Jawel dames en heren; 's lands meest gevarieerde familiefestival dat is het echt. Bospop mag dit weekend serieuze concurrentie van North Sea Jazz hebben, dat ook steeds gevarieerder is geworden en dit jaar onder andere superacts als Paul Simon, Angie Stone en Chaka Khan op het programma heeft. En gezellig en gemoedelijk zal het absoluut geweest zijn, daar in Ahoy. Maar kijkt u even met ons mee, vlak over de grens tussen Noord-Brabant en Limburg. Daar, in sportpark Boshoven in Weert, zijn we op een van die grote kleine festivals die ieder seizoen een vaste waarde vormen in het enorme aanbod. We zijn:
fotograaf Hans Kreutzer en
verslaggever Eelco van der Meer.
Eelco: En niet meer dan een slordige twaalfduizend man passen er op het bijna knusse terrein, maar wat een formidabele cast heeft de organisatie voor dit lange weekend bij elkaar gebracht. Zullen we even wat namen strooien? Neil Young, Santana, Europe, ZZ Top, Crowded House, The Bangles, Steve Lukather, Buddy Guy, Little Feat… het klinkt bijna als de ideale line-up voor Arrow Rock Festival. En we zijn er nog lang niet. Niet minder dan 32 bands staan er in drie dagen tijd op de twee podia van Bospop, want daar hebben we het natuurlijk over. En, vermelden we er niet geheel vrij van trots bij: Muzzy heeft ze allemaal gezien en licht er voor u, lieve lezer, de hoogte- en dieptepunten uit.
Vrijdag 11 juli
Wat de organisatie van Bospop heel knap doet, is thematiek aanbrengen in haar programmering. Men heeft heel goed door dat dit festival relatief veel dagjesmensen trekt en deelt daarom de bands per dag naar stijl in. Morgen is bluesdag en zondag gaan we hard rocken, maar vrijdag begint het spektakel met grootheid Neil Young, die in zijn kielzog drie bands mee heeft genomen. De eerste daarvan, Ryan Bingham and The Dead Horses, missen we helaas door fileleed en de lauwe folkpop van Everest is eigenlijk nauwelijks het vernoemen waard. De band wordt als jong (klopt) en aanstormend (onbekend) omschreven, maar laten we zeggen dat de meezingers in het publiek meer uitstraling hebben dan de mannen op het podium.
Echt interessant en ook drukker wordt het bij The Waterboys, wat ook in 2006 en 2007 al op het programma van Bospop stond. Door een enorme plensbui is het bier dan al in festivalvorm verdund, maar The Waterboys draaien hun waarschijnlijk gebruikelijke effect op het weer eens om en verdrijven de donkere wolken boven het veld. En terecht, want de muziek van het zestal is behoorlijk zonnig en wordt met plezier gebracht. Vooral de drummer en violist zijn een lust voor oor en oog. Bovendien klinkt de band in geen enkel opzicht ouderwets, alhoewel ze net hun twaalfde album hebben uitgebracht. Voorlopig staat het 1-0 voor de oudjes. Ook buiten het podium lijkt dat het geval, want als ik rondloop moet ik toch enigszins verbaasd vaststellen dat ik met 24 jaar één van de jonkies ben vandaag.
Sterker nog; de man waar iedereen vandaag natuurlijk voor gekomen is, maakte al muziek toen ik zelf nog min-twintig was. De mensen om mij heen in het publiek bestonden toen ook allemaal al. Neil Young dus. Drie-en-zestig jaar is hij en hij kijkt het hele optreden chagrijnig, maar wat een verschrikkelijk goede show zet hij neer. De vierkoppige band moet even loskomen, maar wordt door de meester genadeloos meegevoerd naar een magische serie hoogtepunten. De meeste songs duren een stuk langer op plaat, maar iedere geïmproviseerde solo wordt met luid gejuich ontvangen. Young snerpt, schuurt, raspt, smijt met dynamiek en is kortom zijn status van superheld nog steeds dubbel en dwars waard. Twee uur lang geniet het publiek met volle teugen bier en we zijn zeer benieuwd of ene Carlos hier morgen overheen kan.
Zaterdag 12 juli
Een press/guest polsbandje is erg stoer, maar eigenlijk alleen handig als er een lange rij voor de ingang van het festivalterrein staat en dat is nu het geval. Tot mijn verbazing staat er echter in de "tunnel" waar ik doorheen loop opnieuw niemand om mijn tas te controleren. Ook op vrijdag en zondag heeft niemand ook maar een poging gedaan om in mijn tas te kijken, terwijl alle andere bezoekers gewoon langs een club vriendelijke security-mensen moeten. Vreemd. Overigens zouden de meeste artikelen die men op andere festivals uit je tas plukt, hier geen enkel bezwaar vormen. Brood, sultana’s, plastic flesjes en andere kleine versnaperingen mogen gewoon het terrein op en dat flesje mag je gratis en onbeperkt vullen met vers en schoon water bij de toiletten. Hell yeah, er is zelfs handzeep! De voordelen van een familiefestival...
Als we dan het terrein oplopen is meteen te zien dat het publiek vandaag wat jonger en ook groter in aantal is dan gisteren. Na het drupfestijn gisteren domineren poncho’s en andere vormloze stukken plastic het beeld, maar
Stevie Ann mag om kwart voor twaalf lekker zonnig aftrappen. Met haar prachtige ingetogen liedjes vormt deze jonge Limburgse zangeres een smaakvol voorgerecht op wat er allemaal komen gaat vandaag. De 21-jarige oogt nog niet ontspannen maar zingt goed en ook haar bandleden mogen er zijn. Aanwinst!
In de tent speelt dan het jonge Tantrum, een Britse bluesband die net haar eerste ep uit heeft. Zij vormen het eerste hapje van het hoofdgerecht dit weekend, want niet minder dan elf van de achtentwintig bands die we op zaterdag en zondag gaan zien vallen in de categorie blues/soul. Tantrum pakt punten terug voor de jonge garde door deze stijlen lekker ruig te combineren met Jimi Hendrix-solo’s en Wolfmother-achtige riffs. De energie van die acts spat nog niet van het podium af, maar het klinkt erg lekker.
Nog jonger dan Tantrum is Jimmy Bowskill, een zeventienjarige gitarist die in Toronto met legende Jeff Healey speelde. Bij hem vlamt de rauwe energie wel uit zowel gitaar als keel, zozeer zelfs dat hij zijn ritmesectie er bijna braaf bij doet lijken. Vooral de lekker uitgebouwde afsluitende cover van BB King doet me vermoeden dat Bowskill wel eens een grote kan gaan worden. Daarna kan Danny Bryant met zijn Redeyeband alleen maar tegenvallen. Ook hij heeft veel energie, goede solo’s en een lekkere strot, maar zijn ritmesectie staat er zo zouteloos bij dat we onmiddellijk gaapneigingen krijgen. Er is een verschil tussen je bandleider beheerst maar smaakvol begeleiden en je bandleider alles in zijn eentje laten opknappen. U mag zelf kiezen.
Buiten hebben The Bangles gespeeld, de eerste in een rijtje ex-grote acts op Bospop. De vier dames spelen beter dan ooit, zingen niet altijd loepzuiver maar bij vlagen betoverend mooi en staan ontspannen op het podium. Maar oei, die outfits. Waar de drumster een soort groene soepjurk draagt (en ja, het maakt uit, want ze komt achter de kit vandaan) lijkt de bassiste zo weggelopen bij een show van Rockbitch. Bij allevier steken er wat bleke, knoestige benen onder vandaan, die het geheel minder sexy maken dan de intentie zal zijn. Kijk eens naar Sheryl Crow, zo kan het ook. Bovendien geen 'Eternal Flame' en daardoor per definitie niet magisch. Ik was zo benieuwd hoe dat anno 2008 zou klinken! Misschien maar goed ook…
Gisteravond viel het eten trouwens tegen, een slappe kleffe loempia met welgeteld één stuk kip en veel te veel saus en een droog stuk pizza dat eigenlijk naar niks smaakte, in ieder geval niet naar bolognese. Vandaag gaan we na een kopje koffie dus op de gezonde toer en dat bevalt beter. De aardbeien/banaansmoothie staat waarschijnlijk al een tijdje in de koelkast, want heeft in eerste instantie niet de kleur die je zou verwachten, maar na even roeren is de smaak prima. De pannenkoekjes komen heel erg "vers" van de opwarmplaat, maar zijn zeker te verkiezen boven junkfood aan het begin van de middag. Bruine suiker erop en we zijn klaar voor
Racoon, Nederlands festivalact bij uitstek. Die doen hun ding zonder al te veel opsmuk en dat kan eigenlijk nooit fout gaan. Alle grote hits komen langs en alhoewel het publiek niet zo uitzinnig is als het jongere, 3FM luisterende publiek op Pinkpop, valt het viertal bij iedereen in de smaak.
