Zeer geslaagde zeventiende editie Lowlands

© Jutha

Tot nu toe hoorden we alleen maar superenthousiaste berichten over Lowlands, mede door het ideale festivalweer was het een bijzonder geslaagde versie van het driedaagse evenement in Biddinghuizen. Dat vindt ook onze verslaggever Eric Rijlaarsdam die het onderstaande verslag inleverde. Lowlands-foto-ervaringsdeskundige Jutha moest het dit jaar zonder het gezelschap van Bode stellen - die vond, kort gezegd, dat het programma teveel bliepjes-acts bevatte en de stevigere gitaren teveel ontbraken - maar dat weerhield Jutha er niet van heen en weer te rennen tussen allerlei tenten en 178 foto's aan te leveren.

Wil je die eerst zien dan klik je

hier

Voor de mensen die eerst Eric's verslag willen lezen en dan pas de fotopagina willen bezoeken staat onderaan opnieuw een link, dus zie maar...:

Dit jaar was Lowlands al heel vroeg uitverkocht. Omdat op dat moment nog maar een klein deel van het programma bekend was, zegt dit vooral iets over de edities van de aflopen jaren. In de aanloop naar het festival was er met name op de internetfora veel te doen om het programma. Vooral het kleine aantal echte publiekstrekkers hield de gemoederen bezig. Lowlands onderscheidt zich door het boeken van weinig grote namen echter goed van festivals als Pinkpop en Werchter. Uit het feit dat de kaarten die vlak voor het festival nog op de markt gebracht werden ook binnen de kortste keren uitverkocht waren, blijkt dat het programma voor veel mensen blijkbaar toch aantrekkelijk genoeg was.

© Jutha

Werd Lowlands de afgelopen paar jaar muzikaal gezien afgetrapt in de grote Alpha-tent, dit jaar wordt het festival geopend in de India en wel door de Nederlandse band Roosbeef. De vierkoppige band wordt bijgestaan door Tom Pintens, vroeger van Zita Swoon, en Wannes Cappelle, zanger en gitarist van de band Het Zesde Metaal. Roosbeef begint het optreden met het rustige 'Boederij Deel II' gevolgd door 'Lege Magen' en het hitje 'Onder Invloed'. Hierna komen onder andere 'Jongen Gaat Het Leger In' en 'Boerderij' voorbij en ook wordt er een nummer van Het Zesde Metaal gespeeld. Ook het grappige liedje 'De Bouwvakkers' komt aan de beurt.



Het tweede deel van het optreden weet wat minder te overtuigen dan het eerste deel, doordat er een paar wat minder bekende nummers voorbij komen en er een nummer opnieuw ingezet moet worden. Ook het gastoptreden van Tjeerd Bomhof van Voicst is een beetje een tegenvaller, want je hoort hem bijna niet. Het publiek in de goedgevulde India is echter onverminderd enthousiast.

In tegenstelling tot eerdere jaren is de Lima dit jaar een half overdekt podium, net als de Charlie. Om tien over drie speelt op dit podium de Zweedse singer/songwriter Kristian Matsson, beter bekend als The Tallest Man On Earth. Zodra de Zweed het podium betreedt, is duidelijk waar deze artiestennaam vandaan komt. Mattson is namelijk uitgesproken klein van stuk. Mattson wordt nogal eens met Bob Dylan vergeleken en dat is door zijn folky liedjes met akoestische gitaar en met name door zijn stem ook wel begrijpelijk, maar de Zweed heeft toch wel duidelijk een eigen geluid. Bovendien heeft hij een album gemaakt dat vol staat met ijzersterke liedjes, waarvan er hier een groot aantal voorbij komt. Ook speelt hij nog een nieuw nummer. The Tallest Man On Earth laat zien dat hij live net zo goed is als op de plaat. Gaat dat zien als hij eind september door ons land toert.

