van reggae uit de jaren '80, niet uit de jaren '60. Toch is het fijn om te weten dat Nederland weer een relevante act in het genre heeft. Beef! doet even niks en Postmen nog minder. The Upsessions zijn overduidelijk hongerig; het komende clubseizoen zal uitwijzen of de band een blijvertje is.

Imelda May op Lowlands 2010 © Jutha

Op ditzelfde podium weet Imelda May wel keihard te overtuigen. Imelda May heeft een muziekstijl gerecycled en op zich is dat een heel vervelende trend, maar May doet dit zo daadkrachtig dat je het haar onmiddellijk vergeeft. Rockabilly noemt men deze stijl, Brian Setzer kan u er meer over vertellen. All-stars, kuiven, spijkerbroeken met omgeslagen pijpen, contrabas. Dat is dan nog haar band. May zelf oogt sexy met haar torenhoge hakken, niet ordinair. Tijdens het eerste nummer staat ze nog schuchter achter de microfoonstandaard, maar zodra ze enige geestdrift in het publiek ontwaart komt ze los, en hoe. In Nederland zou ze moeten wedijveren met Caro Emerald, en het winnen ook, want May en haar muziek komen geen moment gekunsteld over. Misschien vanwege het feit dat ze niet zozeer de hoofdrol opeist op het podium: onder de noemer Imelda May sta je gewoon naar een prima band te kijken. De drummer, opzwepend voor in de tel spelend, krijgt zijn momenten en ook voor gitarist, bassist en trompettist is voldoende ruimte gereserveerd in de set. Het publiek blijft groeien en ontvangt de band allerhartelijkst; dit optreden van Imelda May is een typisch voorbeeld van een band in zijn mooiste periode, namelijk vlak voor het doorbreken. Er moet hard geknokt worden voor elke meter, er hangt constant een gezonde spanning in de lucht en op elk applaus volgt een hartverwarmende en opgeluchte big smile. De Duffy's en de Adele's hebben er een uptempo rockende concurrente bij.

Jónsi op Lowlands 2010 © Jutha

Nu is het de bedoeling dat ik iets over Jónsi ga schrijven; de voorman van Sigur Ros, die band die ooit het Europese vasteland aan mocht doen als support voor Radiohead en zich daarna al gauw verzekerd wist van zijn eigen plek in het indie-landschap. Ik durf er bijna niets over te schrijven want ik heb het idee dat ik bij een act als deze elk woord moet wegen. Maar laat ik zeggen dat het bloedmooi was. Want dat vond ik ook. Daar zal de culturele elite toch geen bezwaar tegen hebben? Ik zal ze niet lastigvallen met gezemel over sprookjes en dergelijke. Ik ken helemaal niets van Sigur Ros en nog minder van Jónsi. Het zal een aardige kerel zijn. Maar sprookjes zijn verzonnen en alles wat Jónsi doet is, al heb je er nog nooit van gehoord, meteen te herkennen als zijnde echt. Na drie tonen voel je dat, zie je dat en hoor je dat.