Hij is dertig jaar lang één van de gezichten geweest van superband Toto, maar nu is gitarist Steve Lukather echt definitief solo. Dat vindt hij duidelijk erg lekker, want we zien hem louter breed lachend putten uit zijn gevarieerde solo-albums. Helaas is het geluid op het buitenpodium voor het eerst niet echt lekker en valt het steeds meer op dat het publiek nergens écht enthousiast van wordt. Misschien is dat dan één van de nadelen van een familiefestival. Jong, hip en zeer opwindend zijn The Hand Me Downs. Ook weer blues-gebaseerd maar met zoveel passie en jonge-honden-drive gespeeld dat het makkelijk drie kwartier leuk is om naar te kijken. Enige minpunt is dat de uitstekende zangeres veel te weinig ruimte krijgt ten koste van teveel gitaarsolo’s.
Dan weer naar buiten voor de volgende band in de categorie "grote popact die terug is van weggeweest": Crowded House, dat in 1996 afscheid nam en in 2007 terugkwam met een nieuwe drummer. Het vervelende voor een band die één of twee superhits heeft gehad maar daarna nooit tot de selecte groep "over-de-hele-wereld-bekende-mega-acts" is doorgedrongen, is dat het festivalpubliek overal waar je komt die superhit massaal meezingt en het verder een beetje laat afweten. Precies dat gebeurt vandaag, ondanks dat de Australische formatie een prima optreden neerzet. Een koor van duizenden zingt: “Everywhere you go, you always take the weather with you” en daar blijft het bij.
Ex-Rolling Stone Mick Taylor is ziek en dus heeft Barry McCabe in alle haast een andere legende opgetrommeld om hem in de tent bij te staan: niemand minder dan Snowy White. Voor het publiek maakt het eigenlijk weinig uit, die waarderen bijna alle bands in de tent in grote mate vandaag. Ook deze oude helden roesten niet, de band speelt beheerst en bijna vriendelijk, maar is smaakvol en zeer muzikaal.
Veel interessanter blijkt echter Mick Hucknall, die veel lezers zullen kennen als de frontman van Simply Red. Enkele maanden geleden bracht hij echter een tribute-plaat uit aan Bobby "Blue" Bland, een soulzanger die in de jaren ’50 onder andere met BB King op het podium stond. Hucknall’s tribute-band is voor mij dé grote muzikale verrassing vandaag. Een kwartier voor aanvang van de show vertoont een groot videoscherm op het podium een film over de totstandkoming van het album; een geweldige zet. Als de zes muzikanten die dat album met Hucknall gemaakt hebben strak in pak het podium betreden, hebben ze het publiek al nieuwsgierig gemaakt voor er een noot gespeeld is. En terecht, want een uurlang horen we heerlijke soulsongs die ontzettend opgefunkt worden door een absolute topband. Wat een geweldige swing die constant schommelt en deint, wat een absolute beheersing. Hucknall zelf blijkt een zeer begenadigd soulzanger, die bovendien zeer relaxed is naar het publiek. Genieten!
Na dit feest is het voor Buddy Guy een eitje om de tent voor de laatste keer vandaag op z’n kop te zetten. 72 jaar is hij, maar het vuur brandt en het publiek vat massaal vlam. Geweldig als je op die leeftijd nog zulk top-entertainment kan neerzetten, zeker als die heerlijke brede grijns je er twintig jaar jonger uit laat zien. Je zou denken dat de koek dan op is na zoveel mooie momenten, maar de grootste en beste band van de dag moet dan nog beginnen.
