Het grote Lowlands 2008-verslag

Zo'n 55.000 bezoekers genoten afgelopen weekend van een uitverkocht Lowlands. Zij kregen weer drie dagen vol muziek en randprogrammering als films, theater en comedy en konden daar voor de verandering in opvallend goede weersomstandigheden van genieten. Bij MusicFrom zijn we op het gebied van tradities zo Engels als het maar kan en dus stuurden we de door de wol geverfde verslaggevings-tandem Jutha en Bode alweer voor de zesde maal naar de Flevopolder om Lowlands te verslaan. Verslaggever Bode zorgde voor het onderstaande, lijvige verslag en Jutha deed via de lens verslag en leverde 171 foto's in van Lowlands 2008. Verder is dit verslag verrijkt met videomateriaal met dank aan de kersverse samenwerking met interviewplatform FaceCulture. We wensen je als vanouds veel lees- en kijkplezier toe, voor het eerst ook met bewegend beeld dus!

Ga voor al het beeld van Jutha direct naar de fotogalerij van Lowlands 2008

Ook Muzzy hield een oogje in het zeil op Lowlands © Jutha

In afwachting van de jaarlijkse festiviteiten die zo half augustus nabij Biddinghuizen plaatsvinden, check ik bijna dagelijks de groeiende lijst vastgelegde acts, en neem zelfs een proefabonnement op de NRC.next om die felbegeerde Lowlands-bijlage in de bus geschoven te krijgen. Maar Lowlands is niet iets waar je je goed op voor kunt bereiden: zo hoor ik op donderdagmorgen al berichten over een "file op de dijk", en even later een radio-interview met Eric van Eerdenburg, directeur van het festival, die doodleuk meldt dat hij dadelijk, om 14:00 uur, de poorten zal opengooien. Op donderdag dus, de dag dat er nog geen één artiest te bekennen is in die hele Flevopolder. Ikzelf vind het nogal onbeschoft om op feestjes te vroeg met mijn snavel tegen het raam te tikken, zeker als op website, poster en voornoemde bijlage gecapslockt staat dat de boel toch echt niet voor 18:00 uur opengaat omdat Eric dan alle stoelen nog in de kring moet zetten, maar 35.000 andere Lowlanders hebben daar maling aan, zodat mijn betere helft Jutha en ik genoegen moeten nemen met een stek op camping 5. En die hebben we niet eens zelf gefikst op vrijdag, maar die is voor ons vrijgehouden door onze kompanen, Jaap en zijn Limburg-divisie, die donderdagavond wel degelijk present waren. Ze zullen hoofdschuddend hun tenten hebben opgezet, verbaasd over zoveel gekte.

Yeasayer © Jutha

Gekte die er tevens toe leidde dat Lowlands al uitverkocht was op het moment dat de echt interessante namen nog geboekt moesten worden, althans, zo dacht ik. We zijn vorig jaar natuurlijk wel erg verwend, maar nu is het even slikken, vooral als ik onze verlanglijst even naast het uiteindelijke programma leg: alleen dEUS, Does it offend you yeah?, Textures en Yeasayer mogen we aanvinken. Wat wij er verder nog op hadden staan? Nou, als het u echt interesseert: enkelen wilde gokken (Eminem, Open Hand), maar heel veel namen waarvan wij dachten dat ze niet onredelijk waren, zoals Levellers, Last Shadow Puppets, Oceansize, Kaizers Orchestra, Disco Ensemble, Reuben, Biffy Clyro natuurlijk en Modest Mouse. Goed, deze en meer bands staan er dus niet; in 2008 moeten we massaal aan de electro en, hoe zal ik het netjes uitdrukken, electro is niet mijn afrodissi eh, afrosi… ik word niet hitsig van electro. Maar laten we het over muziek hebben.

FaceCulture vroeg het publiek op de eerste dag wat ze van Lowlands verwachten:

Killswitch Engage © Jutha

Vrijdag
De melodieuze sportschool-metal van Killswitch Engage, bijvoorbeeld. Dat is me iets te gelikt allemaal, en voorspelbaar bovendien. Boze brulzanger met een gevoelige kant, gespierde gitarist die net bij Henk Schiffmacher langs is geweest, en een drummer die halverwege elk nummer zijn double-bass-momentje mag vieren. Het doet me denken aan de ook al zo Amerikaanse band Ill Niño, maar ik ben bang dat ik Killswitch Engage daarmee tekort doe, want Ill Niño is echt een heel vervelende band. Die staan hier niet, dat klopt. En Jutha vind het helemaal niet zo beroerd, zelfs. Er staat trouwens een stampvolle Grolsch-tent te genieten, en de scheurende gitaren laten het dit weekend verder ook een beetje afweten, dus ik moet niet zo mopperen, de dingen wat positiever benaderen.

