North Sea Jazz van Herbie Hancock tot Maceo Parker

Alicia Keys © Peter de Jong

We schrijven 11 juli 2008. Een grote stroom tamelijk chique uitgedoste volwassenen stroomt langzaam de Ahoy in Rotterdam binnen. Een der jongste telgen van de grote MusicFromNL-familie, Joeri Pisart, bezoekt samen met Muzzy-fotograaf van het eerste uur Peter de Jong afgelopen weekend ook Rotterdam in het kader van het North Sea Jazz Festival. Samen met zo’n 23.000 andere bezoekers per dag en ongeveer 1500 musici. Gewapend met pen, fotocamera en een gezonde dosis enthousiasme trok het verslaggevingsteam ten strijde om deze spectaculaire gebeurtenis te verslaan. De 33e editie van het festival ontving zo’n 70.000 bezoekers, een record sinds de verhuizing van Den Haag naar Rotterdam in 2006.

Direct naar alle foto's van North Sea Jazz 2008

Hans Teeuwen © Peter de Jong

Wie had dat ooit gedacht? Neerlands grofste cabaretier, de zelfgekroonde koning van de lach, niet te beroerd om menig meid van Halal of Jostibandlid volkomen voor paal te zetten, besloot plots op te houden met zijn fameuze gegrap en gegrol. Sterker nog, kort na zijn exit besloot Hans Teeuwen jazz te gaan maken. Met de Hollandse All Stars der jazz (onder andere Jesse van Ruller en Benjamin Herman) vertolkt hij zoals geen ander het kan Sinatra classics. Fortuinlijk genoeg is hij zijn kwajongensstreken nog niet verleerd: tussen wild gescat en dito gedans en handgebaren geniet hij van een glaasje Jack Daniels onder zijn motto “Gewoon zuipen!” en zingt hij ‘It Had To Be You’ “voor de meisjes, heren…maar vooral voor jou”, een wulpse dame in het publiek blozend achterlatend.

Vervolgens lijkt zich in de Maas, één van de grotere zalen in de Ahoy, een sprookje af te spelen. Betoverende, Efteling-esque muziek streelt onze oren. Maar vrijwel meteen erna bewijst het Metropole Orkest naast hun zweverige, volle bigband muziek ook te kunnen grooven met funky Turks/Marokkaanse ritmes. Als plots gitarist Richard Bona uit de coulissen stormt is het feest compleet.

Zuco 103 © Peter de Jong

Maar hoeveel gastartiesten ze ook met zich meebrengen, zo opzwepend als Zuco 103 wordt het niet. Pompende beats en zware synthesizers knallen uit de speakers terwijl Lilian Vieira de longen uit haar lijf zingt. En toch staat het voltallige publiek als een zoutzak op de dansvloer, op enkele jongeren na die zich voor schut zetten als een cameraploeg voorbij komt gebanjerd. Door een voortreffelijke podiumperformance krijgen mijn ledematen de neiging vrolijk rond te vliegen, de rest van het publiek deelt deze mening schijnbaar niet en schudt hoogstens het hoofd rustig in de maat mee.

Angie Stone © Peter de Jong

Ook Alain Clark heeft het zwaar en krijgt het publiek niet “all the way”. Wellicht is er geen plek op North Sea Jazz voor dergelijke pop(ulaire) namen, hoezeer ze ook hun best doen. Want Alain Clark geeft er wel blijk van tot de absolute soultop in ons kikkerland te behoren. De man met de gouden stem vult zalen met zijn klassieke soul. Knap, zeker als je je bedenkt dat een luttele honderd meter verderop de eeuwig bekende stemkunstenaar Al Jarreau de vreemdste geluiden uit zijn keel tovert. Al ruim 40 jaar een gevestigde naam, nog steeds een knallende rasartiest, en de inmiddels ietwat bejaarde muziek vermaakt nog steeds honderden mensen. Wel is het een vreemde gewaarwording om een dergelijke oude man als een bezetene te horen beatboxen. Zeker als deze langzaam vorm krijgt en Dave Brubeck’s ‘Take Five’ hieruit ontspruit. Bijna niet herkenbaar, enorm opgefunkt, laat het een significante indruk na.