“Oye Como Va Carlos” zien we op de molen achter het festivalterrein en “Viva Carlos Santana” zingen we met z’n allen. Zowel de grote man zelf als zijn twaalfkoppige (!!!) band verkeren in bloedvorm. Een drummer plus vier percussionisten, toetsen, blazers, twee zangers en het mooie is: werkelijk iederen krijgt volop de ruimte. Net als Hucknall’s band gaat Santana op het randje zitten van uit de bocht vliegen, wat alleen maar kan als je een superband hebt en wat dan ook altijd een gevaarlijk lekker optreden tot gevolg heeft. Naast de recente hits als ‘Smooth’ en ‘Maria’ horen we veel pure, lang uitgesponnen latin, met veel solo’s, die muzikaal fantastisch in elkaar zit en toch superdansbaar is. Moeten we meer zeggen?
Zondag 13 juli
Zondag is de temperatuur nog een paar graadjes hoger en de lucht nog een paar tintjes blauwer. Hoe kan het ook anders:
Leaf, Nederlandse vrolijkste nieuwkomer van het seizoen, mag het grote podium openen. Dat de inmiddels tot zestal uitgebreide band goed was wisten we, maar live is het eigenlijk nog veel lekkerder. Dan voegen de dame en heren ook nog eens hun super-ontspannen liveshow toe aan die heerlijk springerige funkpopliedjes. Zelden heb ik zo’n jonge band zo verschrikkelijk goed horen spelen en zingen als Leaf vandaag. Lekker uit Nederland!
In tent speelt daarna Wide Open, ook wel degelijk Nederlands en ook wel degelijk lekker. Ondanks dat de geweldige zanger er net zo blues-helderig uitziet als Buddy Guy gisteren, speelt zijn band veel meer rock dan blues. Lekker ouderwets maar zeer interessant in combinatie met de gloedvolle zang. De tent kan het gevarieerde repertoire van covers en bewerkingen waarderen en we zijn wederom positief verrast.
Het Duitse Subway to Sally komt daarna niet lekker uit de verf. De eerste metalband van dit jaar speelt matig, klinkt matig en oogt matig. Meer hoeven we niet te zeggen. Ook Dana Fuchs valt een beetje tegen, ondanks dat ze zeker stoerder en sexyer is dan The Bangles gisteren. Want moeten de cameramensen, die filmen voor de videoschermen naast het podium, nou echt constant op haar buik en borsten inzoomen? Zingen kan Fuchs zeker, met scheurende Anouk-achtige uithalen, maar eigenlijk heb we al het materiaal gisteren al in spannender en opwindender vorm gezien.
Gisteren was dus blues het grote thema van de dag, vandaag is dat vooral rock en wel in twee vormen: complex en duister (Anathema, Riverside, Opeth en ook Apocalyptica) en ouderwetse hardrock (afsluiters Europe en ZZ Top maar ook Danko Jones en Ted Nugent). Ook Thin Lizzy mag in dat rijtje natuurlijk niet ontbreken, maar echt warm kan ik er helaas niet meer van worden. Er staan nog slechts twee originele leden op het podium en het optreden kabbelt eigenlijk maar een beetje voort. Ook is het geluid erg slecht, alhoewel het drumgeluid gek genoeg verbetert als Tommy Aldridge een nummertje mee komt spelen. Daarin krijgt hij een minutenlange solo, maar hij is geen Dave Lombardo en kan de gedachte “vergane glorie” niet uit mijn hoofd verdrijven. Een stuk fijner is de Canadees Danko Jones, die ook al een jaartje ouder wordt maar stukken frisser oogt en klinkt. Het geluid is beter, het spel is beter, de band is gewoon beter.
Dan gaan we naar de tent voor het duistere deel van Bospop 2008. Het festival heeft een behoorlijke reputatie op dit gebied en programmeert iedere editie enkele complexe harde bands zoals Mastodon, Dream Theater en Porcupine Tree in de afgelopen jaren. Anathema zag ik eerder dit jaar al als voorprogramma van die laatste en mag deze middag het spits afbijten. Met haar donkere, pijnlijke sound is dit echt een band voor de liefhebber, maar die zijn er wel degelijk en krijgen een uistekende show voorgeschoteld. Soms noisy en dan weer bijna eclectisch, altijd vol dynamiek en melancholie. Kippenvel dus.