FaceCulture interviewt Killswitch Engage: "Being a mosh pit band at the Lowlands Festival"

© Jutha

En zie: afgezien van de regelrechte Killers-rip-off ‘Just For Tonight’ (afijn, u weet wel, van het EK voetbal), vind ik One Night Only best behoorlijk klinken. En deze jongens hebben geen glitterpakken. Nee, het aantal raakvlakken met The Killers blijft beperkt tot de Hit, en, eigen smoel of niet, dat nummer móet natuurlijk op de setlist, liefst als afsluiter. Jammer dat de hoge uithaal aan het eind van het nummer vals is (maar dan echt supervals); en jammer dat ik dat onthouden heb. Al met al valt het dus mee, met deze popgroep. Popgroep! Waar hoor je dat woord nog. Ja, dat is One Night Only, een popgroep. Want de term ‘indiepop’, zoals die in het programmaboekje vermeld staat, daar kan ik niks mee.

The Hoosiers © Jutha

Intussen wandel ik tevreden naar de Bravo-tent, waar ik met mijn gitaar-fetish eigenlijk ver van uit de buurt zou moeten blijven dit jaar. Maar Roni Size van Reprazent ken ik nog, van een Oorgasm-cd’tje uit de jaren ‘90. Ik vond dat leuke muziek – drum ’n’ bass was toen nog iets bijzonders, sterker nog: Roni Size is vaandeldrager in het genre, weet Opa. En het klinkt nog steeds zoals het toen klonk en zoals drum ’n’ bass wat mij betreft altijd moet klinken, want ik meen mij te herinneren dat ik dit eerder op Lowlands heb gezien en dat ik toen heel goed gedanst heb. Nu ben ik nog niet in die stemming – het is nog maar ’s middags. Het schijnt dat Roni in de nachtelijke uren nog harder speelt, maar dat hoef ik niet te weten: het klinkt nu ook al vet.

Pete Philly © Jutha

Terug in de India zie ik iemand met het vrolijke hoofd van Ben Stiller op het podium, maar dan muzikaal: het Londense The Hoosiers. Ik pik tien minuutjes mee, waarin een werkelijk prachtig gezongen lied voorbijkomt, dat doet denken aan Jeff Buckley, of een bombastische ballade van Muse. Zodra de band weer doet waar ze om bekend staat, te weten het spelen van vrolijke up-tempo meezingers, is voor ons de betovering verbroken en kiezen we voor de karakteristieke, warme hiphop van Pete Philly & Perquisite, die al twee albums lang bewijzen één van ’s werelds best bewaarde geheimen te zijn. De vorige keer op deze plek, die toen Grolsch heette, sleepte Pete behalve Perquisite een complete Big Band het podium op, en was het briljant, anno 2008 worden de heren enkel ondersteund door een wat bescheidener bezetting, en is het ook briljant. Het goede aan PP&P is dat ze totaal geen affiniteit met hiphop uitstralen, in de zin van patserig gedoe. Bovendien klinkt de stem van Pete relaxed, maar niet stoned of onverstaanbaar. En hij zegt iets. Hij heeft het ergens over, verspilt zijn tijd niet met het dissen van collega’s, het pimpen van zijn ho of weet ik veel waarmee die idioten uit de VS de hiphop tegenwoordig vervuilen. Niet dat we veel van dat soort rappers hebben in Nederland, maar het zij maar eens gezegd.

Thrice © Jutha

En dan is het nu tijd voor gitaren: Thrice. Thrice staat al jaren bekend als ‘de betere emoband’, of: ‘de emoband die nog kan’. Dat hele emo-gedoe moet maar eens verboden worden, en dan niet omdat menige fan nogal eens aan zelf-anatomie schijnt te doen, maar vanwege de onduidelijke genrebenaming: emo is net zo’n slechte term als indiepop (?), gangsta-rap (?) of het levenslied (?), ja, sommige woorden zijn echt alleen maar bedacht om de lucht te laten trillen. Goed. Weg met emo dan, maar of Thrice mag blijven is de vraag, omdat zij met hun jongste cd 'The Alchemy Index' krampachtig interessant in de weer zijn met de Vier Elementen, terwijl hun muziek aan kracht heeft ingeboet. Steeds als er een nummer van dat album ingezet wordt, klinkt het minder pakkend dan de andere, oude nummers, die wat steviger rocken. Misschien had ik ze eerder moeten leren kennen om het nieuwe spul ook te kunnen waarderen, dat kan. Maar voor een geïnteresseerd luisteraar als ik is deze set onsamenhangend, en de druilerige houding van de zanger helpt dan ook niet echt mee.