© Jutha

Omdat we bij Bon Iver in de Grolsch een beetje een goede plek willen hebben, moeten we helaas het eind van het optreden van The Tallest Man On Earth laten schieten. De band rond singer/songwriter Justin Vernon begint het optreden met twee wat minder toegankelijke nummers maar hierna volgt een zeer overtuigende versie van 'Skinny Love'. Andere songs die voorbij komen zijn onder andere 'Bracket, WI', 'Flume' en 'Blood Bank'. Ook speelt de band een mooie cover van Talk Talk. De set wordt afgesloten met 'The Wolves' waarbij het publiek wordt gevraagd mee te zingen en aan deze oproep wordt goed gehoor gegeven. Het zorgt voor een erg mooie afsluiting van een sterk optreden.

Na Bon Iver gaan we richting de Bravo voor Klaxons. Deze Engelse band zou eigenlijk twee jaar geleden al op Lowlands optreden, maar moest toen op het laatste moment verstek laten gaan. Nu komen de heren de schade dus inhalen en dit doen ze met een set waar alle knallers van debuutalbum 'Myths Of the Near Future' in zitten en daarnaast vier nieuwe nummers. Hiervan is vooral het eerste, dat gelijk na opener 'Atlantis To Interzone' gespeeld wordt, erg goed. Het publiek voorin de tent heeft er duidelijk zin in, maar het duurt tot het eind van het optreden voor er ook wat meer naar achteren in de tent een beetje gesprongen wordt.

Dizzee Rascal op Lowlands 2009 © Jutha

Dizzee Rascal staat dit jaar voor de derde keer op Lowlands. In september zal zijn vierde album 'Tongue "N" Cheek' verschijnen en hiervan komt dus een flink aantal nummers voorbij. Ook wordt er een groot aantal oudere nummers gespeeld. De rapper opent zijn set met een stukje van 'That's Not My Name' van de Ting Tings, gevolgd door 'Jus' A Rascal' waarbij het voorin de tent meteen volledig los gaat. Ook bij de meeste andere oude nummers reageert het publiek enthousiast. Op de nieuwe nummers, die een stuk poppier zijn, wordt echter duidelijk minder gereageerd. Dit geldt ook voor de single 'Dance Wiv Me'. Het enige nieuwe nummer dat echt een goed onthaal krijgt is de afsluiter 'Bonkers'.

Dit laatste nummer komt ook langs in de set van 2 Many DJ's die na Dizzee Rascal in de Bravo optreden. De set van de gebroeders Dewaele doet aan het begin wel wat denken aan de concertfilm 'Stop Making Sense' van Talking Heads. Stephen komt het nog lege podium oplopen met een radio in zijn handen. Hij draait wat aan de frequentieknop en er komen verschillende zenders voorbij. Onderwijl wordt de apparatuur van de heren het podium opgereden en kan de set beginnen. Terwijl de heren al staan te draaien, komen de lichten pas het podium op.

© Jutha

De set van 2 Many DJ's bestaat uit klassieke dancetracks en veel remixen van acts als Klaxons, MGMT en Justice. Ook komen er veel onverwachte platen voorbij, waaronder 'België' van Het Goede Doel. Het leuke is dat van alle gedraaide nummers de hoezen worden geprojecteerd, waaraan animaties zijn toegevoegd. Zo komen de heren van MGMT vanaf de zijkant hun eigen hoes binnengeschuifeld. Door deze animaties blijven de beelden steeds leuk om naar te kijken. Dit geeft duidelijk iets extra's aan de toch al niet misselijke set van de twee broers.

De zaterdag begint dit jaar om half twaalf in de India met het optreden van Nina Kinert. Vorig jaar was deze zangeres ook al op Lowlands te zien, toen speelde ze in de band van Ane Brun. Deze keer mag ze met haar eigen band en met haar eigen liedjes het publiek wakker proberen te krijgen en dat lukt haar alleraardigst. De India-tent staat vrij vol en het publiek laat duidelijk horen de muziek mooi te vinden. Het zijn vooral de twee drummers/percussionisten die de muziek van Kinert iets speciaals meegeven. Aan het eind van de set mogen deze twee heren nog even laten horen wat ze kunnen als de rest van de band al van het podium af is. Dit was een prachtige afsluiter geweest, maar Kinert komt nog terug voor een rustige uitvoering van Heart's 'Magic Man'. Een toegift die misschien beter achterwege had kunnen blijven.