Zo onder de indruk dat mijn gehele lijf begint te trillen. Overigens zou dit ook kunnen worden veroorzaakt door banale gevoelens van honger. Tijd om de culinaire kant van North Sea Jazz te exploreren dus! Een biologische Italiaan, een ouderwetse La Place, een ordinaire hamburgerstek, een Aziatische snackplek en zelfs een oesterkraam, het is er allemaal. Maar aan het begin van de dag was al een snoezige crêperie in het oog gesprongen. Voor het schappelijke bedrag van €6,60 verorber ik een goddelijke pannenkoek met rum en rozijnen. Een welkome verrassing tussen alle soms vermoeiende, ingewikkelde muziek.

Fink © Peter de Jong

Zo ook Fink. Tussen al het virtuoze geweld van grote namen speelt deze Brit alternatieve, intense singer/songwriter. Met bezielde stem laveert het trio tussen blues, rock en José Gonzalez. Simpele progressies, repetitief en zo bijna hypnotiserend. Een ware oase van rust omgeven door een woestenij van doorgewinterde conservatorium-musici.

Sergio Mendes © Peter de Jong

Na een tijd wordt de zich tot vervelens toe herhalende muziek ons teveel en vangen we een frisse zomerbries op: Sergio Mendes doet ons alle regen die deze zomer is gevallen en nog zal gaan vallen binnen een seconde vergeten. Samba wat de klok slaat! Bloemenjurken wapperen rond nu mensen zich aan flashy stijldansen wagen.

Vrijwel tegelijkertijd speelt Lee Ritenour, nog een act van wereldklasse. Stiekem is North Sea Jazz de hel voor muziekpuristen. Je betaalt €75,- voor een dag of €179,- voor een weekend om zo óf Mendes óf Ritenour te missen. Dit luxeprobleem doet zich door de 14 podia met vrijwel continue programmering ronduit veel te vaak voor dit weekend, want ook al zie je topbands, je mist ook altijd topbands.

Lee Ritenour © Peter de Jong

Overigens hebben we toch het spreekwoordelijke graantje meegepikt van Lee Ritenour. Oorspronkelijk zou hij Rotterdam niet eens aandoen, nu Tom Scott schittert door afwezigheid is er echter ruimte voor het gelikte geluid van de gitarist. Gebeld door de organisatie met de oproep: “We need you, Lee!” bleek hij de gekste niet en belde hij enkele dagen van tevoren een zootje musici waaronder jeugdvriend Victor Bailey om een spetterende show neer te zetten, met als hoogtepunt een instrumentale versie van Marley’s melodieuze ‘Get Up, Stand Up’.

Herbie Hancock © Peter de Jong

De fijne, smooth jazz van Ritenour overlapt met Herbie Hancock, werkelijk zonde. Voor het einde van Lee Ritenour’s show staat er al een gigantische rij voor Herbie’s zaal, deze zit namelijk vol. Vlak voor het optreden begint barst de hel los: het wordt de wachtenden te gortig en de security wordt volledig omvergelopen alsof we bij een concert van Iggy Pop aanwezig zijn. Als de jazzgigant begint te spelen barst de zaal bijna uit haar voegen. Zoals we gewend zijn, levert Hancock sterk piano- en synthesizer-spel. Zijn lust om te experimenteren gaat af en toe te ver. Zo verpest hij klassieker ‘Watermelon Man’ met een keytar-solo. Een enorme stroom van retro Nintendo-bliepjes overheerst.