The Ting Tings © Jutha

Aan de falafel dan maar. Met frieten erbij, ik heb zin in frieten. Kan ik op mijn gemak wachten totdat één van mijn favorieten aantreden: The Ting Tings. Huh? Ik en de op ruzietoon bij elkaar gesnauwde electropop van The Ting Tings? Zeker vanwege die zangeres, zult u denken. Ok: Miep Ting Ting (Katie White) ziet er leuk uit, maar dan meer op een aandoenlijke manier: dat eigenwijze gedrein en gestamp van een klein meisje dat schijnbaar haar zin niet krijgt, is grappig. En ze hebben zowaar een heuse drummer, want drum-gitaarduo’s zijn uitermate hip, moet u weten. Dus zo electro is het ook weer niet, hoewel andere recensenten erover klagen dat nogal veel geluiden "uit een doosje" komen. Tsja, dan moet je niet naar een electropop-act gaan kijken, denk ik dan. Er zullen dit weekend nog wel meer geluiden "uit een doosje" komen, maar zolang er live bij gezongen (White heeft een prima stem) en gespeeld wordt, vind ik het prima. Ik denk dat ik daar de grens maar trek: echte instrumenten gebruiken en niet teveel met je bakkes achter een laptop gaan zitten, dan hou je de live-feel in stand. En bij The Ting Tings, die zelf ook wel weten dat ze geen legendarische act zullen worden, is het feest. Er blijken zowaar meer goeie liedjes dan alleen ‘That’s Not My Name’ geschreven te zijn.

Mario Goossens van Triggerfinger © Jutha

Tussendoor loop ik nog even naar Hot Chip, maar voor deze act citeer ik graag de grote filosoof Eric Corton, die zijn mening over gothic metal met een prachtig eufemisme afdeed: “ik begrijp het niet”. Ik begrijp Hot Chip niet. Triggerfinger wel. Daar wordt me een potje fijn gerockt, op dat openluchtpodium achter de Alpha! AC/DC ontmoet Queens Of The Stone Age in een café waar nog gerookt mag worden, zoiets. Klinkt volvet. Het drietal is natuurlijk geen onbekende in Nederland, ze stonden eerder al op Pinkpop en misschien is dit ook niet hun eerste keer in Biddinghuizen, maar ik wist nog van niks. Dank u, Triggerfinger!

The Kooks © Jutha

Achter mijn rug, in de Alpha, loopt het intussen storm omdat Luke Pritchard en zijn Kooks een snelcursus catchy riedeltjes schrijven voor beginners zullen geven, het komende uur. Wat is dat toch met die band. Ik heb er geen cd van, maar ik beleef wel een déjà vu omdat hier vorig jaar The Kaiser Chiefs stonden, ook met bijna alléén maar hits. Het verschil met laatstgenoemde is dat The Kooks echt Britpop in zijn meest onversneden vorm is: ietwat huilerige zang, niet al te cryptische teksten ("shine, shine, shine on"), een meer standaard geluid en wat meer gericht – al is dat natuurlijk niet bewust – op een doelgroep van krijsende en flauwvallende bakvisjes. Als er iets stinkt is het wel gebakken vis, dat zou een kok toch moeten weten, maar terzake: door al die hysterie om deze band heen haak ik af. Overigens is het wel leuk dat Pritchard, met zijn elastieke beentjes en baggy legging, een grappige kruising tussen Mick Jagger en Jim Morrison neerzet, van een afstandje bekeken dan.

Tom 'Junkie XL' Holkenborg kwam op Lowlands 2008 voor het eerst in 20 jaar zijn neef tegen:

Vanwege verregaande eisen staat hier weer geen foto van Anouk © Jutha

En toen, en toen, en toen… trad Anouk aan. Anouk nieuwe stijl kan ik wel waarderen. Die heeft, van de tien jaar dat ze nu bekend is, er toch zeker zeven, acht verspild aan het zingen van nietszeggende rockliedjes. 'Nobody’s Wife', 'It’s So Hard', 'The Dark', ik vond er allemaal niet veel aan. Vorig jaar stond ik op Festival deBeschaving een beetje met wat bekenden te ouwehoeren (Postman was verderop bezig), en opeens werd onze bijeenkomst op aangename wijze verstoord door de oerschreeuw van één van Postman’s achtergrondzangeressen, die het podium voor zich opeiste in het nummer ‘Downhill’. Dat was uiteraard Anouk, dat kon niet anders. Ik heb mijn handen stuk staan klappen. Nu is ze terug op Lowlands, met een nieuwe band en liedjes die haar stem recht aandoen. Eindelijk het soulvolle schuurpapiergeluid, wat ze al zolang kan produceren, maar tot voor kort vertikte om te doen. Nummers als 'Modern World', die moet ze blijven maken. Toch blijft haar set gevuld met (teveel) oude nummers: begrijpelijk want er moet een uur gespeeld worden en een nieuw album integraal uitvoeren, dat doen alleen de hele groten. Ook al had dit niet misstaan: Anouk is beter, veel beter, en dat is te zien aan haar brede grijns. "Hail hail to what I’ve seen", zeg ik dan maar. En nu gauw naar de camping, want – boing - de nacht valt, en dan dalen de electro-goden neer van hun berg en is het hier waarschijnlijk één grote orgie van draaitafels, laptops en iets te hip volk.

