20e Metropolis bekoort op 6 podia

Metropolis 2008 © Peter de Jong

Dat was me een best verjaardagsfeest, dat Metropolis ons zondag voorschotelde. In het Zuiderpark vierde het Rotterdamse festival de 20e editie met ruim veertig acts op zes podia en MusicFromNL was er niet alleen bij, maar genoot ook met volle teugen. En waarom ook niet; de zon brak geregeld door, er was maar één echt gemene stortbui en we zagen veel, heel veel goede bands aan het werk. Jammer dat veel van die Nederlandse bands op de drie kleinere podia te kampen hadden met storende geluidsfactoren, maar dat mocht de pret niet al te zeer drukken. Voor MusicFromNL waren de fotografen Peter de Jong en Ron Neeleman actief en traden de verslaggevers Ingmar Griffioen en Arjen van der Straaten in de festivalweide. Je vindt in totaal 204 foto's in de fotogalerij.

Direct naar alle foto's van Metropolis 2008

Giovanca © Peter de Jong

Het begin van een festivaldag, waarbij een vaal zonnetje begint door te gloeien, is natuurlijk perfect als Giovanca haar ding erbij doet. In eerste instantie was de blik op het podium wat teleurstellend: Giovanca in haar jas en een band die verder niet al te veel tijd voor de spiegel had besteed. Niet dat dat nu zo belangrijk is, maar bij dit soort muziek hoort wat ons betreft toch wel wat uitbundiger kledij. Gelukkig trekt Giovanca vrijwel direct haar jas uit en laat zij het publiek genieten van haar verschijning en soulvolle stem. Samen met haar strakke band en haar achtergrondzangeressen zorgt Giovanca voor een aangenaam begin van de dag.

Giovanca met jas © Peter de Jong

Snel door naar de tent voor Blaudzun. De Utrechtse singer/songwriter maakt indruk op de vroege vogels van Metropolis. De ingetogen speelwijze en instrumenten als de accordeon en klokkenspel zorgen voor een intieme sfeer, waarin de zanger kan excelleren. Helaas zijn daardoor de zomerse geluiden van Giovanca, op het nabijgelegen Thinkers Stage soms wat storend, maar dat kan de pret gelukkig niet echt drukken.

Dissonant Nation op Metropolis 2008 © Ingmar Griffioen

Bij aankomst hoort deel 2 van de festivalploeg presentator PP vanaf het Popunie podium zeggen dat "we ons vandaag niet teveel aan schema's houden", wat ons nogal ontmoedigt. Daar gaat onze voornaamste houvast... Het blijkt mee te vallen; alleen de Franse band Dissonant Nation heeft met NiCad geruild, omdat laatstgenoemde te laat arriveerde. Dissonant Nation staat op Metropolis in het kader van een uitwisselingsproject tussen de Zuid-Hollandse Popunie en de Franse tegenhanger in Marseille. The Death Letters uit Dordrecht speelde al op een festival in de Zuid-Franse havenstad en dat verslag kan je binnenkort op deze site verwachten. Terug naar het jonge Franse trio, dat ons best kan bekoren vanaf dit kleine podium. Dissonant Nation slingert vol overtuiging scherpe noisy rock à la Sonic Youth het gras op.

Bruno (r) en Wouter van Stöma © Peter de Jong

Het PopUp podium zorgt vandaag voor veel verrassingen. De Rotterdammers van Stöma openen in stijl. Het trio - DJ Eni-Less is inmiddels als vast lid toegetreden tot de vaste kern - gaat af en toe zichtbaar en hoorbaar gebukt onder het slechte geluid, maar maakt er alsnog een puike show van. Door het slechte geluid blijft de virtuositeit soms onopgemerkt, maar de aandachtige luisteraar bespeurt dat de beats van Eni-Less een volwaardige tegenhanger beginnen te worden voor de toversounds van bassist Bruno. Of het nu zoals vermeld "punkfunk" is weten we niet, maar het is in ieder geval origineel, berefunky en bij vlagen erg vervreemdend. Ondanks het volgens Bruno "slechtste podiumgeluid ooit", groovet het als een dolle. "Dank voor jullie steun en hé; het is toch Metropolis!"

Triggerfinger © Peter de Jong

Precies en dus gaan we alweer door naar het Oogst podium voor Good Dog Happy Man. De Grote Prijs-winnaar opent echter wel erg voorzichtig en de eerste nummers komen niet echt over. We besluiten ons wakker te laten schudden bij Triggerfinger. Het Belgische powertrio weet immers al jaren van wanten. De drummende MusicFrom-chef kijkt vol ontzag naar de drijvende ritme-kracht Mario Goossens en stoot Excelsior-man en -drummer Jeroen Kleijn aan. Ook zanger/gitarist Ruben Block en bassist Paul van Bruystegem maken indruk. Triggerfinger mag dan op het tweede studio-album iets gepolijster van leer trekken, de Thinkers Stage wordt volleerd platgespeeld. Amai, wat een festivalact! Een vol gitaargeluid dendert over het veld, mensen vlijen zich in het gras neer, de kinderwagen, vechthond, en/of de koelbox met bier binnen handbereik en Block brult: "I'm getting ready!". Yep, het festivalgevoel is definitief ingezet.