Jiggy Djé © Jutha

Op de zaterdagmiddag wordt de Bravo steevast gereserveerd voor een aantal hiphop acts van eigen bodem. Dit jaar mag Jiggy Djé het bal openen. De Amersfoortse rapper, die kortgeleden zijn tweede album 'De Ark de Triomf' uitbracht, heeft een hele rits gasten meegebracht, waaronder Spacekees, Terilekst en Pete Philly die laat horen ook goed in het Nederlands te kunnen rappen. Het is jammer dat het geluid in de Bravo erg schel is, maar desondanks weet Jiggy Djé te overtuigen.

Winne © Jutha

Hierna is het de beurt aan Winne die zijn eveneens kortgeleden verschenen album 'Winne Zonder Strijd' komt promoten. Winne's muziek is wat minder boeiend dan die Jiggy Djé en de rapper moet goed zijn best doen om het publiek mee te krijgen, maar het lukt hem uiteindelijk wel. Aan het einde van de set, bij het nummer 'Geef 8' wordt er goed meegedaan.

Sticks & Ty van Fakkelbrigade © Jutha

Stonden Jiggy Djé en Winne nog voor een matig gevulde Bravo, als het tijd is voor het optreden van Fakkelbrigade is de tent goed gevuld. Aan het begin van de set zijn de rappers niet erg goed te verstaan, maar dit wordt later gelukkig wat beter en voor het eerst deze middag zitten de bassen goed in de mix. Het Fakkelbrigade-optreden bestaat voornamelijk uit nummers van het album 'Colucci Era'. Hierbij valt op dat rappers James en Senders, net als op het album, geen belangrijke rol spelen. Verder is dit materiaal wat minder hard dan het werk van Opgezwolle, waardoor de tent niet massaal staat te springen.

Het hoogtepunt van de set is het gastoptreden van Benjamin Herman, in het nummer 'Tot Hier'. Ook 'Groen Gras', één van de betere tracks op 'Colucci Era' vormt een hoogtepuntje. Aan het eind van het optreden komt ook nog een aantal oudere nummers voorbij, waaronder 'Spaanse Vlieg' en de set wordt afgesloten met de Opgezwolle-klassieker 'Hoedenplank' waarbij het publiek dus wel echt los gaat.

© Jutha

Na de Nederlandse hiphop is het in de Bravo tijd voor Duitse elektronica in de vorm van Moderat, een samenwerkingsverband tussen Modeselektor en Apparat. De liveset van de drie heren begint meteen al sterk en wordt vervolgens nog eens mooi opgebouwd. De gespeelde tracks zijn afkomstig van de eerder dit jaar verschenen titelloze cd, waarbij opvalt dat de beats live net iets harder zijn. Door de opstelling op het podium doet Moderat sterk aan Kraftwerk denken, maar in tegenstelling tot hun oudere landgenoten maken de mannen van Moderat wel contact met elkaar en met het publiek. Na ongeveer vijftig minuten lopen de heren het podium af, maar dit blijkt een geval van miscommunicatie. Blijkbaar wisten ze niet dat ze een heel uur mochten spelen. Ze komen dan ook snel weer terug om nog één nummer extra te doen. Het nadeel hiervan is dat ze niet met het heftigste nummer eindigen, maar verder is er eigenlijk niets op dit optreden aan te merken.

Dave Grohl nu met Them Crooked Vultures © Jutha

Hierna is het tijd voor de zogenaamde verrassingsact, waarvan van tevoren al voor 99% zeker was dat het de nieuwe supergroep Them Crooked Vultures betrof. De hypemachine heeft erg goed gewerkt en hierdoor is er twintig minuten voor aanvang van de show zelfs buiten de Grolsch al geen doorkomen meer aan. Toch wel opmerkelijk voor een band die nog niet eens een album heeft uitgebracht. Gelukkig staan er videoschermen naast de tent en is ook het geluid goed genoeg om de show buiten te kunnen volgen. Er klinkt luid gejuich als de heren Dave Grohl (Nirvana, Foo Fighters), Josh Homme (QOTSA, Kyuss) en John Paul Jones (Led Zeppelin), vergezeld door tweede gitarist Alain Johannes (ook QOTSA), het podium oplopen en de band knalt er meteen flink in. Op papier is dit natuurlijk gewoon QOTSA met de bassist van Led Zeppelin (Dave Grohl drumde op 'Songs For The Deaf', de beste plaat van QOTSA), maar toch klinkt Them Crooked Vultures wel iets anders. De muziek bevat minder droge riffs en meer melodie. Aan het optreden van de heren is niet te zien dat dit pas hun vierde concert is. Ze zijn op elkaar ingespeeld alsof ze al jaren het podium delen. Verder is het leuk om Dave Grohl eens te zien drummen, iets wat hem toch duidelijk beter afgaat dan zingen.