Herbie Hancock © Peter de Jong

New Cool Collective vindt echter wel de perfecte grens tussen technisch sterk en nog steeds aangenaam om naar te luisteren. Deze keer hebben de dappere cowboys van Hollandse jazz de nachtburgemeester van Rotterdam meegenomen. Groot is de toegevoegde waarde van Deelder niet. Wat trommelen en onzin uitkramen: “Als je maar genoeg woorden bij elkaar plakt krijgen ze automatisch betekenis”, zo leert hij ons. Helaas gaat dit niet helemaal op hier, wel zet de markante groep podiumbeesten de tent op zijn kop én weet de zittende mensen spontaan van hun stoel op te laten staan, een unicum dit jaar.

Bootsy Collins © Peter de Jong

Afsluiter van de eerste festivaldag is funklegende Bootsy Collins. Wie een wilde show vol geslap en effecten (waar Bootsy om bekend is) verwacht, komt bedrogen uit: de gerenommeerde bassist blijft op de achtergrond in het kader van een James Brown herdenking. Een prachtrol is weggelegd voor Tony Wilson als James Brown Jr. Het gedans, de radslagen en uithalen zoals vroeger alleen de Godfather of Soul dat kon, alles klopt precies. Schrale troost voor de fans is het einde van de nacht. Bootsy duikt het publiek in, gewapend met microfoon de security verbijsterd achterlatend. Hij laat zich krachttermen als “Say it out loud, long live James Brown” ontvallen en door zijn heilige kruistocht van funk loopt het programma een kleine drie kwartier uit.

Mona Lisa Overdrive © Peter de Jong

ZATERDAG
De dag erna staan we weer fris en fruitig in de Ahoy, klaar voor wederom een dag vol muziek. Mona Lisa Overdrive, één van de vroeg geprogrammeerde bands, maakt geen oubollige grammofoon jazz. Nee, ze klinken zo explosief als een krat dynamiet. In de complexe fusion met niet mis te verstane portie hammond funk vallen meestal de onzinnige titels op. ‘Picknick At Bikini’, ‘Spritz’ en ‘Potato Eaters’ klinken gelukkig beter dan hun absurdistische namen doen vermoeden. Alles moet vreemd en hitsig. Deze muzikale ongein wordt vergezeld door de nodige humor. “Het volgende nummer heb ik opgedragen aan mijn ex-vriendin. Het heet ‘O Susanne’.” Enkele seconden stilte. “Overigens,” vervolgt hij, “heet mijn ex Marleen.” Een prachtige zwoele ballade volgt. Hiermee bewijzen ze dat ze niet alleen progressieve herrie maken, maar tevens melodieuze songs.

Victor Wooten © Peter de Jong

In een andere zaal zien we een zwarte, gezette man met hazenlip die door velen als een God wordt aanbeden. Aan zijn uiterlijk zal het niet liggen. Zijn wonderbaarlijke techniek en vooral snelheid waarmee hij het lagere geluidsspectrum mee bedekt zijn een waarschijnlijkere oorzaak. Hoewel, Victor Wooten zoekt ook de hogere regionen van zijn basgitaar op terwijl een andere bassist een fundering voor hem legt. Iedere solist probeert de ander weer af te troeven. Soms stopt de stortvloed aan noten even, en in rustige ballads komt zijn onovertroffen techniek eigenlijk het beste uit. Want hoe knap het bereiken van gigantische snelheden is, mooi is het niet altijd.

Om weer op adem te komen bezoeken we de rustige, klassieke crooner-muziek van de onbekendste muzikale telg van de Cole familie: Freddy Cole. Het geheel is perfect uitgevoerd waardoor je je waant in een zwartwit tv, dansend onder de maneschijn, terwijl een voortreffelijke, jonge gitarist solo's speelt met de feel van een volwassen zigeuner.