NiCad © Nailman

Snel terug voor Grote Prijs van Zuid-Holland-winnaar NiCad, waar we net een interview mee plaatsten. De jonge Haagse groep komt ondanks het podiumgeluid en wat technische sores best goed uit de verf. Gelukkig hebben ze fans meegenomen, want de opkomst valt wat tegen. De band raakt niet van de wijs, doet zijn ding en is een tikkeltje eigenzinnig, gevarieerd, catchy en poppy en dan weer even intens. Goed ingespeeld en met een prima frontman. Tel daar het recente goede album bij op en het cliché luidt: daar kunnen we wel eens meer van gaan horen.

Aux Raus kicks ass © Peter de Jong

We pakken net nog wat mee van Kania Tieffer op de PopUp stage. Het vrolijk jumpende naïeve poppetje uit Brussel maakt er haar eigen electro-feestje van en daar raakt een gedeelte van het mannelijke publiek zichtbaar opgewonden van. Uw verslaggever blijft ook nog net even wat langer hangen om daar verslag van te doen...

Daan gaat los op Aux Raus © Arjen van der Straaten

We steken snel het veld over voor Aux Raus, toch één van de meest opwindende - en in ieder geval opruiende - festivalacts van het afgelopen jaar. Aux Raus is met haar "gabberwhatever" in "Rotterdam gabberstad" op de juiste plek. Bastiaan en Luuk stuiteren weer over het podium en nummers als 'Pow Pow' gaan er goed in bij de Workers Stage. Jong en oud, punkers met hanenkammen en ouders met hun kinderen; ze vallen allemaal voor de band, die het moet doen met een wat iel geluid. Zelfs op het podium hakt jong Rotterdam vrolijk mee. Oftewel: een ideale festivalact voor het hele gezin. Waarom ze als gabberpunk neergezet worden? Is het een beetje van beiden soms of nu eens gabber en dan punk? Nee, nee, nee, tel de genres gerust bij elkaar op. De beats lopen en de gitaar en stem scheuren daar onverbiddelijk overheen. En dat werkt als een tiet, zelfs rond drie uur 's middags.

Metropolis 2008 © Peter de Jong

Wat opvalt is dat het terrein, vergeleken met de tijd dat ook buiten-Rotterdamse podia als Patronaat, EKKO, Paradiso, Mezz en Vera hier twee tenten programmeerden, een stuk kleiner is geworden. Het is nu compacter en beter te belopen en dat is fijn. Alleen naar de Workers Stage is het ver lopen en het is dan ook opvallend dat er juist aan deze zijde van het veld geen drankkraam te vinden is. Daardoor lopen de wachtrijen halverwege het veld flink op, terwijl het bij de biertenten bij de Thinkers Stage een stuk rustiger is. Dat is, afgezet tegen de 22 eetkramen waar je over struikelt, vreemd maar wel de enige horeca-misser. De bospaden slippen na een paar uur wel snel dicht, vooral rond het laatst toegevoegde en ongelukkig gesitueerde PopUp podium. Ook niet zo'n probleem, want een flink stuk bos lijkt door een kudde uit Jurassic Park "geëgaliseerd", waardoor je altijd nog struikelend door de kluiten en kuilen een stuk kunt afsnijden. Maar we zeiken, want deze indeling past Metropolis én ons eigenlijk prima.

Cartes (l) & Kleine Jay © Ingmar Griffioen

Terug naar de muziek, want dat is er vandaag in overvloede. En er zijn veel winnaars, want ook de beste hiphopper uit de laatste Grote Prijs van Nederland treedt aan. Kleine Jay vormt met vaste sparring partner Cartes een geolied duo. De rappers laten horen dat Den Bosch ferm op de Nederhop-kaart is gezet en krijgen die Rotterdamse handjes wel de lucht in. Na een minder geslaagd soft intermezzo knallen de Bosschenaren er weer keihard in en ook hier ontstaat een pit. Toffe act, erg goede beats ook en de mc's voelen elkaar uitstekend aan. Respect! Kom maar op met dat volgende album heren.

