Vlaamse Reuzen en Hollandse Leeuwen in 013

Kyteman op Vlaamse Reuzen Hollandse Leeuwen © Joeri Pisart

Zaterdagmiddag struinden vooral muzikanten rond in de 013 te Tilburg in het kader van de Muzikantendag, ’s avonds echter is het grote publiek welkom om te genieten van parels uit de lage landen tijdens het nieuwe festival Vlaamse Reuzen Hollandse Leeuwen. Joeri Pisart keert na een korte maaltijd terug naar de poptempel om zijn pen te laten gelden en schreef dit verslag over gehypte en toonaangevende bands uit Nederland en België. Joeri zorgde ook voor de foto's bij dit verslag.

Drive Like Maria © Joeri Pisart

Geen Staat
De avond begint goed. De Staat is afgelast. Geen sarcastische grap, nee: op ieder festival, in iedere zaal, is De Staat momenteel. Een zeer goede band, helaas iets te veel in de media. En de organisatoren hebben last minute een meer dan waardige vervanger geregeld: Drive Like Maria. De energie en klodders zweet spatten van het podium af, in het bijzonder van gitariste Nitzan. Dames zijn relatief slecht vertegenwoordigd in de macho gitaristenwereld, Nitzan is hét rolmodel om daar verandering in te brengen. Schreeuwend en over de vloer rollend maakt ze duidelijk dat vrouwen best over klassieke stonerrock kunnen soleren. Een fantastische Vlaamse concurrent is Triggerfinger. De gezichtsbeharing en acte de présence op de bühne zijn perfect afgestemd op de woeste rock die de heren brengen.

Madensuyu © Joeri Pisart

Een andere vijver
Het nieuwe festijn biedt meer dan alleen wilde rock. Het Belgische Madensuyu vist meer in de intense indie vijver. Als het voetorgel (bij gebrek aan basgitaar) wordt benut, klinken lage frequenties zo hard door dat vrijwel iedereen wiens oren kostbaar zijn haastig uit de Bat Cave vlucht.

Yuko © Joeri Pisart

Allicht naar Yuko, meer tedere indie. De jonkies maken minder herrie, zingen meer in koor, en gebruiken meer aparte ‘geluidsmakers’: de set wordt geopend door met een rietje in een glas water te blazen, maar ook muziekdoosjes en klarinet worden gebruikt. Als het nog zachter moet, zijn The Pedro Delgados de juiste mannen, hoewel niet minder opzwepend: vrijwel onversterkt de bluegrasshelden een fantastische show neer te zetten.

Kyteman © Joeri Pisart

Believe the Hype
Alles loopt flink uit: Triggerfinger raasde veel te lang door. Na lang wachten is het eindelijk zo ver: als ze eigenlijk al af moeten treden openen de gordijnen voor Kyteman’s Hiphop Orkest. Overal duikt plots zijn naam op, en als je de eer hebt het live te zien slaat het in als een bom: dit is nieuw. Zo’n 15 man begint te neuriën/beatboxen/rappen. Het grote verschil met een normaal orkest, behalve de muziek, is de energie. Continu springt iedereen rond, continu rappen de mc’s (PAX, Reazun, Blaxtar en meer) er op los, en continu staat Kyteman met zijn rug naar het publiek om zijn orkest te dirigeren. Heb je eigenlijk een dirigeerstok nodig, als je al een lichaam hebt? Nee toch zeker? Vernieuwend, overweldigend en dansbaar.

Daily Bread © Joeri Pisart

Een kleinere naam die belooft groter te worden is Daily Bread. Iets met het vooraanstaande label Excelsior, Noorderslag en het weigeren van een bandwedstrijd omdat hun eigen apparatuur niet mee mocht. Begrijpelijk: als alle versterkers en het drumstel onder de panterprint zitten, zou het zonde zijn als niemand het zag. Voor hun leeftijd heeft het drietal toch een zeer uitgesproken (of eigenlijk meer schreeuwerige) stijl. Een klassiek orgel, een telefoon en flinke bassdistortion zijn geluidsbepalend. En dat uit Friesland.

Voicst © Joeri Pisart

Don’t Believe The Hype
Een van de grootste meezingers van afgelopen jaar was ‘Everyday I Work On The Road’ van Voicst. Frappant dat dan toch de zang live niet te horen is. En eigenlijk stelt de baritonsaxofoniste, gehuld in verschrikkelijk kinderachtig roze kledij, niets voor. Zelfs de halsbrekende spronger van Tjeerd redden het optreden niet meer.

Hit Me Tv © Joeri Pisart

Een andere tegenvaller is Hit Me TV. Geluidstechnisch goed, alleen langzamerhand lijkt de bezieling uit de podiummachine weg te lekken. Geen oprechtheid, slechts veel hoge uithalen van de zanger en een enkel robotpasje van de gitarist wordt ons gegund. De bescheiden hit “Maybe The Dancefloor” suggereert dat langzamerhand de dansrock meer geschikt is in een dansclub dan in een concertzaal.

Zo Moeilijk © Joeri Pisart

Echter, gezien alle grote namen en kleine parels op het festival, en de absurd lage kosten (17,50 euro of 20,- euro in combinatie met de Muzikantendag), mag niet anders dan geconcludeerd worden dat iedere muziekliefhebber zich uitmuntend zal vermaken op deze nieuwe aanwinst in de Nederlandse én Vlaamse muziekcultuur.

De fotogalerij met alle foto's van Joeri

Giovanca © Joeri Pisart

Met beeld van:
Daily Bread
Drive Like Maria
Giovanca
Hit Me Tv
Kyteman
Madensuyu
The Pedro Delgados
Shameboy
The Tenement Kids
Triggerfinger
Voicst
Zo Moeilijk

Lees ook Joeri's verslag van de Muzikantendag. Meer over de activiteiten van Joeri Pisart vind je op en via zijn MusicFromNL-profiel.