Popronde Utrecht als smakelijk tapas-buffet

The Cuties in De Stad © Martijn Zuidweg

Rondreizend popfestival Popronde streek afgelopen vrijdag al voor de zesde keer neer in Utrecht. In de vierde stad van het land waren ditmaal 32 optredens op 24 podia ingepland, waarmee de gestage groei doorzet. Zoveel keus uit gratis muziek is natuurlijk om van te smullen én om van te gruwelen. Omdat doorgaans alle acts tussen 20.30 en 0.00 uur spelen kun je immers maar een klein deel zien en ben je veroordeeld tot een vorm van zappen of beter: een tapas-buffet. Fotografe Lidewij Kalfsterman en schrijver Ingmar Griffioen schoven dan ook gretig aan. Daarnaast danken we 3VOOR12/Utrecht-fotograaf Martijn Zuidweg voor het completeren van het plaatje.

Direct naar alle foto's in de Popronde-fotogalerij

Eén van de weinige lokale acts: Good Dog Happy Man © Lidewij Kalfsterman

Elk jaar – vanaf het moment dat de selectie van 100 acts bekend is – verheugen we ons op de komst van de Popronde. We kijken reikhalzend uit naar enkele bands die we nu toch echt eens moeten gaan zien, naar acts die opeens “hot” zijn en amper kunnen aanklampen bij de vooruitsnellende roem en naar groepen waarvan je weet dat ze garant staan voor een fijne concertervaring. Bovendien worden we elk jaar weer verrast als we ergens op de bonnefooi binnenvallen of juist te lang blijven hangen. Al met al genoeg redenen om van de Popronde een jaarlijks uitje te maken.

Geen beeld van Highway 54, wel van: Wreckyard © Martijn Zuidweg

Dat is dit jaar niet anders. Enerzijds geruggensteund door de wetenschap dat de keuze groter dan ooit is en dat de fietsbanden vol lucht zitten en anderzijds geremd door het besef dat het eigen enthousiasme niet op kan wegen tegen het strakke tijdschema, de doorgaans uitpuilende kroegen en de onderlinge afstanden, gaan we op pad. En kiezen weloverwogen voor een start in EKKO, waar net als vorig jaar de preparty is. Daar kunnen we met een papieren bakkie koffie nog in alle ruimte genieten van openingsact Highway 54, terwijl elders de eerste bands nog opbouwen.

En van The Routines met stamgast (l) © Lidewij Kalfsterman

Een goede keuze, die helaas maar weinig mensen gemaakt hebben. Kwamen er vorig jaar nog zo’n honderd man af op de openingsshow van Caspian Hat Dance, nu moeten de vier jongens uit het oosten en noorden van het land het met minder dan een-vijfde doen. Highway 54 houdt desondanks de voet op het gas en brengt prima rockabilly; lekker stomende up-tempo tracks, afgewisseld met tearjerkers uit de koker van Johnny Cash. De groep is een tijdje terug uitgebreid met een gitarist en daardoor kan de met een uitstekende strot en uitstraling behepte frontman Pieter van der Bij zich op de ritmegitaar concentreren. In een traditionele bezetting – met verder drums, elektrische gitaar en upright bass – komt het kwartet goed uit de roots-verf.

The Woodwards © Martijn Zuidweg

We verruilen de leegte van EKKO voor de knusse beslotenheid van Kargadoor. Even boven kletsen bij de bar en dan snel naar beneden voor The Woodwards. Peter Schuyff maakt in de kelder duidelijk waarom hij als eerste songwriter de Grote Prijs-finale van 2008 bereikte: zijn donkere stem en bescheiden gitaarspel volstaan om de kelder te vullen met indringende, verstilde liedjes vol knipogende en kritische teksten. Peter is een Nederlander met 30 jaar New York in de aderen en de oogopslag van een ouderwetse schoolmeester. En als die blik nog geen strikte stilte zou afdwingen, dan doen die fraaie liedjes het wel. Een aandachtig publiek in een verwachtingsvolle ambiance is zijn deel.

Jos (l) en David van Jean Parlette © Lidewij Kalfsterman

We snellen naar Theater Kikker, waar Jean Parlette gelukkig in de kleine zaal is geprogrammeerd. Gelukkig, want “kleine zaal” betekent nog altijd veel meer ruimte voor band en publiek dan de gemiddelde Popronde-behuizing. Het Friese kwartet heeft tot in Utrecht zieltjes gewonnen met de uitstekende debuutplaat en brengt die eigenzinnige mix van indie, folk en elektronica (mooi gevat in de term folktronica) van ‘Much Younger’ weer volleerd en uiterst charmant. Het geheim? Natuurlijk haalt spil Jos Blomsma bliepjes uit de laptop, maar daar overheen wordt met zoveel gevoel gemusiceerd. Elke noot van toetsenist Laurens, gitarist David en celliste Suze is raak en de samenzang is voortreffelijk. Erg prettig ook dat geluid in Kikker, want Jean Parlette in een pijpenla is vast een ander verhaal.

New Killer Stars © Martijn Zuidweg

We gaan naar de volgende band uit Leeuwarden. Daarvoor moeten we ons toch overgeven aan de minder ruim bemeten locaties en bij Kafee België lijkt zich dat meteen te wreken. Totdat blijkt dat al die mensen eigenlijk buiten staan voor hun rookrituelen. En binnen is er nog zat ruimte om New Killer Stars van dichtbij te bekijken! Ja, dat rookverbod lijkt een grote zegening voor de Popronde. Dichtbij het Friese powertrio staan, is zonder oordoppen echter niet raadzaam. New Killer Stars gaat flink tekeer. De groep speelt gedreven, ergens tussen Nirvana en garagerock en etaleert ook een bovengemiddelde podiumact. De frontman oogt als een jongere Dennis Weening (ex-Spider Rico) en de bassist maakt bewonderenswaardige sprongen rond een stoel. Daarbij sneuvelt er wel wat, maar hé: dat is dan wel weer rock ’n roll en dat is New Killer Stars zeker. Die jongens hebben al een Amerikaans platencontract en gaan hier vast wat veroveren.

De fotografe zag De Staat wel © Lidewij Kalfsterman

We doen een nieuwe poging om de Witte Ballons in te komen, nadat we eerder bij Go Back To The Zoo afdropen. Want De Staat mogen we niet missen. De hype vergezelt de Nijmeegse rockers rond Torre Florim immers al een tijdje. Excelsior tekende de groep en als we schrijven zitten de heren in Ierland om het voorprogramma voor dEUS te verzorgen. Een must dus. Helaas, aangekomen bij de Witte Ballons blijkt alles uitgelopen. Gelukkig staat er een menigte vol bekenden voor de deur. Het begint echter wel erg lang te duren...technische sores blijken de start van De Staat nog verder te vertragen. Niet zo mooi met het oog op onze strakke planning. Bovendien staat het kroegje al stamp- en stampvol en dus druipen we weer onverrichterzake af bij de Witte Ballons.

Ro Halfhide (l) © Martijn Zuidweg

In Springhaver hebben we nog nooit een band zien optreden. De oude bioscoop met het nog veel sfeervollere café is zoals altijd zeer goed gevuld en het podium is helemaal achterin gepropt, “strategisch” tussen bar, kassa en het looppad naar de tafeltjes. Aan die tafeltjes wordt druk geconverseerd alsof het zomaar een crisis-dag op de AEX-beursvloer betreft... niet echt een ideale ambiance voor een ingetogen singer/songwriter. Maar Ro Halfhide is een moedig man. Het getuigt van klasse hoe de gelouterde Amsterdammer het luide geroezemoes trotseert door onverstoorbaar in zijn intieme songs te volharden. Zittend aan de voeten van Ro en zijn metgezel valt het meeste nog wel mee te krijgen van zijn liedjes. Moed wordt beloond. Applaus!

Archieffoto van Keynote Speakerz met rechts Skiggy © Tim van Veen

Als we dan snel naar Tilt fietsen om één van de zeldzame Utrechters te bekijken, blijkt het café en het omringende terras afgeladen en ook de maat vol. Skiggy Rapz is veel meer dan een helft van Keynote Speakerz en “the word is out” over zijn nieuwe ding, zoveel is duidelijk. Propvol of niet, we willen naar binnen. Enige minuten persen en veel boze blikken en verwensingen later staan we zowaar middenin het café. Daar zien we Skiggy en zijn metgezellen in blakende vorm steken. Ondersteund door onder meer zijn huisgenoot Tienus (van Leaf) laat Skiggy de crowd zweten met zwoele, soulvolle hiphop. Man wat kan die Tienus zingen, zulke goede backing vocals geven het geheel wel een erg lekkere body! Jammer dat hij doorgaans wel te druk zal zijn voor deze “grappen”. Skiggy, die solo in 2003 al de Grote Prijs won, is duidelijk zelf ook klaar voor grotere zaken. De nieuwe live-show komt met een live-band en het gebodene belooft wat, zeker voor wie niet vies is van wat soul en jazzy snufjes. ‘Bang To The Boogie’ swingt als een malle en het zwoele ‘Today’ heeft akelig veel hitpotentie. Meer goed nieuws: naast producerswerk voor Diggy Dex heeft Skiggy ook weer hard aan eigen beats en teksten gewerkt en een album zit in de koker.

Nogmaals Jean Parlette © Martijn Zuidweg

Dan is alles wat er nog aan Popronde resteert de afterparty en die is ditmaal niet in de grote Tivoli, maar in Moira, een uiterst charmant kelderzaaltje met balkon, maar doorgaans ontdaan van: zuurstof, goed geluid, werkende wc’s en adequaat barpersoneel. Die vooroordelen lijken inmiddels tot het verleden te behoren, er wordt tegenwoordig weer regelmatig geprogrammeerd in het zaaltje op de Plompetorenbrug en wat ook scheelt: het is maar voor driekwart gevuld.

En Jodymoon in De Bastaard © Martijn Zuidweg

Nu is Two Way Radio wel een Grote Prijs-finalist maar ook niet de grootste naam. Een meevaller, want nu kunnen we de hele show van de jonge band meepakken. Wat meteen in het oog springt: vier muzikanten en drie zangeressen. Geen achtergrondzangeressen, maar drie frontdames die elkaar afwisselen. Dat is ook meteen het voornaamste minpunt: het oogt leuk, maar is eigenlijk overbodig. Zoveel wordt er tegelijkertijd niet gezongen door de dames. Verder wordt er kittig gerockt, gepopt en gecrossoverd, met wederom een behoorlijke radiovriendelijkheid en hitpotentie. "Een pittige Krezip met een soort funky inslag en techno-invloeden", schreven we al eens in een recensie en dat dekt de lading ook live goed. De band zit goed in elkaar, doet geen al te gekke dingen en weet visueel te boeien. Wel is een uur Two Way Radio ons wat veel van het goede.

Halfhide © Martijn Zuidweg

Om 2.00 uur zit de Popronde er dan echt op en kunnen we met enige tevredenheid terugblikken op de zesde jaargang in Utrecht. Er zit nog zat rek in het concept. De afgelopen jaren haakten meerdere locaties af, maar dat wordt opgevangen door nieuwe aanwas. Uit het culturele veld doen sinds 2005 muziekcafés als Stairway To Heaven en 't Oude Pothuys helaas niet meer mee, maar zijn nieuwe broedplaatsen voor live-muziek als Moira en Kargadoor uitstekende toevoegingen. EKKO, ACU, Kikker, SJU, Flitz, De Stad en U Rock! Café koppelen podium- en geluidstechnische ervaring aan een veelal prettige capaciteit. Verder blijven we erbij dat er in iele cafés als Witte Ballons niet te hip en groot (ook qua bezetting) moet worden geprogrammeerd. Enig gedrang mag tot de charme van de Popronde behoren, maar er zijn zat grotere locaties en zo zijn er in de Popronde-selectie ook genoeg songwriters of duo's die daar wel goed passen. Een kleine kanttekening, die niet wegneemt dat we in 2009 graag weer van de partij zijn!

Ga voor alle foto's van Lidewij en Martijn naar de fotogalerij

Daar vind je beeld van de volgende 12 acts:

Habiba in 't Hoogt © Martijn Zuidweg

The Cuties
Good Dog Happy Man
Habiba
Halfhide
I Kissed Charles
Jean Parlette
Jodymoon
New Killer Stars
The Routines
De Staat
The Woodwards
Wreckyard

Voor meer werk van Lidewij Kalfsterman ga je naar deze webpagina, voor meer van Martijn Zuidweg bezoek je de website martijnzuidweg.nl en voor meer over Popronde kijk je op het MusicFromNL-profiel, ook klikbaar via het logo onder dit verslag.