Harry Merry met zangeressen © Nailman

Harry Merry speelt zijn eigen genre. Dat genre is niet voor iedereen weggelegd want na pak 'm beet 30 seconden houden veel mensen (waaronder de helft van ons team) het voor gezien, de mond nog steeds van verbazing wijd geopend. De artiest die als singer/songwriter op het pamflet staat, heeft het publiek sinds kort iets heel anders te bieden dan zijn solo-act. Hij deelt het podium nu met een complete band en twee vrolijk uitgedoste zangeressen. De lat ligt hoog, het nieuwe album van Harry Merry staat vol onnavolgbare ritmes en melodieën en zie dat er live maar eens uit te krijgen met een man als Harry. De geluidsman kan het maar nauwelijks bevatten en dat is soms duidelijk hoorbaar. Voor een aantal mensen is het een onvergetelijk concert, maar dat de hilarische danspasjes voor een groot deel van het publiek het hoogtepunt zijn, is een teken aan de wand.

Harry Merry © Nailman

De Japanner Maruosa, die met Bong-Ra een cybergrind-project runt, is evenmin eenvoudig te behappen. De als "grindcore afsplitsing van noise en break-/speedcore" aangekondigde bak herrie zorgt ook voor hangende onderkaken én toch voor een pit. De Aziatische artiest springt zelf het hardst, waardoor het visueel niet al te statisch is, maar er zit ons te weinig gevoel in.

GMB © Peter de Jong

Daarvoor zijn we bij GMB wel aan het goede adres. De Rotterdammer staat verrassend op het grootste (Workers) podium, maar heeft dan ook een hele band meegenomen. Er komt aanvankelijk pijnlijk weinig publiek op af, maar dit is wel heerlijke zomerse festivalmuziek mensen! We hadden meer hiphop verwacht, maar de goed flowende GMB serveert eerder soulvolle, jazzy hiphop, die ook met reggae flirt en soms vervaarlijk dicht bij R&B komt. We snappen door de jazzy feel en de band opeens waarom Illicit-frontman ParAdoX de Rotterdammer als voorbeeld ziet. Een aantal sterke songs komen voorbij, zoals titeltrack 'This Is Not An Album This Is A Phase' van zijn solodebuut. Met de lyrical skills is niks mis, de deels erg jonge band zit goed in elkaar en het wordt gaandeweg drukker. Maar ook slapper en we druipen af.

Toxocara © Nailman

Gelukkig speelt Toxocara, opgericht door leden van Prostitute Disfigurement en The Monolith Deathcult, wel met het mes tussen de tanden. We zijn weer bij de les. Want weer horen we vanaf dit PopUp podium ultra-heftige beats komen, dat soort snelheden komen alleen uit een drumcomputer. Mooi niet dus, de drummer van Toxocara draait er zijn hand (of beter zijn benen) niet voor om. Hij is het beukende middelpunt van deze Nederlandse death metalband, die meerdere malen voor een kolkende pit zorgt, waarin het onderscheid tussen regenwater en zweet niet meer te maken valt. Pfff, en strak hoor! Ongetwijfeld één van de hoogtepunten van Metropolis 2008.

Passende stage-name: Duende © Nailman

Ook de High School Music Competition heeft een winnaar afgevaardigd: The Death Letters uit Dordrecht. Op het eerste gezicht twee White Stripes-fans en op het eerste gehoor twee Black Keys-adepten. Op het tweede gehoor eigenlijk ook, maar deze jonge gastjes zijn echt goed en die frontman springt harder dan we de Black Keys-frontman ooit hebben zien doen. Drummer Victor Brandt en zanger/gitarist Jordi "Duende" Ariza Lora maken bijzonder veel indruk, enerzijds door muzikaal strak te opereren (beter geluid horen we vandaag niet van de aaneengesloten Oogst en Popunie podia komen) en anderzijds door een zeer uitbundige stage-act. The Death Letters - vernoemd naar een nummer van Son House - creëert zelfs de eerste wolkbreuk van de dag, maar die paar minuten komen we onder het dichtstbijzijnde bladerdek ook wel door. We verklappen het vast: beter hebben we het vandaag niet meer gegeten. Zo jong en al zo professioneel die heerlijke, bluesy southern rock 'n roll afvuren; dit duo is een regelrechte revelatie en niks minder. Programmeurs opgelet: Dit moet en gaat het land door! Twijfel? Check ze zaterdag 12 juli op Trailerpop.

Friska Viljor © Peter de Jong

We komen even bij met Friska Viljor, ook een bijzonder fijne band maar dan uit Zweden. De groep maakte met mooie folkrock-liedjes indruk op EuroSonic en de Bevrijdingsfestivals van Utrecht en Groningen. In Rotterdam starten ze wat stroever, maar herpakken zich al snel. Friska Viljor varieert goed en de vrolijkmakende songs laten zich prettig wegluisteren, terwijl zonneschijn en motregen elkaar voortdurend afwisselen. De Rotterdamse rapper Concrete, ook al een GPZH-winnaar, doceert ondertussen op de Popunie stage over de trubbels in de wereld. Best interessant en goed gebracht ook, maar onze ogen zijn al gericht op de linkerkant van het duo-podium.