Mark Lanegan op Lowlands 2010 © Jutha

Maar na de stratosferische tonen van Jónsi is het tijd voor de basbrom van grungeheld Mark Lanegan. Screaming Trees was de band waarmee hij bekend werd, daarna volgden vele samenwerkingen, van Queens Of The Stone Age tot Greg Dulli, met wie Lanegan onder de naam Gutter Twins 2 jaar geleden mijn hoogtepunt van Lowlands was. Lanegan deed het het afgelopen seizoen met Soulsavers, komend najaar treedt hij weer eens op met Isobel Campbell, en hier op Lowlands wordt hij enkel begeleid door gitarist Dave Rosser. Het maakt niet heel veel uit in welke setting hij komt spelen, je gaat toch voor die strot. Op het moment dat de oude grungebaas zijn bakkes opendoet, kijkt iedereen elkaar weer aan met een betoverde blik: godsamme, wat is dit toch goed. En al zingt ie tig keer dat het leven ellendig is, Lanegan blijft boeien. Vandaag valt tijdens het tweede nummer het zaal- of, zo u wilt, veldgeluid weg. Het publiek mort even, maar ziet vervolgens met open mond toe hoe de man dit niet doorheeft en met neergeslagen ogen zijn muzikale verhaal blijft doen. Een roadie fluistert hem in dat het geluid weg is. Lanegan maakt het nummer af en iedereen houdt de lippen op elkaar om maar een klein beetje van het schaarse podiumgeluid mee te krijgen. Dan loopt de brombeer weg. Na 5 minuten keert hij terug en gaat onverstoorbaar verder waar hij gebleven was. Geen woord, tussendoor. Alleen maar die terneergeslagen blik, de trieste blik van een gorilla achter het glazen raam van een ongezellige dierentuin. Groot, boos, verdrietig, maar berustend in zijn lot. Het is ongemakkelijk om naar te kijken; niet zozeer de zanger zelf, maar de aanblik van al die passanten die de man staan aan te gapen. Ook al doet hij het zichzelf aan, het geeft een dubbel gevoel. Maar hoe vaak ik de man al aan het werk heb gezien en prachtliederen als 'Sunrise', 'Message To Mine', 'On Jesus' Program' en 'Don't Forget Me' zien spelen, het is iedere keer weer angstwekkend mooi. "Thank you, I see you", gromt hij nog. En off he goes. Tot gauw, boss.

The Specials op Lowlands 2010 © Jutha

Wakker in een vreemde wereld. The Specials spelen dadelijk. Over dat optreden zullen de berichten, die allemaal uitpuilen van de superlatieven, u reeds bereikt hebben, en ze zijn allemaal waar. De ska-veteranen zorgen zonder al te veel poespas voor een kolkende Grolsch. Ze zijn in vorm, spelen hun hits en het ziet er niet ongemakkelijk uit, zoals dat bij veel shows van andere oudgedienden nogal eens het geval is. Het is zo natuurlijk en vanzelfsprekend dat we dit als afsluiter van de vrijdag bombarderen, en niet dat kansloos gereïncarneerde Blink 182, dat op dit moment de hoofdact staat uit te hangen in de Alpha maar er beter aan had gedaan om van plek te ruilen met The Specials. En liefst daarna nog een paar keer ruilen met andere acts, om uiteindelijk onderaan de bill te belanden – naast de knoeiers van The Opposites. Maar dat was dus vrijdag. Al met al nog best een paar gitaren gezien.

And So I Watch You From Afar op Lowlands 2010 © Jutha

De gitaren waarmee onze zaterdag beginnen, zijn echter de mooiste van het hele weekend. Dat weten wij om 14:10, als we zojuist een uur lang getuige zijn geweest van de geconcentreerde riff-tank die And So I Watch You From Afar heet. Hallo. Via Jutha, die al sinds januari te pas en te onpas "set guitars to kill, set guitars to kill" in mijn oor loopt te sissen, begreep ik dat de heren op EuroSonic al enige indruk hadden gemaakt, maar deze show in de India slaat alles. Set Guitars To Kill, hell yeah! Heb je wel eens instant popcorn in de magnetron opgewarmd? Dat is dus wat er met ASIWYFA gebeurt als ze het podium op mogen. Het stelt op het eerste gezicht weinig voor, maar al na een minuutje knetteren heb je genoeg te knagen voor het hele gezin. En ja, er lopen mensen de tent uit, omdat een uur lang gitaarmuziek zonder vocalen nogal wat vergt van de gemiddelde Lowlands-ganger. Het maakt mij alleen maar enthousiaster. Als je muziek zo intens is dat de ene helft van het publiek van de ene in de andere juichkreet valt, en de andere helft vol onbegrip wegloopt, doe je iets heel goed. Wat, dat weet ik dan even niet, maar dit is voor mij het ultieme Lowlands-gevoel: een band in, jawel - altijd weer die India-tent, die je zodanig ondersteboven blaast dat je niet weet hoe snel je ze weer wilt zien.