Na een minuut of twintig gaan we weer richting de Bravo voor het optreden van de Portugese dance-act Buraka Som Sistema. Deze band mengt de van oorsprong Angolese muziekstijl Kuduro met allerlei andere invloeden en brouwt hiervan een uiterst dansbaar mengsel. Live bestaat de groep uit een dj, een drummer, een percussionist, twee rappers en een zangeres annex danseres. Naast een groot aantal tracks van het debuutalbum 'Black Diamond' is er ook plaats voor een paar stukjes van anderen. Zo komen midden in de set Benni Benassi's 'Satisfaction' en Snaps 'Rhythm Is A Dancer' voorbij en is er aan het eind nog even tijd voor een stukje van The Prodigy. Het optreden van Buraka Som Sistema is opzwepend en er wordt goed meegedaan. Tegen het eind mag er nog een flink aantal dames het podium op komen om met de band mee te dansen.

Orkestleider Kyteman © Jutha

Van tevoren had ondergetekende wat bedenkingen bij het feit dat Kyteman met zijn hiphoporkest in de Alpha was geprogrammeerd. Was een plekje in de Bravo of misschien de Grolsch niet beter geweest? Als het optreden begint is de Alpha echter goed gevuld, dus staat het project van Colin Benders terecht op het grootste podium. Ten opzichte van het optreden op Pinkpop is het orkest wat gegroeid. Meteen vanaf het eerste, instrumentale, nummer is de Alpha enthousiast en bij de derde track begint het publiek vooraan spontaan te springen. Als rapper Paradox het publiek even later vraagt om een heel nummer lang de armen in de lucht te houden en te pompen, doet werkelijk de hele tent daaraan mee. Tegen het eind van de set komt er een flink koor het podium op, dat onder andere meezingt met het a capella nummer 'Blow The Whistle On 'Em'. Helemaal aan het eind spelen Benders en zijn orkest het instrumentale 'Sorry'. Dit nummer heeft een behoorlijk emotionele lading en vormt mede daardoor het hoogtepunt van dit in één woord geweldige optreden. Kyteman kwam, zag en overwon.



Hierna gaan we weer snel terug naar de Bravo voor Fever Ray, het soloproject van Karin Dreijer Andersson van The Knife. De donkere elektronische muziek van haar titelloze debuutalbum is niet echt geschikt om op te dansen maar is wel erg mooi. Ook live komt het materiaal goed uit de verf. De belichting is erg sfeervol, met veel blauw en oplichtende schemerlampen. Het enige nadeel hiervan is dat we de zangeres en haar band bijna niet kunnen zien, terwijl ze zich juist zo mooi aangekleed hebben. Het weinige licht zorgt er aan de andere kant wel weer voor dat het optreden iets mysterieus krijgt, iets wat prima past bij de muziek van Fever Ray.

In de India-tent is het elke dag vanaf elf uur 's avonds dansen geblazen en op zaterdag wordt de dansnacht afgetrapt door Boemklatsch. Het Utrechtse collectief heeft helaas erg veel last van het feit dat het geluid vrij zacht is. Dit heeft ongetwijfeld met geluidsnormeringen te maken, maar vervelend is het wel. Het publiek begint elke paar minuten collectief "harder, harder" te roepen. Op de maat van de muziek uiteraard. Pas aan het eind van de set weet Boemklatsch de sfeer er echt goed in te krijgen.