Freddy Cole © Peter de Jong

De tweede festivaldag is net als de eerste één van uitersten in jazz. De rustige Freddy Cole, opgefokte tango/jazz met gevoel voor dramatiek van het Michel Camillo Trio (die van climax naar climax vliegen) en alles ertussenin, zoals Bunky Green en consorten. Niet onnavolgbaar snel, geen oorverdovend rustige pianojazz, gewoon lekkere swing onder leiding van een altsax. Voor ieder wat wils hier aan de Noordzee: hoe conservatief of modern en vrij je smaak ook is, je zult het altijd naar je zin hebben in Ahoy, eenmaal in het jaar. Vandaag is naast jazz soul ook goed vertegenwoordigd in de prominente verschijning van Chaka Khan. Strak spel en een mooie show, maar echt interessant is het niet meer, deze muziek hebben we namelijk al duizend keer eerder gehoord.

José James © Peter de Jong

Nieuwkomer José James komt in eerste instantie ook niet bijzonder boeiend over: standaard crooner-muziek zoals al vaker, eerder en beter is gezongen. Totdat hij begint te scatten. De jongeman met hiphop-attitude gebruikt zijn stem zoals een echte jazzmuzikant zijn instrument gebruikt. James brengt intrigerende melodielijnen, accenten op wisselende tel en een werkelijk grandioze frasering in de muziek. Andere songs klinken moderner, soulvoller, met meer hiphop en drum ‘n’ bass. Hij brengt het publiek in steeds diepere staten van delirium, tot het concert plots veel te vroeg is afgelopen. Één ding is zeker: José is een blijver.

Lizz Wright © Peter de Jong

Het feest gaat gewoon door, daar zorgt Soil & “Pimp” sessions wel voor. Bij de op het eerste gehoor ietwat scheurende sax en trompet jazz, blijkt het showaspect de scepter te zwaaien. De heren zijn gekleed in ware womanizer outfit. Foute pet op het hoofd, strak in het pak, met een gouden ketting om de nek zwepen ze het publiek flink op. Het rustpunt van de avond volgt: Lizz Wright. Niet door de aangename manier waarop ze haar zware folk-variant vertolkt, maar dankzij de enorme menigte die al ruim een half uur voor aanvang niet meer binnen wordt gelaten. Een volle zaal is immers een volle zaal. Geen Lizz Wright dus voor MusicFromNL, wel tijd om het festivalterrein verder te ontdekken.

De Ahoy heeft zeker een sfeervolle metamorfose ondergaan. Overal is kunst te bewonderen en met gedempte lichten, hier en daar een fontein en van geluk stralende mensen zit de stemming er goed in. Enkele zalen zijn waarlijk prachtig, zo waan je je in Murray in een rustieke casino. Andere zalen komen er wat karig vanaf, wisselend als bouwkeet (Missouri) en lege fabriekshal (Nile), de muziek hier maakt uiteraard veel goed.

Lizz Wright © Peter de Jong

Dit geldt vanzelfsprekend ook voor Roy Hargrove. In een redelijk lelijke zaal zorgt de Amerikaanse trompettist voor een minstens magische sfeer. Het is dan ook meer regel dan uitzondering dat mensen hun mond open laten vallen uit bewondering. Zonder in complete chaos vervallen, zoals andere grootheden wel doen, gooit vooral het samenspel van drummer Chris Brown en pianist Richard Clayton vele hoge ogen. Eigenlijk is deze professionaliteit kenmerkend voor het gehele festival. Loop een willekeurige zaal in en de overbluffende techniek van iedere muzikant valt op. Lou Donaldson of Stefano di Battista zijn hier goede voorbeelden van. Met deze technische superioriteit dreigt bezieling naar de achtergrond te verdwijnen.

Tower Of Power © Peter de Jong

Leine mist dan wel de techniek, bezield is ze zeker. Verlegen staat ze op het podium parels van popsongs te verkondigen. Trompetgeschal van Roy Hargrove klinkt nog in de verte, toch weerhoudt dit de dappere vrouw niet het publiek te verzoeken mee te fluiten. Glunderend geniet ze van het moment dat de kleine 50 man meeneuriën.