Zaterdag
Wat vond het publiek eigenlijk van dag 1? FaceCulture peilde de stemming van het Lowlandspubliek:

50 Jaar Nederpop met Heideroosje Marco © Jutha

Zaterdagochtend: Het blijft maar mooi weer, waar hebben we dat aan verdiend? Er was toch een schip met zure appelen aangekondigd? Of houdt Lowlands er Chinese praktijken op na? Hoe dan ook, we slapen goed en lang omdat het ’s nachts behoorlijk afkoelt en je ’s ochtends niet gemarineerd wordt in je eigen zweet: de zon doet het ook rustig aan, tot een uur of twaalf. We hebben mazzel. Er staat zodoende een goed uitgeslapen menigte in de Alpha tent, voor een uurtje meebrullen met Nederpop-hits. Iemand heeft bepaald dat de Nederpop vijftig jaar bestaat en dat wordt gevierd onder leiding van Jeroen van Koningsbrugge en een soort all-star-band, met leden van Krezip, Johan en die man achter het drumstel: is die van Moke? In ieder geval is Van Koningsbrugge zelf één van de vocalisten die niet onaangenaam klinkt, wanneer hij ‘Sinds Een Dag Of 2’ vertolkt. Ook Marco Roelofs (‘Kom Van Dat Dak Af’) en Floor Jansen ('House For Sale') kwijten zich respectvol van hun taak, maar het geblèr van Anneke van Giersbergen tijdens ‘Venus’ is niet om aan te horen, zo schel. Wouter Hamel die iets van de Dolly Dots doet, ook dubieus. Het dieptepunt is Maurits Westerik van Gem, die ‘Saturday night’ om zeep helpt. Gelukkig dat Jawat! het nummer ‘Demagogue’ van Urban Dance Squad echt heel gaaf doet. De sympathieke Lucky Fonz III steelt uiteindelijk de show met zijn uitvoering van ‘De Vlieger’. Leuk idee dus, volgend jaar graag weer, tijdens 51 Jaar Nederpop. Suggestie: Eric Kalsbeek van Textures met een nummer van De Dijk. Zie maar eens, wat jullie ermee doen.

Bassist Steven van Jaya The Cat © Jutha

Van de Alpha gaat het richting Grolsch, die een maat te groot lijkt voor Geoff Lagadec AKA Jaya The Cat, maar het loopt goed vol. Jaya the Cat, een Nederlandse band toch? Waarom loopt die vent op het podium ons dan in het Yanks aan te spreken? Je woont hier al zes jaar, kom op zeg. Ja, ik weet het wel, het zijn Amerikanen die zich in Amsterdam gevestigd hebben in 2002, en nu bestaat de band grotendeels uit Nederlandse muzikanten. Maar je mag gerust het woord "dankjewel" uit je hoofd leren, Geoff. En als je zelf net wakker bent, en je bent blij dat wij al klaar staan omdat jij speelt, moet je niet zeggen: “you guys must be young or something”. Dat klinkt bijdehand en afstandelijk. Wij zijn niet "you guys". De muziek is trouwens leuk, deze punky reggae. Het beukt gezellig de slaap een beetje uit onze hoofden.

Maurits van Gem © Jutha

De volgende Nederlandse band (het zijn er lekker veel dit keer, goed werk!) op het programma is Gem. En die vallen me mee: zanger Westerik blijkt nu ook gitarist, maar het lijkt wel of hij ook beter is gaan zingen. Melodieuzer. Dat geldt eigenlijk voor de hele band; ik heb een hekel aan het cliché maar Gem is duidelijk volwassen geworden. De single die deze lente uitkwam verried een lichte verschuiving richting Kooks-stijl, maar verder wordt er voornamelijk rechtdoor gerockt. Rechttoe rechtaan, doar hol ik van.