Elle Bandita © Jutha

Op zondagochtend staat er in dezelfde India een viertal Nederlandse bands achter elkaar geprogrammeerd. Bertolf en Miss Montreal geven een dubbelconcert en daarna is het tijd voor Elle Bandita. De Rotterdamse rockchick, die er met haar zwarte haar en leren jasje uitziet als het zusje van de Ramones, geeft samen met haar band een gedreven optreden. Helaas lukt het Elle Bandita niet om het publiek op dit vroege tijdstip echt goed lost te krijgen.

Dit laatste lukt Aux Raus een uur later wel. Hun mengeling van gabber en punk zorgt voor een behoorlijke pit. Een belangrijk minpunt is dat alleen de gitaarlijntjes en de vocalen live zijn. De rest van de muziek van Aux Raus komt van een bandje dat waarschijnlijk gewoon door de geluidsman wordt ingestart. Het publiek vindt het prachtig, maar aan ondergetekende is het niet besteed.

Aux Raus © Jutha

Na het optreden van Aux Raus gaan we richting de Grolsch voor het optreden van Vampire Weekend. Deze band uit Brooklyn maakte één van de leukste albums van 2008 en had eigenlijk vorig jaar al op Lowlands moeten staan, maar toen waren ze niet beschikbaar. Gelukkig heeft de organisatie ze dit jaar alsnog weten te strikken. De band werkt inmiddels aan het tweede album en hiervan wordt een aantal nummers gespeeld. Deze songs doen niet onder voor die van het debuut. De band geeft een prima optreden en het geluid is ook erg goed. De goedgevulde Grolsch swingt voorzichtig mee op de zomerse klanken die er bij dit mooie weer natuurlijk helemaal prima ingaan.

Vampire Weekend © Jutha

Het concert van Snoop Dogg in de Alpha laten we schieten voor een hapje eten. De bedoeling was eigenlijk om zittend in het gras bij de Charlie nog wat van de muziek van de Amerikaanse rapper op te vangen. Dit gaat echter helaas niet door vanwege de soundcheck van Rolo Tomassi, de band die na het optreden van Snoop los mag op het kleine, halfoverdekte podium. Rolo Tomassi bestaat uit een vijftal jonge Engelsen, aangevoerd door broer en zus James en Eva Spence. De muziek van het vijftal is moeilijk te omschrijven, maar bevat elementen uit hardcore, screamo en indie. Deze mengeling resulteert in een behoorlijke bak herrie met geschreeuwde vocalen van zowel James als Eva. Het contrast tussen deze twee is overigens opvallend. Terwijl Eva in haar zwarte jurkje een beetje als een poseur overkomt, gaat James echt volledig uit zijn dak. Hij lijkt hierbij zijn bewegingen niet helemaal onder controle te hebben en mist bij het headbangen steeds ternauwernood zijn synthesizer. Het optreden van Rolo Tomassi is vooral erg leuk om naar te kijken, maar als je van een beetje extreme muziek houdt, is het ook prima aan te horen. Voor het podium is een kleine maar harde pit, maar desgevraagd loopt het publiek tijdens een iets rustigere passage ook doodleuk de polonaise. Tijdens het laatste nummer duiken zowel James Spence als gitarist Joe Nicholson het publiek in en beide belanden in de pit. Als Dennis Weening de band afkondigt staat Nicholson zelfs nog tussen het publiek. We verlaten het Charlie-terrein met het gevoel dat we toch wel iets bijzonders gezien hebben.

Het Canadees/Amerikaanse Metric staat thuis regelmatig voor behoorlijke zalen, maar in Europa wil het nog niet zo vlotten met de populariteit van de band. Het optreden in de India moet daar in ieder geval in ons land verandering in gaan brengen. Helaas is de tent echter slechts voor tweederde gevuld. Het optreden komt wat moeilijk op gang, maar na een paar nummers gaat het al beter. Frontvrouw Emily Haines is gekleed in een strak glitterjurkje met bijpassende pumps, maar dit weerhoudt haar er niet van om flink heen en weer te rennen over het podium. Haar enthousiasme slaat uiteindelijk over op het publiek en bij afsluiter 'Stadium Love' wordt er enthousiast meegedaan. Het is echt jammer dat maar zo weinig mensen dit optreden gezien hebben, want Metric is een goede band, die live ook weet te overtuigen.

