Met dermate zonovergoten weer kan de dag al haast niet meer stuk en het bleek zaterdag op deBeschaving de opmaat naar meer moois. De sfeer en aankleding waren als vanouds om van te smullen, muzikaal was het soms goed en soms nogal doorsnee en na een aantal last minute afzeggingen twijfelden we even, maar toen we Pete Doherty eenmaal op het podium signaleerden, was het duidelijk dat het Utrechtse festival op een meer dan geslaagde editie afstevende.
Fotograaf Tim van Veen en verslaggevers
Ingmar Griffioen en
Eric Rijlaarsdam waren ter plekke om de zesde editie van deBeschaving vast te leggen.
Het was zaterdag in vele opzichten een unieke happening voor deBeschaving, dat dit jaar voor het eerst samenwerkte met entertainmentbedrijf The Alternative. Het veelzijdige festival boekte meer en grotere artiesten dan ooit, verdubbelde de entreeprijs van 2007 en kroop dichter naar Utrecht en verder van de Leidsche Rijnse geboortegrond. En nam zo best een risico. De beoogde capaciteit bleef met zo'n 10.000 bezoekers ongeveer gelijk, maar de opkomst steeg wel degelijk van 5000 naar circa 7000 bezoekers. En die duizenden bezoekers zagen tussen de veertig muziek-acts tien Nederlandse vertegenwoordigers opdraven. Dat waren niet de minst bekende artiesten, en daarmee raken we een pijnpuntje: we misten een talentenpodium.
De zesde deBeschaving was gesitueerd in en rondom Vredenburg Leidsche Rijn op nog maar een dik kwartier fietsen uit de stad. Naast de grote zaal van Vredenburg verrezen vier tentpodia met een keur aan binnen- en buitenlandse groepen. We zagen veel hippe Brit- en electropop-acts en een paar buitenbeentjes om de boel te kruiden. De organisatie had pech met een hoop afzeggingen (Seasick Steve, Black Diamond Bay, en op het laatst: Orca, We Smoke Fags en Air Traffic) en kon ook de grote tent niet kwijt op het te drassige grasveld. Improvisatie was geboden; invallers als het Deense Murder werden gestrikt en de tent werd in het parkeerterrein verankerd. Verder nemen we onze petten graag af voor het meest praktische informatieboekje dat we ooit zagen, een verademing!
Friska Viljor op Bevrijdings-festival Utrecht © Tim van Veen |
ER: Nadat een kwartier eerder The 925’s het festival officieel hebben geopend in de grootste tent, deBekroning, is het om 13.00 uur aan het Zweedse
Friska Viljor om het kleinste podium te openen. deBeleving is een zadelvormig afdak dat Lowlands-gangers zullen herkennen als de Charlie. De Zweden hebben de hele nacht gereden om in Utrecht op te kunnen treden en zijn kort voor het optreden uit de bus komen rollen. Ze hebben nog geen tijd gehad om te ontbijten en daarom worden er tussen de nummers door in een rap tempo candybars en bananen naar binnen gewerkt. Dit belet het vijftal echter niet om een zeer goede set neer te zetten gevuld met de leukere nummers van de twee albums ‘Bravo’ en ‘Tour De Hearts’. Onder andere ‘On And On’ en ‘Shotgun Sister’ komen voorbij en de set eindigt uiteraard met het indiehitje ‘Old Man’. Op het podium oogt Friska Viljor als een hechte band en niet als een duo met drie extra muzikanten, wat ze feitelijk wel zijn. Mede hierdoor is het optreden erg overtuigend.
IG: De Nederlandse aftrap wordt om 13.00 uur verzorgd door Grote Prijs van Nederland-winnaar
Good Dog Happy Man. Met concurrentie van vier podia kan het zomaar gebeuren, dat je maar voor een kleine 50 man speelt. Ook zweven de toetsen aanvankelijk nogal door de tent, toch doet het kwartet onverstoorbaar zijn ding. Het funky rockende repertoire staat stevig, inclusief nieuw materiaal. Sterker: de aan junk-muzikant Pete Doherty, die later optreedt, opgedragen nieuweling blijkt één van de hoogtepunten van de set. "Geschreven door Kate Moss en we mogen hem eigenlijk niet spelen", aldus frontman Sander Klijn. Ja ja, het wordt wel serieus tijd om een debuutalbum af te leveren heren!
ER: Het Engelse plaatsje Reading is bij muziekliefhebbers natuurlijk vooral bekend vanwege het gelijknamige festival. Het stadje heeft echter ook een aantal leuke bands/acts voortgebracht, waaronder Does It Offend You, Yeah?, Dan Le Sac Vs Scroobius Pip en
Pete And The Pirates. Laatstgenoemde band speelt om 14.00 uur in een goed gevulde deBeproeving. Het optreden is leuk en de band overtuigt meer dan op het debuutalbum ‘Little Death’. Wel is duidelijk dat de Britten het vooral moeten hebben van ‘Mr Understanding’. Dit nummer is echt een stuk beter dan de rest.
IG: Ook Sam Duckworth is bekend met de reputatie van Reading als festivalstad. Hij stond er met zijn band
Get Cape. Wear Cape. Fly op de laatste festivaleditie en zag de show totaal verregenen, net als de rest van de Engelse zomer. Duckworth vermaakt zich dan ook opperbest in zonnig Utrecht. Hij is duidelijk de singer/songwriter die een band om zich heen heeft geformeerd. Hij heeft wat deuntjes op de laptop en weet met de prima begeleiders zijn lichtvoetige singer/songwriter-pop overtuigend te brengen. Dat komt niet in het minst door zijn charmante voorkomen, slimme arrangementen en sterke, soms wat nonchalante stemgeluid. Ook grappig dat mensen op festivals nog harder door rustige muziek heen weten te lullen.
ER: Vlak voor het optreden van
Air Traffic is het podium in deBekroning erg leeg. En wat doet die cello-koffer daar? Er komt iemand het podium op en die zegt dat hij slecht nieuws heeft. Air Traffic staat achter het podium klaar om op te treden, maar de zanger is zoek. Hij schijnt zich ergens tussen Frankrijk en Utrecht te bevinden en is onbereikbaar. Hierdoor kan het optreden dus niet doorgaan. Het goede nieuws is echter dat Pete Doherty in ons land gearriveerd is, dus dat het optreden van Babyshambles van vanavond hoogstwaarschijnlijk wel gewoon doorgaat.
Geen Air Traffic dus en daarom maar even naar
Hit Me TV in deBeproeving. Deze band wist me twee weken geleden op Lowlands nog redelijk te overtuigen maar vandaag wil het niet erg lukken. De meeste songs zijn gewoon niet goed genoeg. Daarnaast komen de voormalige emorockers met hun nieuwe sound niet echt geloofwaardig over. Hit Me Tv belichaamt de toch wat veilige muziekprogrammering die het hele festival uitstraalt: wel hippe electro-pop, maar geen knallers; wel beats maar amper power. Zo zien we ook veel Britpop en aanverwanten, maar duurt het tot na zevenen voor we echt bij de ballen gegrepen worden.
IG: We lopen naar Milow, toch iemand die uitgebreid met Racoon door België en Nederland tourde, maar de 26-jarige Vlaming kiest de verkeerde kant van Coldplay en smaakt ons echt te zoet. Soms zit het ook mee. Zo balen we dat Orca niet komt - de groep kan door een storm de Faroër Eilanden niet verlaten - maar
Neonbelle mag invallen, waardoor we nog een Nederlandse act in actie kunnen zien. Neonbelle dus. In de grote “Rode Doos” van Vredenburg nog wel, waar het bijdehante presentatie/dj-duo De Rotjes (Lucky Fonz III en Roos Rebergen) wordt bedankt voor de vooraf toegezwaaide lof. Het trio worstelt te lang met technische sores, die hinderlijke kraak blijkt al gauw toch geen vindingrijke truc van knoppen- en toetsenman Jelte Heringa. Wel opvallend hoe enkele songs in deze grootse setting juist beter uitkomen, een vol geluid krijgen met bombastische toetsen, noisy gitaarwerk en de daverende stem van frontvrouw Pien. Het laatste nummer wordt ook verstoord als achter het podium alvast een vrachtwagen wordt uitgeladen. Nee Neonbelle had nog meer geluk verdiend.