The Opposites © Jutha

Vervolgens bewijzen The Opposites dat zelfs de programmeurs van het festival niet altijd kunnen voorspellen wie er tenten vullen en wie niet. The Opposites dus wel: het is echt druk bij de Bravo, en dat is toch geen klein tentje. Leuk dat deze gasten uit Heiloo komen, daar ben ik opgegroeid en het is daar inderdaad saai genoeg om een bandje op te richten. En dan kan ik eindelijk eens trots zijn op dat bekrompen dorpje. Dikke beats en pakkende refreinen, The Opposites grossieren er werkelijk in. Goed om te zien.

Pepijn en Vieze Fur © Jutha

Ze delen hun uurtje met De Jeugd Van Tegenwoordig, waardoor het alleen maar drukker wordt rondom de tent. Het succes van De Jeugd, het is me een groot raadsel. Ja, dat die beats lekker zijn, heb ik wel begrepen, maar de rest? Twee jaar geleden stond het trio ook op Lowlands en toen dacht ik: geniet er maar van jongens, want je kunt het volk niet in de zeik blijven nemen met die ongein. Maar toen wist ik ook niet dat het absolute kunstenaars zijn, die Willy, Pepijn en Fur. Zoals Jiskefet in haar hoogtijdagen het publiek een half uur lang kon vermaken door alleen maar ‘Peter’ te roepen, zo geniaal is het wanneer de onverstaanbare rijmpjes met totaal debiele taalvondsten van De Jeugd massaal aftrek vinden. Ik ben geen fan maar zie wel iets heel raars gebeuren: een trio gesjeesde Amsterdammers dat vaag doet om het vaag doen. Jiskefet werd ook niet door iedereen gewaardeerd, laten we het daar maar op houden.

De Jeugd Van Tegenwoordig vertelt aan FaceCulture over hun ervaringen met Lowlands:

Blood Red Shoes © Jutha

Ik loop wel weer naar de India, de leukste tent van Lowlands. Aldaar begint zojuist het modieuze duo Blood Red Shoes aan haar set. Daar wordt het hele jaar al over gepraat in superlatieven, maar ik ben dan weer iemand die de bel heeft horen klingelen, maar nog steeds op zoek is naar die verdomde klepel: wat roepen ze nou allemaal over Blood Red Shoes, in de bladen? “Het heeft dezelfde impact als 'Smells Like Teen Spirit'”, lees je overal. Oh ja joh? Met die onzin moeten ze niet bij mij aankomen, want dit is niet meer – en ook niet minder, begrijp me goed – dan een nieuwe White Stripes, met een wat betere drummer. Blood Red Shoes kunnen het beste even in België gaan kijken hoe het moet, bij het duo Black Box Revelation, die de genoemde impact dichter benaderen.

Terug op Lowlands: Peter te Bos © Jutha

Nee, dan is het toch weer een groep goeie ouwe straatmuzikanten uit Nederland dat leven in de brouwerij brengt: Claw Boys Claw. Geen hip gelul: plat rocken die Grolsch. Peter te Bos heeft geen enkele moeite om het publiek te bespelen, dat moge bekend zijn. Bovendien weet de Lowlands-designer dat adel verplicht: het coolste merchandise-artikel is een pyjama met het coolste logo uit de Nederlandse rockscene. "Wat nou ouwe lullen?", zie je de band denken op het podium. Van horen zeggen verneem ik nu ook iets over een polonaise achter in de tent, met kapitein Te Bos voorop. Dat heb ik zelf niet gezien omdat ik even een meet and greet heb met Jaap, u weet wel, van de Limburg-divisie. Hij weet mij te vertellen dat N.E.R.D. met twee drummers de Alpha ondersteboven heeft gezet. Soms zou ik wel zo’n golfkarretje willen hebben om nog sneller van tent naar tent te bewegen, je bent tenslotte razende reporter of niet.

Bekijk Claw Boys Claw in De Magneetbar dankzij FaceCulture:

Kim Deal van The Breeders © Jutha

Ik had British Sea Power dus ook op de lijst staan, maar de tijd vliegt en dan zorg ik maar dat ik op tijd ben om een paar oude grunge-dames aan het werk te zien: The Breeders. Die klinken erg fijn, met hun gruizige gitaargeluid en ouwe stemmen. Vorig jaar liep er al een rode draad van een houthakkersblouse door het programma, toen Sonic Youth, Dinosaur Jr. en Biffy Clyro (de doortrekkers van het grunge-gevoel) geweldige shows gaven. Over ontbrekende namen gesproken: waar is Mudhoney toch? En was het niet Green River, die deze maand weer bij elkaar waren? Ik had stille hoop op beide acts; nu moeten we het met The Breeders doen.