Massaler is het bij Tower of Power. Bezield of niet, deze 40 jaar oude funkband weet wat een feest is. Vrolijke deuntjes begeleiden een met soul doorspekte stem. Larry Braggs is gezegend met een stembereik van Rotterdam tot Tokyo zonder ooit schel te klinken. En ook deze band brengt een hommage aan James Brown, waardoor het laatste uur van de zaterdag massaal de voetjes nog een keer van de vloer schieten.

Room Eleven © Peter de Jong

ZONDAG
Zondag, alweer de laatste dag jazz in de Ahoy. Het belooft wat te worden, met Hollandse sterren als Room Eleven en Pete Philly & Perquisite, maar ook internationale grootheden als Maceo Parker en Buddy Guy.

Op het buitenpodium bij de entree mag Lefties Soul Connection de spits afbijten, van 2 tot 4 uur rauwe garagefunk dus. Als we om 3 uur aankomen in Rotterdam, komen we van een koude kermis thuis: het podium is leeg. Geen tijd om stil te staan, we slaan aan het troostvoer. Op de markt kopen we enkele cd’s, en wat blijkt? Bij besteding van €50,- of meer bij It Records Rotterdam, één van de vele winkeltjes in de Ahoy, wordt zolang de voorraad strekt een ticket voor de exclusieve afterparty in het ultra-chique Hilton Hotel, waar ook alle artiesten verblijven verstrekt. Het spaarvarken wordt stukgeslagen: alles voor de journalistiek.

Alicia Keys © Peter de Jong

Blut en gelukkig naar de eerste act, (Dweezil) Zappa Plays (Frank) Zappa. De aan prostaatkanker overleden gitaargod met fameuze snor wordt door zoonlief herdacht en enkele oude composities worden excellent gespeeld. Freaky nummers met kopstem en wazige maatsoorten als ‘Inca Roads’, maar ook smerige bluesrock in ‘Willie the Pimp’ en ‘Cosmic Debris’ passeren de revu. De band is in topvorm, en met Dweezil als sologitarist en bandleider staan de antieke songs solide als een huis.

Alicia Keys daarentegen klinkt enigszins verkouden. ‘Falling’ klinkt dramatisch door achtergrondspel, niet door het geschreeuw van de souldiva, evenals ‘Noone’. Als je nagaat dat dit “plusconcert” €20,- extra kost, klinkt het zuur in de oren, hoewel de fans wel krijgen wat ze zoeken: spetterende versies van haar grootste hits.

C-mon & Kypski © Peter de Jong

Kort erna barst in een kleine tent het feest los. Het is er kneitervol: als sardientjes in een blik staan de mensen er wat ongemakkelijk bij, maar niet voor niets. C-Mon & Kypski springen er lustig op los, terwijl gastartiesten als Benjamin Herman en Wouter Hamel het oorspronkelijk met Pete Philly ingespeelde ‘Make My Day’ behandelen als een echte crooner klassieker. Eigentijdse hiphop, smooth jazz en rauwe klezmer gaan hand in hand en de fans gaan uit hun bol.

Gnarls Barkley © Peter de Jong

Bij Joe Jackson gaat het er rustiger aan toe. Meer dan eens schiet zijn stem ver de hoogte in bij zijn Britse gevoelige pianopop. Nog een grote popact: Gnarls Barkley is niet één van de eerste namen die je op een jazzfestival verwacht. Wel heeft de aan obesitas lijdende zanger een dijk van een stem. Hij moedigt ons aan: “Know your music” en ze zetten iets in dat niemand verwacht. ‘Reckoner’ van Radiohead klinkt uitermate raar als het niet uit het schriele witte kippenlijfje van Thom Yorke komt, maar uit de enorme zwarte Cee-Lo Green.