Burning Spear op Lowlands 2010 © Jutha

Het engeltje Laura Marling, dat een uur later deze zelfde bühne betreedt, komt maar moeilijk boven het oud-Hollandsch door de muziek heen lullende publiek uit. Alleen wanneer je midden in de tent gaat staan, kun je haar goed verstaan, maar daar staan dus al mensen. Hetgeen mij noopt om verder te lopen naar een prima tentje met een heel leuk bandje dat wel te horen is. Burning Spear, ja natuurlijk, die had ik nog niet gezien, en die baas is toch al gauw een jaar of 62. Bij bands als Steel Pulse, Yellowman, Black Uhuru, Alpha Blondy, Israel Vibration, wat recenter Matisyahu en al die andere helden weet je wat je krijgt en dat is een in dikke bassen verpakte positieve en swingende boodschap van vrede en liefde. Daar valt verder weinig aan toe te voegen. Wat me wel opvalt is dat die bands stuk voor stuk zo'n passage inbouwen waarin de gitaar eens flink mag gieren en dat is gewoon superirritant. Dan is de reggae opeens even niet meer leuk om te spelen of zo, en hoor je een foute metalgitaar. Dat is zo frappant: het enige wat een reggae-gitarist weet te produceren zodra hij zijn distortionpedaal intrapt, is foute metal. Dus doe dat pedaal weg, ruil het in voor wiet of biologische vruchtensap en ga gewoon lekker door met het harken van lome akkoordjes. Niemand zit op die distortion-herrie te wachten. En pass die jonco verdomme eens door.

Lowlands 2010 © Jutha

Admiral Freebee geeft minder gas dan we van hem gewend zijn, in de India. Er staat bijzonder weinig volk voor aanvang van de show, maar dat verandert snel zodra de Vlamingen hun gloednieuwe set vol knipogen naar The Rolling Stones erin knallen. Tom van Laere klinkt sowieso al een beetje als Mick Jagger, maar nu lijkt het alsof het songmateriaal ook die kant op wil. Die van The Stones, of Lenny Kravitz desnoods. Admiral Freebee wil doorbreken in Nederland en denkt dat op deze manier te doen. De shows die ik eerder van ze zag waren beter en vooral Vlaamser, met deze veramerikaanste rock-set verbleekt de band enigszins. Jammer. Dat kan beter, Van Laere!

Snow Patrol op Lowlands 2010 © Jutha

Verdorie, wat nu eens. Ik ben maar een broodje falafel gaan eten. Maar daarna weet ik het echt even niet meer. The Gaslight Anthem sla ik over, zij het tegen beter weten in. Blood Red Shoes? Niet echt zin in, hoewel ze een verdomd geinige tweede plaat hebben uitgebracht. Marina and the Diamonds? Meuh. Anouk? Alsjeblieft zeg. Nee, ze kunnen me even een paar uurtjes de bout hachelen met hun festival. Dat hebben we alle 60.000 wel eens, zo'n moment, en ik heb het nu. Even de drukte uit. Even geen zin in muziek, even geen zin in brallerige groepen die allemaal hetzelfde shirt aan hebben (alsof hier nog niet genoeg te zien valt), en even geen zin in de BN-ers in de perstent die zich VIP noemen maar in feite geen moer te zoeken hebben op het festival. Hannah Bervoets van de Volkskrant? Nikki van Idols? Een deelnemer van een programma dat Project Catwalk heet? Donder eens op allemaal, zeg. Anders doe ik het zelf wel. Douchen en dergelijke. Later op de avond keer ik terug om Snow Patrol te zien. Waarom precies weet ik niet; maar een feit is dat je door het kapotdraaien van deze band vergeet hoe mooi sommige nummers zijn. 'Shut Your Eyes', 'Run', 'Chasing Cars', het is me allemaal flink gaan tegenstaan toen 3FM de band ontdekt had. En we weten allemaal: als 3FM een band leuk vindt, zijn we niet ver verwijderd van het moment dat die band ons alweer de neus uit gaat komen. Van doseren hebben ze nog nooit gehoord, bij dat station. En aangezien Sky Radio, 538, de strandtentuitbater en de DJ van uw lokale winkelcentrum ook van Snow Patrol houden, moet je wel van goeden huize komen om de band nog serieus te kunnen nemen. Dat lukt me ook tijdens hun show in de Alpha niet. Snow Patrol is natuurlijk een sympathiek stel Schotten dat verlegen glimlachend de complimenten in ontvangst neemt. En stiekem willen ze heel graag U2 van de troon stoten, maar zover is Snow patrol nog niet. Ze maken te veel nummers die hetzelfde tempo hebben. Waar U2 tegenover een 'I Will Follow' een 'Running To Stand Still' kan zetten, is het repertoire van Snow patrol nog in wording; al heeft de band genoeg hits om een uurtje gas te geven op Lowlands. Maar dan wel op cruise control. En dat is misschien wel wat ze zo geliefd maakt bij het grote publiek. Je weet wat je krijgt. Voor de liefhebber is dat ergerlijk, want mooie nummers die het verschil zouden kunnen maken, zoals 'Make This Go On Forever' staan niet op de setlist. Zonde.

Moss op Lowlands 2010 © Jutha

De zondag zal interessanter worden. Met bijvoorbeeld Moss, dat zich –onverwacht, dat geef ik toe- ontpopt tot een der hoogtepunten van Lowlands 2010. Moss, was dat niet die rustige muziek, beetje Graceland, beetje folk, beetje suf? Vergeet het maar. Moss is furieus op een ingetogen manier. Dezelfde magie als ASIWYFA eigenlijk: jonge honden-energie die eruit moet, maar die gekanaliseerd moet worden en netjes uitgesmeerd over de hele set. Marien Dorleijn en zijn mannen staan op knappen. Maar ze kunnen zich voldoende beheersen en hoewel nauwelijks te verhullen valt dat de adrenaline en ambitie uit de speakers spatten, klaart Moss, verrassend bijgestaan door vijf plotsklaps opduikende tamboers, het karwei beheerst en koelbloedig. Moss houdt een balletje hoog in een kolkend Bernabeu. Er wordt superstrak gespeeld, aan alles is te merken dat de band keihard geoefend heeft op deze set. Het geluid is kraakhelder, de opbouw van de set is dik in orde, Dorleijn praat niet meer dan nodig, en de tamboers doen daar waar dat smaakvol is, mee: in het eerste nummer, ergens in het midden van de set en tijdens de grande finale. Of nee: de grandioze finale. Weinig bands in Nederland kunnen je het gevoel geven dat je naar een geroutineerde band uit, noem eens wat, Tennessee staat te kijken. Moss flikt het. Beste Nederlandse act dit jaar, met afstand.

My Favorite Scar op Lowlands 2010 © Jutha

Na zo'n hoogtepunt moet je je altijd een beetje opladen voor het volgende en dan zul je zien dat een zg. Serious Talent als MakeBelieve je daar niet bij gaat helpen, hoe zeer ze dat ook willen doen geloven. Dit is maar een graadje minder erg dan zo'n stel gladjakkers als Destine, de Tilburgers die hier vorig jaar hun hitkrant-emo-uit-het-boekje stonden te vertolken. MakeBelieve doet dit een stuk bescheidener, maar qua liedjes is weinig verschil te horen. Puntje voor MakeBelieve: ze hebben niet van die vervelende kapsels als Destine. Maar dat kan komen omdat Sony ze nog niet heeft opgepikt. Want dan zal het rap gedaan zijn met die ongestylede koppies van MakeBelieve. Daar gaat verf in. En eyeliner. Het zou zomaar kunnen. Kijk maar naar die band die voor ze op het India-podium speelde, My Favorite Scar (voorheen voor 3/5 deel Feeler). Ik weet niet welke boeker ze hebben, maar dat deze over goede contactuele vaardigheden, communicatieve eigenschappen, een stukje marketinggerichte verkoop-skills en een grote zak geld beschikt, zal geen geheim wezen. Hier had natuurlijk The Mad Trist of Heist moeten spelen, en niet de band die uit arren moede is ontstaan omdat niemand Feeler leuk vond, hoewel ook die band veel vriendjes bij Mojo had. Ik zag het een paar jaar geleden al gebeuren bij Olabola, ook zo'n project dat zonder vriendjespolitiek bedrijvende hotemetoten nooit op Lowlands gespeeld had. Mojo moet eens kappen met die wederzijdse hand- en spandiensten en die plekken in de India gewoon gunnen aan bands die het verdienen. Wishfull thinking, ja. De muziek van My Favorite Scar? Ik had iets gelezen over invloeden van Alice In Chains en Tool, maar Jutha vat het voor mij samen in een sms: "ballenmachokontkutrock!" Waarvan akte. Ik heb die hele band niet eens zien spelen, ik stond immers bij Moss.