Sam Beam © Jutha

Dacht ik. Want Sub Pop, het label dat weer helemaal is opgeleefd sinds het moment dat de stal werd leeggeroofd door allerlei majors, brengt ons dit jaar Iron and Wine. Maar dat is dan weer net niet wat ik in gedachten had toen ik de omschrijving las. Folktronica, ja, nu je het zegt, dat is wel een rake term. Ik zou er een klassieke Suske en Wiske titel bijhalen: Tedere Tronica. Iron and Wine is namelijk breekbaar met een hoofdletter B. Breekbaar, en ook nog eens loom; niet direct een act die je van een label als Sub Pop verwacht, maar ok; het is intussen bijna twintig jaar later en ik moet maar wat meer vooronderzoek doen op MySpace, dan had ik meer kunnen vertellen dan alleen het feit dat frontman Sam Beam een prima baard heeft.

Weg ermee © Jutha

En als u een stukkie tekst over Sex Pistols wil lezen, moet ik u echt naar het volgende loket verwijzen, want ondergetekende heeft een beetje het land gekregen aan reünie-bands, zeker als gezichtsbepalende bandleden al moppen zitten te tappen met Petrus. Daar komt nog bij dat reünies één grote grap zijn: Rage Against The Machine, Smashing Pumpkins, ik vind het allemaal geweldige bands, maar dan wel in hun eigen tijdsbeeld. Laat staan Queen zonder Freddie Mercury, The Doors zonder Jim Morrison of Led Zeppelin zonder held John Bonham, ik vind het grotesk. En de grootste gotspe is wel een reünie van Sex Pistols. Ja, zonder Sid Vicious dus. Ik heb het geen seconde aandacht gegeven, er niet eens over gepeinsd om die malle vertoning aan te zien, en ik heb een keer gelijk gekregen: alle recensies zijn niet eens slecht, ze zijn zwaar sarcastisch. Bovendien zie ik op de foto’s dat die Johnny Lydon echt een griezel is. Bah. Een grote blunder, Lowlands!

FaceCulture vroeg Lowlands-directeur Eric van Eerdenburg over The Sex Pistols:

Sex Pistol Johnny Lydon © Peter de Jong

Inmiddels is het weer donker en laat ik mij meeslepen naar de hel van eenzaamheid: de ultra-depressieve Alice In Chains-achtige blues van The Gutter Twins is mijn nu al niet te evenaren hoogtepunt van Lowlands 2008. Hoera! Ik heb het gevonden! Zigzaggend tussen al dat electro-gedoe door, kom ik uit in een muisstille India - ik zeg het je, je moet altijd weer in die India zijn - waar Seattle-veteranen Mark Lanegan en Greg Dulli (bekend van respectievelijk Screaming Trees en Afghan Wigs), allesbehalve tweelingen staan te zijn. Dulli is extravert, beweeglijk en neemt de hoge zang voor zijn rekening. Lanegan is introvert, statisch en zingt laag. LAAG. En wat is dat mooi.

Mark Lanegan © Jutha

Er staat wederom heel weinig volk in de tent, te genieten van dit feest voor het gehoor, alleen voor genodigden, zo lijkt het. Iedereen staat natuurlijk in de Alpha te wachten totdat Underworld eindelijk eens 'Born Slippy' op de draaitafel legt, maar wij staan lekker knus hier, de duisternis is letterlijk en figuurlijk ingetreden en de zwartgallige muziek gaat door merg en been. The Gutter Twins. Als u de grunge nog nooit voelde, had u afgelopen zaterdagavond in de India moeten gaan staan: het is allemaal zo triest, zo sjofel en zo uitzichtloos dat je er blij van wordt. Bij het afsluitende nummer wordt er ook nog een gezonde portie gospel doorheen geweven, en daarna kunnen wij naar de stand van Concerto/Plato (Boudisque is niet meer), om de cd-verzameling aan te vullen met The Gutter Twins. De Sex Pistols-flater is ruimschoots goedgemaakt.

© Jutha

Zondag
Ik wil toch even kijken wat Peter Kops alias Extince doet, aangezien er maar weinig alternatieven zijn op dit vroege uur. Maar door een infrastructureel misverstand word ik te laat wakker. Geen goeie smoes? Neen. Eerlijk gezegd ben ik nogal van de Osdorp Posse, en dus lichtelijk verontwaardigd dat zij hier geen afscheidsshow mogen doen. Ik had het wel weer willen zien gebeuren, de taferelen van 1995: fans die aan het plafond hangen, drummers die van hun drumpodium afdonderen. Maar helaas.