Kele van Bloc Party © Jutha

Na Metric is het haasten naar de Alpha waar Bloc Party inmiddels begonnen is. Als we aan komen lopen speelt de band het sterke 'Hunting For Witches' en hierna volgt een mooie mengeling van oudere en nieuwe nummers. De nummers van het debuutalbum 'Silent Alarm' roepen wel de meest enthousiaste reacties op, maar ook de nieuwere nummers doen het prima bij het publiek. Zelfs de nieuwe single 'One More Chance' gaat er goed in en dit verleidt zanger Kele Okereke tot de uitspraak: "You're much cooler than I thought, Lowlands." Het lijkt er trouwens op dat de heren van Bloc Party niet zo'n fan zijn van Arctic Monkeys. Er worden wat grappen over monkeys gemaakt en tot twee keer toe worden we opgeroepen om te gaan kijken naar het optreden van Grace Jones, dat gedeeltelijk overlapt met die van Arctic Monkeys.

Na Bloc Party mag de eveneens Engelse band The Maccabees het Charlie-podium afsluiten. Zanger Orlando Weeks vertelt dat hij zelf een paar jaar geleden als bezoeker op Lowlands was en toen onder andere Bloc Party en The Knife zag optreden. Ook draagt hij een nummer op aan het Engelse cricket team, dat vandaag The Ashes heeft gewonnen. Deze opmerking zorgt uiteraard voor veel enthousiasme bij de Engelse bezoekers die ook dit jaar weer op Lowlands aanwezig zijn, al lijken het er wel wat minder dan in vorige jaren. The Maccabees hebben een paar leuke nummers, maar live valt op dat deze wel allemaal vrij veel op elkaar lijken. Uiteraard sluit de band het optreden af met het hitje 'Love You Better', maar veel mensen zijn dan inmiddels alweer naar de Alpha vertrokken waar Arctic Monkeys direct na The Maccabees aan hun optreden beginnen.

De band rond zanger Alex Turner maakt het zichzelf en het publiek niet makkelijk door te beginnen met een hele rits nieuwe nummers. Ook komt er een cover van Nick Cave's 'Red Right Hand' voorbij. Pas na ruim een half uur is er tijd voor een oud nummer. Ook opvallend is dat de hit 'When The Sun Goes Down' niet wordt gespeeld. Eigenlijk zo dit een ideaal nummer zijn voor in een toegift, maar die komt er niet. Het laatste nummer dat gespeeld wordt, is het rustige '505' en hierdoor gaat het optreden eigenlijk als een nachtkaars uit. Muzikaal gezien is het allemaal natuurlijk dik in orde, maar het materiaal van Arctic Monkeys is gewoon niet geschikt om de Alpha op zijn kop te zetten.

© Jutha

Ondanks al het gezeur vooraf over het programma, was ook deze zeventiende editie van Lowlands weer zeer geslaagd. Zeker op de zaterdag en de zondag was het bij vlagen echt genieten. Verder was de sfeer op het festival, mede door het prachtige weer, uitstekend. Volgend jaar zijn we weer van de partij!

De persoonlijke top 5 van uw verslaggever:

1. Kyteman
2. Vampire Weekend
3. Fever Ray
4. Moderat
5. Metric

Bekijk alle foto's van Jutha van

Lowlands 2009 hier

Met beeld van:

Drive Like Maria © Jutha

The Aggrolites
Aux Raus
Beirut
The Blackout
Bloc Party
Calexico
Dizzee Rascal
Drive Like Maria
Eagles Of Death Metal
Elle Bandita

Enter Shikari © Jutha

Enter Shikari
Faith No More
Fakkelbrigade
Ghinzu
Grace Jones
Jiggy Djé
Kaiser Chiefs
Kasabian
Kyteman
The Living End
Moke
Paolo Nutini
Patrick Watson

Razorlight © Jutha

The Prodigy
Razorlight
De Staat
The Temper Trap
Them Crooked Vultures
Thursday
Vampire Weekend
Wilco
Winne

Meer werk van Jutha vind je op www.bandpics.nl

Moke over Lowlands: