Pinkpop Persconferentie 2010 © Jutha |
Het programma van Pinkpop tot dusver
maakten we gisteren al bekend. Tijdens de persconferentie in Paradiso onthulde Pinkpop-baas Jan Smeets het grootste gedeelte van de line-up. In de Amsterdamse poptempel waren voor MusicFromNL
verslaggever Bode, fotografe Jutha en cameraman Bart Heuts aanwezig en maakten het volgende verslag.
Gewoontegetrouw presenteert Jan Smeets in Paradiso het leeuwendeel van zijn Pinkpop-programma, daarbij bijgestaan door Giel Beelen en enkele Nederlandse acts van het affiche. Twee van deze acts hebben hun spulletjes ietwat te opzichtig neergekwakt op het podium, zodat wij reeds voor aanvang van de persconferentie, via stickers en oranje versterkers snappen dat in ieder geval
Destine en
Moke in 2010 op Pinkpop zullen spelen. Dat levert wat scheve blikken op: heeft het volk immers niet een keer schoon genoeg van Moke, met hun verkleedpartijen en oerdegelijke Brit-rock? Het enige leuke aan Moke anno 2010 zijn de vele columns van Nico Dijkshoorn over deze band, want ja, dat hele Moke wordt weliswaar uitgemolken zoals een management zelden iets uit zal kunnen melken, maar dat kan dus ook averechts gaan werken. En wat moeten we met die Hitkrant-emocore van Destine? Maar laten we even afwachten wat Jan ons nog meer voor gaat schotelen.
Pinkpop Persconferentie 2010 © Jutha |
De namen die Smeets' persdag reeds vooruitgesneld zijn, zoals
Green Day, Rammstein, Kasabian en Wolfmother, vormen samen een uitgebalanceerd blok van gitaarbands van waaruit iets heel moois kan groeien. Ja, hoera, het mag weer: alternatieve gitaarmuziek, op Lowlands 2009 schitterend door afwezigheid, maar op Pinkpop nog alom tegenwoordig. Smeets heeft geleerd van zijn uitglijder met de gewraakte, door Top40-acts gedomineerde editie (o.a. Sugababes) die bij lange na niet uitverkocht, en zorgt er sindsdien voor dat hij altijd een paar beukers achter de hand heeft. Al houdt 3FM een dikke vinger in de pap; want ook de namen van
Pink en John Mayer prijken op de poster en zij zijn toch vooral aangetrokken om de boel 'breed' te houden.
Sungrazer op Pinkpop Persconferentie 2010 © Jutha |
De laatste in het rijtje prematuur aangekondigde namen is
The Prodigy, of, zoals een man naast mij het uitspreekt: De Prodjedie. En The Prodigy - hoe sneu het ook mag zijn voor Keith Flint dat hij al twintig jaar met dat belachelijke kapsel rond moet lopen - is wel het soort zwaargewicht dat het festival straks uitverkoopt. Had Smeets vorig jaar aan een dergelijke grootheid (Springsteen) zo'n beetje zijn totale budget besteed, dit jaar doet hij dat gelukkig iets gedoseerder, en zo heeft de goede man behoorlijk wat spelers gecontracteerd waarvoor de fijnproever naar Landgraaf komt.
Sungrazer op Pinkpop Persconferentie 2010 © Jutha |
Is
Sungrazer zo'n act? De band speelt een tweetal liedjes tussen de bedrijven door, en doet dit heel netjes, al valt 'netjes' ook als lafjes te omschrijven. De winnaar van Nu Of Nooit doet aan stonerrock en daar moet je wel een hele gekke draai aan geven wil je niet kansloos wegzakken in het onoverzichtelijke moeras dat dergelijke bands op het moment samen aan het creëren zijn. Sowieso wordt het nog hard knokken voor
Sungrazer, om als opener van de vrijdag het publiek te overtuigen. Op die dag zal Megaland volstromen met liefhebbers van bijvoorbeeld de dommige marsmuziek van
Rammstein, maar ook hippe jongens en meisjes die op
Gossip, The Temper Trap en Paolo Nutini (laatstgenoemde heeft overigens een verrassend sterke tweede plaat uitgebracht vorig jaar), afkomen. Wellicht moet Sungrazer het van de Kasabian-fans hebben. Met nog twee te bevestigen acts is de vrijdag al met al een redelijk diverse dag te noemen, zonder echte hoogvliegers.
Moke op Pinkpop Persconferentie 2010 © Jutha |
Maar zie, daar wordt het programma van de zaterdag bekend gemaakt!
Biffy Clyro! Wie? Biffy Clyro! Jawel! Schotlands best bewaarde geheim heeft Landgraaf bereikt. In augustus 2007 schreef ik in het Lowlands-verslag reeds een alinea vol over dit briljante driemansorkest, dat op plaat nog redelijk mild klinkt, maar je live regelrecht van de sokken ontdoet zonder dat je daarvoor eerst je schoenen hoeft uit te trekken. En klonk dat tijdens vorige tourtjes nog wel eens rommelig, hun show in de Melkweg, afgelopen december, was een poepstrak visitekaartje voor de grote festivals; ik hoor het mezelf nog zeggen. Verder ben ik niet zo'n profeet, al zag ik tijdens een aflevering van DWDD al dat
Triggerfinger, met hun gruizige gitaarsound (maar Vlaams dus beter), een zeer logische keuze is om de zaterdag aantrekkelijk te maken, alsmede het nog betrekkelijk onbekende
Kitty, Daisy & Lewis en de popgroep
Mando Diao, die op herhaling gaat. Ook op herhaling, maar dan met een jaar ertussen:
Editors. Deze band zal reeds vroeg vastgelegd zijn met het oog op de nieuwe plaat, een schijf ik die ik tot nu toe heb gemeden. En
Moke, dat het dit keer met het
Metropole Orkest doet… tsja. Daar zullen dealtjes gesloten zijn. Ik neem althans aan dat Smeets Moke niet voor zijn lol, laat staan voor de lol van de festivalganger heeft geboekt.