Jeremy's © Jutha

Nu hoor ik de hele tijd "ieh!". Hoe heet deze band, Jeremy's? Een soort No Doubt op drift, retestrak uitgevoerd, maar dan wel met bijzonder irritante piepjes in de stem van zangeres Karlijn, die ook nog eens een veel te dik aangezet Amerikaans accent hanteert. "Ieh!" Dat hoeft toch niet, je kan toch mooi zingen? Waarom dat "ieh"? Het lijkt wel een uit de hand gelopen zenuwtrek, want op de toch behoorlijk van airplay voorziene single (titel even kwijt), die tevens dienst doet als soundtrack voor een Nederlandse film (titel ook even kwijt), zijn de "ieh’s" nog beperkt tot een redelijk te verdragen minimum, maar hier in de India wordt daadwerkelijk elk woord afgesloten met "ieh!". Jammer hoor.

We Are Scientists © Jutha

Zal ik dan even naar We Are Scientists gaan kijken? Laat ik dat maar doen; Jutha heeft daar vorig jaar een geinige cd van opgescharreld en ook nu klinkt het helemaal niet slecht. Ik kan het wel indie-rock gaan noemen, maar ik ben bang dat u daar niet mee uit de voeten kunt. Poging twee: aardige up-tempo rock, pakkende liedjes, maar Amerikaanse en dus vrij routinematig gebracht, met een volgens sommige journalisten onuitstaanbaar arrogante houding. Ik heb daar zelf weinig van meegekregen, dus best genoten.

Het was ook de bedoeling om van Hit Me TV te genieten, tenminste, de tweede single ‘It’s A Public Thing’ gaf daar enige aanleiding toe, met dat heerlijk onheilspellend op en neer deinende couplet. ConQBine heette dit kwartet vroeger, daarna werd het Skip the Rush en nu dus Hit Me TV en wat dat betreft is drie keer van gedaante veranderen scheepsrecht gebleken: eindelijk op Lowlands. Helaas kan de rest van het repertoire me niet echt boeien. Ik vond Skip the Rush echt gaaf, de drie optredens die ik van de heren gezien heb, en dan met name die hete avond in Asten-Heusden en de nacht in die bomvolle Oosterpoort-kelder tijdens Noorderslag, waren indrukwekkend.

Jaap Warmenhoven © Jutha

Maar de angel is eruit: Hit Me TV wil dansvloeren vullen en trekt er nu een overdreven arsenaal aan afterbeats en synth-geluiden uit. De band die ooit zo fijn Placebo naar de kroon stak is verworden tot een gemiddelde en inwisselbare discogroep. Een geoliede discogroep, dat wel. Op de speelkunsten van de bandleden valt niets aan te merken. Zanger Jaap Warmenhoven is ontwapenend, ongekunsteld en onbesuisd, vliegt her en der uit de bocht en is een podiumbeest zoals je die niet veel hebt in Nederland. Zoals gezegd, er is eindelijk aandacht voor de band, maar dan vanuit geheel andere windrichting. En dat is best jammer. Ik heb niet staan dansen.

Jochem Jacobs van Textures © Jutha

Wel heel hard met mijn hoofd op en neer bewogen tijdens Textures, die een geheel eigen opvatting van het begrip tempowisseling hanteren, wisselingen die de luisteraar nogal eens op een dwaalspoor brengen. Maar daar heb ik een truc voor gevonden: gewoon kijken naar de hoofden van de bandleden, dan is het prima te volgen. En als je hun tweede cd ‘Drawing Circles’ een beetje goed beluistert, is al dat gedoe over wiskunde best overtrokken te noemen. Afijn, ik heb Textures al in verschillende festivalverslagen besproken, en elke keer ben ik enthousiast. Het wordt alleen maar beter, ook. Ik denk dat ik die derde cd ook maar moet aanschaffen, want nu kan ik niet alles meebrullen. Wel tijdens ‘Regenesis’: "We! Create! What! We! Despise!" En verder beuken. Op tv hoor ik de complete VPRO-redactie de band de nodige veren in de poeperd steken, op internet is het niet anders. En dat is nou eens een keertje volledig terecht. Koesteren, dit talent.

Elbow © Jutha

En nu? Yeasayer, MGMT, Tricky, het aanbod is me even te groot en niet genoeg naar mijn smaak om iets zinnigs over te zeggen. Sorry, ik heb even anderhalf staan lummelen in afwachting van Elbow. Elbow werd mij al aangeraden door een vriend, die ons de cd ‘Leaders Of The Free World’ cadeau deed. Vervolgens kwam zanger Guy Garvey in beeld via dEUS, door zijn bijdrage op het wonderschone nummer ‘The Vanishing Of Maria Schneider’, op hun nieuwe album 'Vantage Point'. En als klapper op de vuurpijl begon één van de laatste goeie dj’s van 3FM, Rob Stenders, hun single ‘One Day Like This’, aan te prijzen en te draaien. Ik ben om. Garvey, een vriendelijke, niet al te cameragenieke Limey, heeft een prachtige stem en is in staat om hele festivalweiden mee te laten deinen zonder daar al te veel moeite voor te hoeven doen. Hier op Lowlands hoeft hij slechts de Grolsch te vullen, maar dat zal volgend jaar de Alpha wel zijn, als het orkest niet voor Pinkpop gestrikt wordt. En daar is die verdomde regenbui alsnog, dus die Grolsch zit zo vol. Jammer dat ze hier geen Guinness verkopen.

Mauro Pawlowski van dEUS © Jutha

Na Elbow loop ik bijtijds richting Alpha, waar dEUS niet heeft kunnen of willen regelen dat Guy Garvey even een moppie mee komt doen, maar dat maakt ook helemaal niets uit want de Vlamingen beschikken over genoeg materiaal om een hele avond te vlammen, en hier hebben ze maar een uurtje, dat veel te snel voorbij zal zijn. Tom Barman biecht op dat hij "iets goed te maken heeft". Het optreden op deze plek in 2004 heeft hem kennelijk dwars gezeten. Dat was - naar men zegt, ik had dat toen niet zo in de gaten - nogal een matig optreden met gitarist Craig Ward en bassist Danny Mommens. En die laatste is tegenwoordig actief in het onverbeterlijke Vive La Fête, dat ik geheel niet serieus kan nemen. dEUS dus wel.

Tom Barman © Jutha

Barman is tegenwoordig ook een beetje een bekende Nederlander, die regelmatig zijn opwachting maakt bij Matthijs van Nieuwkerk en zelfs een keer Zomergast was. Dat heeft zich niet vertaald in veel drukte rondom de Alpha-tent, maar dat kan ook met die regenbui van zonet te maken hebben. Maakt dEUS het goed? Jawel hoor. De set wordt mooi opgebouwd met opener ‘Slow’, het psychedelisch voortrammelende ‘(Theme From) Turnpike’, de dEUS-klassieker in spe ‘The Architect’, de georganiseerde chaos van ‘Fell Of The Floor, Man’, het wondermooie ‘Smokers Reflect’, het loungy ‘Nothing Really Ends’, en afsluiter ‘Suds & Soda’. Na deze kraker wordt ‘Serpentine’ nog gespeeld, maar dat fragiele werkje wordt verstoord door het lawaaierige Anti-Flag, die geen boodschap hebben aan mooie muziek. Zo gaat de set als een nachtkaars uit en hou ik er nog een beetje een onbevredigd gevoel aan over, maar hopelijk wordt dát weer goedgemaakt als de band op haar favoriete Nederlandse podium Paradiso een wat uitgebreidere set zal spelen, in december.

Editors © Jutha

En nu is het eigenlijk zo dat ik Editors ook nog moet zien, maar, en daar is al genoeg over gezegd en geschreven, dat optreden is een schoolvoorbeeld van overkill. Editors hebben vorig jaar de Alpha al finaal platgespeeld, ze hebben Pinkpop al twee keer gedaan en nu is het even tijd voor wat anders. Een programma-technische blunder zoals ik die wel vaker tegen ben gekomen dit weekend.


Lowlands was, zoals gezegd allang uitverkocht en inderdaad, het was wederom vernieuwend en avontuurlijk, maar volgend jaar mogen de gitaren echt wel weer uit de kast gehaald worden. Toch hebben wij weer een prima tijd gehad met enkele zeer welkome hoogtepunten. Wacht, ik stel wel even een top vijf samen:

Textures © Jutha

1. The Gutter Twins
2. Textures
3. dEUS
4. The Ting Tings
5. Triggerfinger

Wij bedanken Muzzy!

Cheers,

Bode

Ga voor alle 171 foto's van onze fotografe Jutha naar de Lowlands-fotogalerij

Ruben Block namens Triggerfinger © Jutha

Daar vind je sfeerfoto's, beeld van het 50 Jaar Nederpop-matinee en de volgende artiesten:
Blood Red Shoes, The Breeders, British Sea Power, Claw Boys Claw, dEUS, Editors, Elbow, The Flaming Lips, Gem, The Gutter Twins, Hit Me Tv, The Hoosiers, Infadels, Iron And Wine, Jaya The Cat, Jeremy's, De Jeugd Van Tegenwoordig, Killswitch Engage, The Kooks, MGMT, The Opposites, Pete Philly & Perquisite, The Presidents Of The United States Of America, Textures, Thrice, The Ting Tings, Triggerfinger, We Are Scientists en Yeasayer.

Meer werk van Jutha vind je op www.bandpics.nl