ER: Pete Philly & Perquisite spelen in deBekroning een overtuigende set. Hun vierkoppige begeleidingsband bestaat uit een saxofonist/fluitist, een dj, een toetsenist en een contrabassist en met z’n zessen klinken ze als een goed ingespeeld geheel. Het geluid is niet helemaal in balans waardoor de beats iets meer overheersen dan op plaat, maar echt storend is dit niet. Gelukkig zijn de raps van Pete Philly wel goed te verstaan, iets wat bij live hiphop op een groot podium nog wel eens een probleem is. Er komen veel nummers voorbij van het laatste album ‘Mystery Repeats’, waaronder de titeltrack, ‘Q & A’, ‘Empire’ en ‘Time Flies’. Het laatstgenoemde nummer vormt het hoogtepunt van de set, met name als Perquisite aan het eind even los mag op zijn cello. De twee Pieters maken hier duidelijk, waarom zij samen gezien worden als de beste hiphop-act van ons land.
IG: Terug naar deBeproeving, voor
Gram. Marg van Eenbergen doet het solo erg knap, maar moet het ook met een halfvolle tent doen. In een ingetogen 'The Joke Is On Me' experimenteert ze bijzonder geslaagd met loops. Marg weet uitdagend bewegend de aandacht goed vast te houden, maar de vraag is wat
Voicst-bassist Sven met een camera op het podium doet... 'Dynamite Is A Girl's Best Friend' brengt meer stampende electro en is een fijne afsluiter. Toch heeft Gram solo wel beduidend minder impact dan met band.
Gem's Maurits op Lowlands 2008 © Jutha |
Gem is al flink door de wol geverfd, ook in deze bezetting. Met een nieuwe drummer en een gitarist minder nam de rockgroep het derde album op en vanaf januari is er bijzonder veel gespeeld. Dat hoor je in de volle tent deBevlieging, waar een zeer geoliede groep het publiek moeiteloos inpakt. Fijn dat Gem op het podium nog altijd rock ’n roll is, meer dan op de toegankelijke laatste plaat. Niet te veel kletsen, maar snel door met het volgende nummer en dat smaakt goed. De set zakt even in bij 'So Good To Know You'. Prima nummer, foutloos gespeeld, maar ook wat gewoontjes. Frontman Maurits Westerik krijgt deBevlieging wel aan het klappen en aan het bewegen. Voorzichtig, want hoewel het bier rijkelijk vloeit, is het nog vroeg. De single ‘Look’ doet een golf van herkenning door de tent rollen en als Maurits de gitaar loslaat, valt hij in oudje ‘The Opposite’ weer in zijn oude rol als branievolle, actieve frontman. Gem speelt een thuiswedstrijd en wint die ruim. Terwijl EKKO-directeur en deBeschaving-initiator Andre Baars de Utrechtse burgervader Aleid Wolfsen over het terrein rondleidt, stappen we snel naar deBekroning.
ER: Daar is het namelijk de beurt aan
Kate Nash. Deze Engelse zangeres maakte één van de leukste platen van 2007 en in april gaf ze nog een zeer goed optreden in Paradiso. Vandaag speelt ze met dezelfde band, die overigens wel is uitgebreid met een violiste. Helaas is dit niet echt een verbetering, integendeel. Kate vertelt dat het vandaag het laatste optreden van de tournee is en dat is wel te horen. Het lijkt erop alsof de bandleden, inclusief de zangeres zelf, met hun hoofd al onderweg naar huis zijn. Met name de uitvoering van ‘Birds’ met SoKo als gastzangeres is ronduit rommelig. Hierna wordt het mindere ‘Dickhead’ gespeeld, maar daarna gaat het niveau gelukkig wel weer wat omhoog. Met name ‘Mouthwash’ en ‘Skeleton Song’ zijn wel erg goed. Helaas laat het optreden als geheel toch een wat negatief gevoel achter. Hadden ze er gewoon geen zin meer in op deze laatste dag van de tournee? Of is deze, overigens lang niet volle, tent toch gewoon een maatje te groot?