Destine op Pinkpop Persconferentie 2010 © Jutha |
Er ontbreken nog vier acts op de zaterdag, maar de feestcommissie heeft al wel bepaald wie de plaatjes mogen draaien als men de live-muziek zat is:
2 Many DJ's, en al interesseren mannen met draaitafels en laptops me meestal geen moer; ditmaal is in ieder geval de naam van het duo me uit het hart gegrepen. Maar hela, daar vergeet ik bijna nog het vijftal, dat hier in Paradiso bovendien een setje ten gehore brengt:
Destine. Keurig nette jongens met keurig nette pop-punk, het is potdomme nog gladder dan Di-rect, wat die knapen presteren. Al moet ik toegeven dat hun liedjes zo ongeveer het toppunt van 'catchy' zijn. Als je Foo Fighters te hard vindt en The Everly Brothers te soft, dan kom je uit bij popbands zoals Destine, wier melodieën werkelijk niet uit je kop te branden zijn. Dat e.e.a. nog aardig strak wordt uitgevoerd, spreekt in hun voordeel. Ik betrap mijzelf op het meetappen met de rechtervoet. Heel even maar. Dan kom ik weer bij zinnen.
Moke op Pinkpop Persconferentie 2010 © Jutha |
De Pinkpop-zondag, vroeger de maandag, is gewoonlijk de dag van het Grote Uitpakken. Zoals reeds genoemd The Prodigy, maar ook aardige Lowlands-successen als
Gogol Bordello, Yeasayer, Wolfmother dus,
Pixies (!), en Florence + The Machine blijken vastgelegd. Deze reeks namen bewijst dat je ook met minder geijkte acts een prima festival op poten kunt zetten, maar de andere "grote" namen van de zondag, te weten
Pink en Mika, tonen dat Smeets zijn kauwgomballenpop-tic dus nog niet helemaal kwijt is.
Skunk Anansie is dan een grote naam, maar ondergetekende heeft het wel gehad met die 90's bands die hun eigen, ooit indrukwekkende CV komen besmeuren met treurige reunie-optredens die fletse aftreksels zijn van hetgeen ze een decennium eerder deden, en dit alles puur om de kas te spekken na mislukte solo-capriolen van frontman- of vrouw. Driewerf bah. Smashing Pumpkins, Rage Against The Machine, Soundgarden, Stone Temple Pilots, geef mijn portie maar aan fikkie. Alleen voor Alice In Chains maak ik een uitzondering in verband met hun fenomenale nieuwe zanger en het feit dat deze band nooit echt is opgeheven. Ik hoop nog steeds op Alice In Chains, en ook Smeets zelf houdt de deur voor mijn favoriete depri-rockers nog op een kier, dus ik ben benieuwd.
Dewolff op Pinkpop Persconferentie 2010 © Jutha |
Tot slot is er gekozen voor de van testosteron uit elkaar springende brok energie die
Danko Jones heet, en dat vind ik een heel vervelende man. Met je hemd in je broek gitaarspelen, dat doen ze alleen bij Moke, dus dat kan niet goed zijn. Of wacht eens, ook
DeWolff staat op Pinkpop. Voor het gemak spelen de drie vroegoude jongeren alhier een korte set, met het hemd keurig in de broek inderdaad, maar ze overtuigen ruimschoots. Branie, drukte, gekte maar ook luiheid kenmerken een soort aanstekelijke rock die lang geleden de festivals domineerde, en nu in navolging van Wolfmother een serieuze comeback beleeft. Sterker nog: ik zie verschillende ex-hippies om mij heen, opgehitst door jeugdsentimenten en
DeWolff, beginnen met het zich ontdoen van hun kledij – een mens is immers niets waard! – maar deze lieden worden al snel door de politie verwijderd.
Pinkpop Persconferentie 2010 © Jutha |
Vier namen voor de zondag (tien in totaal) hebben wij dus nog tegoed, en wellicht dat Jay-Z daartussen zit. Dat vind ik prima zolang hij zijn vrouw meeneemt, anders zou Eminem wellicht interessanter zijn om Pinkpop nog van enige vorm van rap te voorzien. Want de hiphop is tot nu toe griezelig afwezig op het festival. Maar eigenlijk is dat het beste zo, zou je zeggen, want het is voor niemand leuk als je tussen alle pop en rock opeens, plompverloren en pardoes, als een madelief in een veld met louter paardebloemen, een hiphopper neerzet. Dat zou nergens op slaan, zeg. Dat zou getuigen van disrespect jegens de hiphoppers. Yo. Wanneer we deze line-up echter naast die van vorig jaar leggen, kunnen we concluderen dat Jan behoorlijk zijn best heeft gedaan een stapje verder richting de oorsprong van het festival te komen. De alternatieve gitaarband viert weer hoogtij, voor de broodnodige luchtigheid is daar wat pop doorheen geweven, en met het boeken van Biffy Clyro is Jan Smeets voor mij weer die lieve meneer die een beetje op Urbanus lijkt, en die om 23:00 vraagt of ik alsjeblieft zachtjes wil doen op weg naar de camping. En verdomd, ik zal hem gehoorzamen ook. Mijn complimenten voor deze line-up, Jan. Mon the Biffy!
En hier het videoverslag:
Met dank aan Bode, Jutha en Bart.
za 03 mrt '12: 
Reageren