Against Me op Lowlands 2010 © Jutha

Bij het Charlie-podium staan vervolgens maar weinig mensen te wachten op het optreden van de band Against Me!. Je hebt Bruce Spingsteen, zijn rockende neefjes The Gaslight Anthem, en als je daar een flinke fles punksaus boven uitknijpt kom je uit bij de sound van Against Me!. De stem van de zanger klinkt op het eerste gehoor ietwat balorig, maar de geoefende luisteraar zal hooguit een vleugje Reef bespeuren bij deze zanger die, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Dexter Holland, live wel kan neerzetten wat er op plaat te horen is. Degene die bij Blink 182 en NOFX dacht zich lekker punk te voelen terwijl hij Against Me! laat schieten, moet zich diep schamen. Sowieso kiest het publiek op dit moment massaal voor andere acts als The National (voor wie dacht dat het na Editors en Interpol niet nog donkerder en triester kon: jawel hoor, check deze gasten: zelfs de lampen boven het podium blijven uit) en natuurlijk The Drums, een soort nietskunners-collectief dat nog door de mand moet vallen maar voorlopig flink furore maakt. En bij The XX, de niet te ontbreken festivalhit van 2010, is het nog veel drukker, zo druk dat hun dromerige, minimale fluisterzang ten onder gaat in de veel te grote en elke intimiteit ontberende Grolsch-tent.

Placebo op Lowlands 2010 © Jutha

Nee, het was niet mijn Lowlands, denk ik, wandelend naar de Alpha voor de –hopelijk- doekjes voor het bloeden Placebo en Queens Of The Stone Age. Ik kan weinig met electro, dance, bliepjes, laptops, house, rave, dub, techno, en al die andere nietszeggende machinale rommel. Je mag toch verwachten dat er iets live gespeeld wordt. Een live-set van een DJ, dat is toch een gotspe. En live draaien; een paar zullen het doen maar wie garandeert mij dat een luie, sufgetourde DJ niet gewoon een cdtje aanzet omdat hij niet zoveel goesting heeft? Vandaag las ik in een interview met Ted Langenbach trouwens dat het draaien van cdtjes in een stad als Berlijn echt not done is. Dus er is een soort vinyl-wet onder dj's, godzijdank. Over de laptops kan ik maar helemaal beter mijn bakkes houden want daar snap ik echt niets van. Kwestie van op het goede knopje drukken, lijkt mij, maar goed, die discussie komt een andere keer wel.
Enfin, het ditmaal zeskoppige Placebo sleurt mij even uit het electro-moeras. Het haar van Brian Molko hangt weer los over zijn oren, meneer heeft een vormeloze blouse aan en het eerste nummer is een onsubtiele versie van 'Nancy Boy', gespeeld op zijn goeie ouwe Fender Jaguar: ook Placebo heeft last van jeugdsentiment. Maar ook veel plezier. Ondanks een bij vlagen breekbaar repertoire kiest de band vandaag voor de hardere nummers. 'Ashtray Heart', 'Every You and Every Me', een verbouwde versie van 'Teenage Angst' EN, jawel! Een Nirvana-cover! En nog een goeie ook. 'All Apologies', met een vroeger ingezet refrein maar verder onvertimmerd. De zin "Everyone Is Gay" wordt met gespreide armen en een grote, verleidelijke grijns de tent in geslingerd. Na het eerbetoon aan de coolste driemansband ooit (die de coolste ooit was omdat ze met z'n drieën waren en verder: daarom), wordt de vaart er ingehouden met "The Bitter End'. 'All Apologies', 'The Bitter End', hou je het wel gezellig trouwens, Brian? Maar dit is geen afscheidsconcert. Dit is een reminder dat Placebo nog steeds een van 's werelds beste indierockbands is, uniek in hun sound, en succesvol heropgebloeid door de inmiddels totaal in het gezelschap geïntegreerde drummer Steve Forrest. 'Taste In Men', speelt de band nog, in een speciale uitvoering. Het nummer dat doet denken aan Depeche Mode. Zoals de band wel meer raakvlakken heeft met het electro-duo, maar dan met lekker veel gitaar. Plaats hier een smiley.