Kaizer’s Orchestra is een band die het vooral van de liveshows moet hebben. Op plaat hebben ze, met uitzondering van het debuutalbum ‘Ompa Til Du Dør’, nooit echt potten kunnen breken, maar optredens van het Noorse zestal zijn over het algemeen erg goed. Vanavond bewijst de band rond zanger Janove Ottesen opnieuw dat ze een publiek goed mee kunnen krijgen, ondanks de toch vrij moeilijke muziek en de onverstaanbare Noorse teksten. De hoogtepunten van de set zijn voornamelijk afkomstig van het debuutalbum, maar ook de nieuwere tracks zijn live erg sterk.
IG: De Belgen van
Das Pop staan niet voor het eerst op deBeschaving en bouwen ook ditmaal een fijn feestje. Wij schenken ondertussen meer aandacht aan de inwendige mens, ook omdat we de band na Das Pop willen aanschouwen.
Dengue Fever betekent letterlijk "knokkelkoorts". De groep uit Los Angeles spreekt ons dan meer aan. Opgericht door de broers Zac en Ethan Holtzman die hun liefde voor psychedelische eighties pop wilden uiten met een Cambodjaanse zangeres, die in het Khmer zingt. Zangeres Chhom Nimol werd opgeduikeld in een nachtclub in de hoofdstad Pnom Penh. Intrigerend, wat helaas niet geldt voor het live gebodene. Het begint interessant, maar wil ondanks de ingrediënten maar niet ontvlammen. Nimol zingt typisch Aziatisch met een dun, hoog stemmetje en Dengue Fever brengt toch meer lounge dan dansmuziek. Daarop is het goed zonnen, dat wel.
ER: Als je de kans hebt om de legendarische Smiths-gitarist
Johnny Marr te zien optreden, moet je die natuurlijk niet laten schieten en daarom gingen we even bij
The Cribs kijken in de deBevlieging. Deze Engelse band bracht sinds de oprichting in 2002 al drie albums uit, maar is in ons land nog niet zo bekend. Toch staat deBevlieging vol en het voorste gedeelte van het publiek gaat behoorlijk los. De band maakt op het podium een gedreven indruk en de muziek is goed. The Cribs zijn zeker niet alleen dat bandje waar Johnny Marr sinds kort in zit.
Ook
Pete Doherty is iemand waar je zeker even naar moet gaan kijken als je de kans hebt. Hij zegt met grote regelmaat optredens af, waaronder pas nog Rock Werchter (ironisch genoeg gaf Air Traffic toen in zijn plaats een tweede optreden). De organisatie van deBeschaving heeft de afgelopen weken al verschillende nieuwsberichten op de website geplaatst met positief nieuws over Doherty om de (potentiële) bezoekers ervan te overtuigen dat hij en zijn band
Babyshambles echt zouden komen en vanavond zijn ze er inderdaad. Het lijkt wel alsof iedereen hier bij wil zijn, want voor het eerst vandaag is deBekroning redelijk goed gevuld. Het optreden is bij vlagen goed, maar wel erg rommelig. Doherty zelf lijkt af en toe niet precies te weten waar hij is, maar de rest van de band speelt degelijk, waardoor het geheel redelijk bij elkaar blijft. Het publiek is enthousiast en de minste handbeweging van Doherty is voldoende om vele mensen mee te laten klappen. Vlak voor het eind komen Adam Green, SoKo en één van de leden van The Cribs het podium op, om met de band het vooral van The Beatles en The Isley brothers bekende ‘Twist And Shout’ mee te zingen. Het oogt als een prettige chaos. Hierna duikt Green het publiek in en speelt Babyshambles de afsluiter ‘Fuck Forever’. Hierbij gaat het publiek behoorlijk los. Het optreden van Doherty en zijn mannen stelt zeker niet teleur.
IG: Op festivals moet je vaak gruwelijke knopen doorhakken en zo gaan we eerst naar
I Am Kloot, terwijl even verderop
Nobody Beats The Drum begint. Het Manchester trio rond John Bramwell vergaarde ook in Nederland veel fans met twee schitterende platen vol donkere, spitsvondige popsongs en intense, semi-akoestische shows. Daarna is het wat minder geworden, maar de tent staat er niet minder vol om. Het theatrale intro doet het ergste vermoeden, maar de band gaat niet overdreven rocken en overtuigt meteen met 'From Your Favourite Sky'. Met oudjes als 'To You' en 'Morning Rain' wordt duidelijk dat I Am Kloot nog altijd haarfijn aanvoelt wanneer het even moet versnellen, om dan weer het ingetogen specialisme op te pakken. Instrumentaal opereert de groep erg sterk, waar vroeger toch meer op Bramwell geleund werd. En ook - de toch wat aangeschoten ogende - Bramwell staat zijn mannetje. Ondanks de verbodsbordjes hield niet alleen het publiek zich niet aan het rookverbod in de tenten: wat kan die bassist Jobson mooi roken!
Ook dat rookgordijn kan niet voorkomen dat de beats en het visuele geweld van
Nobody Beats The Drum in de naburige tent binnendringen. We laten ons door deze combinatie deBeproeving weer inlokken. Met Nobody Beats The Drum komen namelijk eindelijk de steviger beats aan bod en daar smachten we onderhand naar. De elektronica, effecten en toetsen van Jori en Sjam duelleren fijn met de lichtshow en beelden van Rogier. De tent stroomt vol en wordt volleerd opgezweept met de hyperactieve breaks van nummers als 'Kwikkestylers'. Het heruitgegeven 'Quit Your Job' was vijf jaar terug al een knaller van formaat en in de nieuwe versie helemaal onweerstaanbaar. De clip mag er ook zijn. Een nieuw, in Frankrijk opgenomen, nummer vormt een mooi slotakkoord..., maar we moeten nog drie uur.
Naar
Slagsmålsklubben dan maar, daar hebben we tenslotte al veel goede dingen over gehoord, sinds ze op EuroSonic stonden. Dat ziet er meteen interessant uit, met zeven Zweedse nerds achter een lange tafel vol apparatuur. Als ze die eindelijk aan de praat hebben, valt het toch vies tegen. Er zijn zeker hoogtepunten, maar Slagsmålsklubben leunt teveel op grappenmakerij, onderbreekt de set te veelvuldig en die ene lange, lult veels te veel in ongetwijfeld leuk bedoeld, ondermaats Engels.
ER: Misschien was het beter geweest om Babyshambles na
Mogwai te programmeren, want de Schotse postrockers hebben veel minder mensen naar deBekroning weten te lokken. De muziek van Mogwai is toch net iets te moeilijk om een echt groot publiek aan te spreken. Voorman Stuart Braithwaite vraagt aan het begin van het optreden of we klaar zijn om te feesten. Na een lauwwarm applausje zegt hij dat we dan beter ergens anders heen kunnen gaan. Het geeft wel een beetje aan waar Mogwai voor staat: bloedserieuze, veelal instrumentale postrock, die live bovendien op een schrikbarend volume wordt gebracht. De band brengt binnenkort het zesde studioalbum uit en hiervan worden wat tracks gespeeld. Ook komt er wat ouder werk voorbij. Het publiek staat er rustig naar te kijken, maar applaudisseert wel hard tussen de nummers door. Er is niet veel te zien op het podium, maar muzikaal gezien is het van een zeer hoog niveau. Het geluid is ongenadig hard maar wel zuiver, waardoor ook de subtielere passages goed uit de verf komen. Na het laatste nummer worden de gitaren op de versterkers gelegd en gaat Braithwaite nog even met zijn pedalen zitten spelen. Het resultaat is een geweldige bak herrie, die vele mensen met de handen op de oren de tent uitjaagt. Een optreden van Mogwai is niet voor mensen die zuinig zijn op hun trommelvliezen. Een intense ervaring is het wel.