The Mars Volta © Peter de Jong

Minstens zo poppy als Gnarls Barkley, maar dan Afrikaans in plaats van Amerikaans, is Youssou N’Dour. Vrolijke, up-tempo conga-ritmes, tot de verdrietige meezinger ‘Seven Seconds’. Een wereld van verschil ten opzichte van The Mars Volta, zowel geografisch als muzikaal. Deze Amerikaanse band maakt progressieve rock die wel heel nauw verwant is aan metal en valt zo gigantisch uit de toon. Frontman Cedric Bixler-Zavala lijkt op een Mexicaanse Mick Jagger met een overdosis coke. Energiek duikelt hij op de grond, rent als een spin en bijt in de microfoonstandaard. Jammer alleen dat het geluid belabberd is. Een torenhoog volume gaat hand in hand samen met zang die te ver in de mix is weggedraaid, waardoor er nog minder een touw aan de songstructuren is vast te knopen. Als een half uur lang de basdrum op mijn oren heeft ingehakt, ontstaat instant hoofdpijn en voel ik me gedwongen buiten naar adem te happen. De heftige achtbaanrit die The Mars Volta heet komt zo noodgedwongen vroeg aan zijn eind, maar niet getreurd: de nacht is nog jong en er is nog veel te horen.

Maceo Parker © Peter de Jong

Bijvoorbeeld Maceo Parker, funklegende vanaf het eerste uur. Met zijn saxofoon-riedels brengt ook hij, net als de avonden ervoor Bootsy en Tower of Power, een eerbetoon aan James Brown. Tevens klinkt een deel van het repertoire van Ray Charles uit zijn mond, met een prominente rol voor de WDR Bigband. Tekenen van ouderdom beginnen inmiddels te dagen. Niet zo snel en fel als in de hoogtijdagen van Mr. Dynamite weet hij zich nauwelijks staande te houden tussen alle topartiesten. Galactic is met haar mix van New Orleans brass, rock en hiphop niet zo groot om zich te moeten bewijzen als Maceo, toch geven ze een puike voorstelling. Ze doen hun uiterste best het publiek op te zwepen, maar zijn daar zeer repetitief in, verwacht dus niet veel variatie van ze.

Janne Schra van Room Eleven © Peter de Jong

Room Eleven wordt overgeslagen: sinds de release van hun tweede album ‘Mmm...Gumbo?’ is de echtheid verdwenen. Het is bewonderenswaardig hoe ze pop en een variëteit aan jazzsoorten vermengen en aan het grote publiek verkopen, de manier waarop ze echter een show afwerken in plaats van geven kan mij niet bekoren. Pete Philly daarentegen heeft in het verleden bewezen anders te zijn. Met een enthousiast publiek kan het bijna niet misgaan, toch is de performance niet fantastisch. De jazzhoppers lijken vermoeid te zijn van een optreden gisternacht in Servië. Misschien is de show gewoon niet meer bijzonder door de overkill aan Pete Philly en Perquisite dit jaar. De heren deden afgelopen jaren vrijwel iedere concertzaal en festival aan.

Mark Ronson © Peter de Jong

Onderweg met een frisse Margarita om de hipster uit te hangen bij Mark Ronson botsen we tegen blueslegende Buddy Guy aan. Degelijke traditionele bluesmuziek wordt aangekondigd met “Let’s get really nasty”. En ons maatje is het niet verleerd zoals Maceo Parker. Met een jankende gitaar, gedrenkt in overdrive, laat hij merken geboren te zijn én dood te zullen gaan met de blues. Overigens is Mark Ronson een meer dan waardige afsluiter van North Sea Jazz Festival. De nummer 1 hit ‘Valerie’ wordt uit volle borst mee geblèrd tussen de soulvolle covers door. Wederom is het apart om een zwarte jongen Radiohead te horen coveren, weliswaar betreft het ditmaal de jaren ‘90 hit ’Creep’, opgevoerd met blazers en in een soulvol jasje gegoten.