Queens Of The Stone Age op Lowlands 2010 © Jutha

En Queens Of The Stone Age dan? Voorafgaand aan hun show ben ik eens een rondje gaan fietsen. Ja wat nou, ik had zin in fietsen. Dus deed ik dat. Het is niet de bedoeling dat lieden als ik backstage belanden, maar omdat ik op een fiets zit straal ik enige autoriteit uit en zo verzeil ik op het terrein achter de Alpha. Het is aardedonker en ik voel me net Elliott met E.T. op mijn stuur - vraag me niet waarom. Ik fiets bijna tegen Josh Homme aan, die zojuist met vastberaden tred richting podium beent; peuk in de mondhoek, de mouwen opstropend. Het loopt immers tegen tienen. Homme verdwijnt achter een hek. Als ik een stukje bergopwaarts fiets, zie ik hem over een soort catwalk de achterkant van de Alpha inlopen.
Dat was mooi, die geconcentreerde, enigszins gefokte blik in de ogen van een artiest die op het punt staat 20.000 feestgangers van een passende uitsmijter te voorzien. Vanuit een tourbus naar een groot podium lopen, het is ongeveer dezelfde afstand als van hier naar de boekhandel, maar dit zijn andere meters. Misschien dat het appeltje-eitje is voor Homme, even Lowlands afsluiten, maar ik fantaseer dan maar dat het iets is waar je nooit aan zult wennen als artiest. En dan besef ik dat dit ook geldt voor al die andere gasten die hier spelen. Of ze nu een laptop moeten bedienen of op een gitaar moeten rammen; het blijft iets magisch want er staan werkelijk in elke tent massa's mensen te wachten, wie er ook komt draaien of spelen. Moet ik daar arrogant of bekrompen over gaan doen? Nee. Ik moet gewoon mijn bakkes houden en wederom dankbaar zijn dat de sfeer weer zo mooi was, het festival er weer prachtig uitzag (dikke complimenten voor de bouwers en ontwerpers, dat mag ook wel eens), en dat ik weer een paar extatische momenten heb beleefd. Mark Lanegan, Moss, Triggerfinger en Placebo, bijvoorbeeld. Op behoorlijke afstand van de tent, het podium, het lawaai en het gejuich verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Ik besef opeens, zittend op mijn fietsje, uitkijkend op de achterkant van de tent en een mensenmassa die getrakteerd wordt op 'Feelgood Hit For The Summer' en 'The Lost Art Of Keeping A Secret', wat ook alweer het hoogtepunt van dit weekend was. And So I Watch You From Afar - vanaf een berg achter de Alpha. Als dit geen pure poëzie is, dan weet ik het niet meer.

MusicFromNL, Lowlands, bedankt!

---

De foto's van Jutha van Lowlands 2010

De blogs van Lowlands 2010