Een uurtje later volgt het Poolse Riverside. Die band wordt door de muziekpers steevast als een combinatie van Tool, Porcupine Tree en Dream Theater omschreven, maar dat is slechts voor een klein deel waar. Het vijftal heeft een geheel eigen sound die zeker donker en dreigend is, maar zeker niet virtuoos of knalhard hoeft te zijn. De band haalt zijn kracht uit intelligente grooves en dromerige passages, die minstens net zo pijnvol zijn als die van Anathema. We sluiten onze ogen en laten het heerlijk over ons heen komen.
Buiten pak ik een stukje Apocalyptica mee, dat het zwaar heeft. De Finse "cello-metalheads" zijn de afgelopen jaren behoorlijk gehypet, maar ze kunnen op Bospop niet op ieders aandacht rekenen. Het eigen werk van het viertal mag er echt zijn, maar alleen de bekende Metallica-covers lokken enige reactie uit op het veld. Ook is het geluid is opnieuw erg slecht, de vier cello’s worden qua volume geheel weggedrukt door de drummer. Jammer, graag snel terugkomen in een grote club, want daar komt deze act eigenlijk veel beter tot haar recht.
Het Zweedse Opeth ligt muzikaal het meest van alle acts in mijn eigen metal-straatje. Ook daar zijn zeker liefhebbers voor, aangezien de tent reeds een kwartier voor aanvang al lekker vol staat. Bandleider Mikael Akerfeldt lijkt oprecht verrast door het enthousiasme en is bijna kinderlijk in zijn presentatie. Hij heeft echter één van de bruutste grunts in het genre en de band speelt haar zeer originele materiaal met een ongelofelijke strakheid. Jammer is dat de band slechts drie kwartier van haar uur speeltijd benut, maar ronduit irritant is dat het geluid opnieuw niet best is. Dat heeft toch al menig optreden verpest voor de fans dit weekend.
Ted Nugent mag dan politiek gezien een wat controversiële positie innemen, rocken kan hij nog steeds. De stoere redneck speelt precies hoe hij eruit ziet en zijn ruwe songs pakken het publiek bij de strot. De band jaagt lekker mee en speelt lekker onconservatief. Genoeg grappen, in de tent zijn nog twee bluesbands over om het publiek te vermaken. Dickey Betts doet dat vrij braaf met zijn Great Southern, maar vooral Little Feat blijft een feest. Stomende blues met percussie en een zangeres die geheel in jaren ’50-stijl gekleed en gekapt is, met een geweldige band die het publiek schorre kelen bezorgt.
Dan zijn alleen nog de twee headliners over en dan zit Bospop 2008 erop. Bij Europe vreesde ik dezelfde tafarelen als bij Thin Lizzy, maar de Zweden rocken zowaar harder dan ze ooit gedaan hebben! Bovendien is het geluid eindelijk subliem, worden de songs heerlijk strak en met enthousiasme gebracht en gaat het publiek goed los. Eigenlijk had ‘The Final Countdown’ de laatste song van het festival moeten zijn, want in ZZ Top zit verdacht weinig leven meer. Tuurlijk, de identiek uitgedoste frontmannen zijn grappig met hun ingestudeerde stapjes, maar vooral de drummer oogt bijna vermoeid en rockt eigenlijk geen moment. Zonde.
En dan zit het er plotseling op en ben ik op weg naar huis. Het voelt toch altijd als teruggaan naar je normale leven, meerdaagse festivals blijven altijd een aparte ervaring. En ondanks vooral de geluidstechnische mankementen was Bospop 2008 een subliem festival, dat heel goed heeft nagedacht over hoe om te gaan met haar publiek. De schone toiletten, de toegestane waterflesjes, de variatie in het eten, de bands deels op thema indelen; het getuigt van een hele duidelijke visie en dat bevalt ons uitstekend. Complimenten dus, ik kan niet wachten tot volgend jaar.
Meer foto's van Hans Kreutzer zijn te vinden op
www.kreutzer-fotografie.nl en voor het werk van Eugene Straver kijk je op
www.metal-experience.com.
vr 06 apr '12: 
Reageren