Mark Ronson © Peter de Jong

De officiële programmering mag dan afgelopen zijn, akoestisch gaat Marockin’ Brass lekker verder. Dansend op trommels en blazers wordt eindelijk het einde van de 33e editie van dit jazzfestijn gevierd. De upperclass bezoekers pakken de auto en trekken massaal naar huis, wij wachten echter tot het ochtendgloren aanbreekt om naar huis te gaan. Het Hilton Hotel blijkt de ideale plek om na te borrelen. Dankzij It Records en een behoorlijke stapel cd’s zit ik tussen de artiesten, die vannacht vertoeven in deze chique accommodatie. Eenmaal binnen is een jamsessie aan de gang met wisselende musici, die pas als de zon opkomt zal verstommen.

Artist in residence Bobby McFerrin © Peter de Jong

Aan tafel met cola, pen en papier komt plots een Amerikaanse man met gouden ketting en gefrituurde “chickenwings” aan tafel zitten, met de vraag of ik hem wil interviewen. Of hij muzikant is wil hij niet kwijt, wel dat hij al tien jaar achtereenvolgens aanwezig was op Hollands grootste jazzfestival. Het festival is achteruit gegaan, zo weet hij te vertellen. “There’s a lot of bullshit going on here.” Onbekende, doch bekwame artiesten “who wanna get laid” en “wannabe groupies looking to be nailed by those wannabe musicians”, een wisselwerking van bullshit noemt hij het. Kluivend aan zijn kip, met plat accent, oreert hij over de Haagse tijd van het festival. Een betere line-up, maar ook een betere ambiance. Zo waren de afterparties in een club beter, “more real”. Zo plots als hij kwam, is het toonbeeld van zijn eigen “bullshit” theorie (zonder hier zelf bij stil te staan) ook weer verdwenen. Op naar een beter feest, maar hij wil niet vertellen waar, bang dat de “bullshit motherfuckers” hem zullen vergezellen.

Bootsy Collins © Peter de Jong

Zonder de joviale man vermaak ik me prima. Onbekende en bekende artiesten delen borrels, maar ook het kleine podium, louter improviserend naar explosieve climaxen. Door snel wisselende bezettingen blijft de muziek interessant. Een enkele barman maakt zichzelf belachelijk als hij Perquisite niet als artiest aanziet. Met €3,- voor bier (het Hilton is inderdaad zeer duur) in de hand geniet ik in stijl tot het bittere einde, totdat om half zes in de ochtend de muziek stilvalt en de gasten vriendelijk weg worden gebonjourd.

Zo was North Sea Jazz Festival 2008 een fantastisch succes. Dankzij de brede programmering en de hippe sfeer is het de perfecte manier om de zomer in te luiden voor menig muziekliefhebber. Het enige minpunt blijken de prijzen, die het festival toch een exclusieve sfeer aanmeten, hoewel de volledige beleving de prijs meer dan waard is.

Bekijk alle 143 foto's van Peter de Jong van North Sea Jazz 2008

Veel eerbetoon aan James Brown dit jaar © Peter de Jong

De fotogalerij bevat beeld van:
Alicia Keys, Angie Stone, Bobby McFerrin, Bootsy Collins, C-mon & Kypski, Cassandra Wilson, Concha Buika, Dj Maestro featuring Rik Mol & Ro Krom, Eliane Elias, Fay Claassen, Fink, Flat Earth Society meets Jimi Tenor, Freddy Cole, George Benson, Gnarls Barkley, Hans Teeuwen, Herbie Hancock, Jill Scott, Joe Jackson, Jose James, Lee Ritenour, Lizz Wright, Maceo Parker, Mark Ronson, The Mars Volta, Mona Lisa Overdrive, Omara Portuondo, Pat Metheny, Room Eleven, Sergio Mendes, Tower Of Power, Victor Wooten, Young James Brown (zie links) en Zuco 103.

Voor meer werk van Peter de Jong kijk je op zijn website www.xs4all.nl/~padejong.