IG: Ook over
SoKo hebben we bemoedigende berichten vernomen en ditmaal worden we wel verblijd. De Franse blijkt achter de schermen vriendschap gesloten te hebben met Kate Nash, die de wederdienst vervult met gastrollen bij de late show van de jonge Française. Voor wie het nog niet wist: SoKo is bijzonder. Stéphanie Sokolinski is eigenlijk een actrice en dat zie je. Ze scoorde een culthit met 'I'll Kill Her' en heeft niet eens een volledig album op zak, maar dat ook niet nodig. SoKo is namelijk erg charmant, zingt en musiceert wat rommelig, maar evenzeer interessant en wekt tekstueel ontroering of hilariteit op. En SoKo heeft vooral veel lef. Als naast Nash, haar bandleden en iemand van Babyshambles in een bontmuts ook Adam Green het podium op wil lopen, stuurt ze hem rigoreus weg. Even later mag hij toch komen voor een nummer over haar kat. Green mag de lichtgevende kat zoenen en verder het hele nummer lang enkel miauwen. Vindt ie prachtig en het publiek ook... De organisatie heeft deze kruisbestuivingen slim uitgelokt door in plaats van een backstage per podium, te kiezen voor één centraal "Artist village", waar het naar verluidt "één grote gezellige bende" was. Een goede keuze, die de sfeer zeker ten goede kwam.
Lastiger is de keuze voor een slotact. In de grootste tent sluit
C-Mon & Kypski het festival af, maar wel met een dj-set. We horen een aantal opvallend lekkere platen, maar hebben het ernstige vermoeden dat Kypski wel, maar C-Mon geen dj pur sang is. De tent loopt ook wat leger en uit vrees voor een nachtkaars-sfeer taaien we af. Zo missen we het klapstuk als even later als surprise de hele band verschijnt om tot half 2 door te rocken... We lopen naar deBevlieging waar
Shout Out Louds inderdaad erg bevlogen overkomt. Prima vrolijke en springerige poprock, maar daar hebben we vandaag al wel veel van gehoord. Om de dag niet te laten eindigen zoals die begon - met het eveneens Zweedse spring-in-het-veld kwintet Friska Viljor - benen we weg en staan luttele minuten later op de superieure beats van de
Boemklatsch-dj's te springen.
Het lokale Boemklatsch-collectief sluit deBeproeving af en houdt de vaart er goed in. Onder leiding van Mike Mago, Illvester en vooral een manische
$jammie The Money wordt de één na de andere dansvloerkiller opgelegd. Groot feest in de tent, zo groot dat we niet eens merken dat om ons heen delen van het terrein (de bar!) al afgebroken worden. Boemklatsch draait de - ongelukkig tegelijkertijd geprogrammeerde - vrienden van C-Mon & Kypski op alle fronten naar huis. Er staan wellicht wat minder mensen, maar de tent is wel vol en gaat compleet los. De draaitafelaars verliezen nooit het momentum uit het oog en halen ook klassiekers van The Prodigy en Chemical Brothers van stal. Dit zijn dan ook wel dj's pur sang, die niet aarzelen om de hiphop-roots te negeren met een stevige dance-set. Minpuntje is dat het zo snel afgelopen is.
Dan zit deBeschaving er weer op. We snellen over de nieuwe brug en de A2 terug naar de Domstad, die zich vandaag goed heeft laten zien. En dan doelen we vooral op het festival. Goed we hadden graag een Nederlands talentenpodium, meer gitaren en echte hiphop gezien, maar het is zeer de vraag of dit festivalpubliek daar wel op zit te wachten. De organisatie in ieder geval niet. Die noteerde ondanks de verhuizing en de verdubbeling van de entree, precies de bescheiden groei waar het naar op zoek was. Sfeer, voorzieningen (veel keuze en amper wachtrijen), aankleding, locatie en bereikbaarheid waren top. Het ambitieuze festival verdient dus lof en wat ons betreft de kans om verder te groeien en de kwalificatie van "klein Lowlands" waar te maken.
De Top 3 van Eric Rijlaarsdam:
1. Mogwai
2. Friska Viljor
3. Pete Philly & Perquisite
De Top 3 van Tim van Veen:
1. Kate Nash
2. SoKo
3. Year Long Disaster
De Top 3 van Ingmar Griffioen:
1. The Cribs
2. I Am Kloot
3. Boemklatsch-dj's
Daar vind je beeld van:
Babyshambles
The Cribs
The Dodos
Dolf Jansen
Get Cape. Wear Cape. Fly
Hit Me Tv
I Am Kloot
Kaizers Orchestra
Kate Nash
NeonBelle
Nneka
SoKo
Voicst
en Year Long Disaster
Voor meer werk van Tim van Veen bezoek je zijn site
www.fototim.nl.
ma 30 apr '12: 
Reageren