Gerrit van Bonne Aparte © Nailman

Daar maakt een zeskoppige Fries-Groningse act zich op voor een geanticipeerde festivalshow. Aux Raus mag dan de live-act van vorig jaar zijn, die eer delen ze toch minimaal met Adept. En leden van die groep zien we terug in Bonne Aparte, zonder twijfel dé live-act van de eerste helft van 2008. Dit is heftig, dit is gek, dit is puur, dit is anders... dit moet je zien en horen om het te kunnen beschrijven. Proclamaties door de distortion, feedback en een band, die er volledig maar dan ook volledig voor gaat. Voor de één een bak pleurisherrie, voor de ander één van de hoogtepunten van de dag. Bonne Aparte voegt net als Adept extra percussielagen toe aan hun live-set, die zorgen voor een aanhoudende stroom adrenaline. Het is te hopen dat hun gage genoeg was om de duikvlucht van de gitaar van de zanger te compenseren, want die zag er gewoon pijnlijk uit. Maar wel lekker voor de show natuurlijk. De vreemd bewegende en krijsende frontman Gerrit maakt met zijn kompanen weer een verpletterende indruk en bindt ook Metropolis aan de zegekar. Op naar het buitenland?

Bonne Aparte © Nailman

De Rotterdamse psychobilly-veteranen van Cenobites hebben heel wat mensen op de been gekregen en rond het PopUp podium is er geen doorkomen meer aan. De heren spelen zich de ballen uit de broek, maar het komt toch niet echt goed over. Dit hoort veel vetter te klinken, maar ook nadat de gitaarproblemen opgelost zijn, missen we iets. Aan de overtuiging ligt het niet, wellicht het geluid?

Typhoon en Dinopha © Peter de Jong

Laten we het bij Typhoon proberen, zijn broer Blaxtar hebben we dan helaas net gemist. De jongere Typhoon is in het afgelopen jaar enorm gegroeid, en dan doelen we op zijn live-show. De man heeft natuurlijk wel een - ook voor hiphop-begrippen - diepgaand en best album gemaakt. We twijfelden al eerder, maar na Triggerfinger op de Thinkers en GMB op de Workers stage, weten we het nu we Typhoon horen zeker: die namen van die twee podia zijn een slag in de lucht, ze corresponderen in ieder geval niet met het gebodene. Genoeg over de tekst, muzikaal heeft Ty ook aardig wat in huis. Geruggensteund door een goede backing band en zus Dinopha levert de Zwolse lyricist een prima show af, met uitschieters als 'Vlieger', 'Zo Niet Mij' en het in drum 'n' bass uitmondende 'Brand Los'. Klasse!

Gwendolien van AC Berkheimer © Peter de Jong

We missen helaas het einde, want we willen AC Berkheimer zien. Saunawest is niet meer, drummer Remco Homberg en Valentijn Webbers (nu zanger/gitarist) leven voort in deze veelbelovende Rotterdamse band, die net een uitstekend debuutalbum afleverde. AC Berkheimer bestaat voor de verandering eens voor de helft uit vrouwen, een verademing op een dag waar we maar in weinig bands prominente rollen voor dames zien. De band maakt heerlijke indierock, waarin de dromerige vocalen van ijskoningin Gwendolien fraai duelleren met de bijna at the close of every day-achtige droge zang van Valentijn. Zo mooi als op de plaat wordt het niet, daar is het brakke podiumgeluid debet aan en we moeten het dus vrijwel zonder de samenzang met bassiste Dagmar doen. Toch hangt veel publiek aan de lippen van het kwartet, dat wel wat erg ingehouden overkomt. Die introverte uitstraling past wel bij de muziek, die weinig erupties nodig heeft om te stralen. Mooie gitaarlijnen ook, de spanning is constant voelbaar.

Ook de sterke arm verslaat Metropolis © Arjen van der Straaten

Bij een festival kun je maar beter in de middag optreden dan in de avond, wanneer de grote meute alweer huiswaarts is gekeerd. Bij het laatste nummer van Charly & Gallus dat we meepikken staat er eigenlijk alleen maar publiek voor het naastgelegen podium. De mc brabbelt nog wat, maar we beseffen maar net dat dit een live-set is. De presentator die normaal gesproken voortdurend doorpraat, wordt er bij de aftiteling zelfs even stil van. Pijnlijk.

Laura-Mary Carter © Peter de Jong

Amper prominente frontvrouwen? Dat is dan zonder Blood Red Shoes gerekend. Frontvrouw Laura-Mary Carter is pas echt een ijskonijn, maar dat is haar vergeven. Samen met de eveneens zingende (nou ja schreeuwende) drummer Steven Ansell maakt ze namelijk snel furore. Op EuroSonic was het duo uit Brighton volgens het journaille sensationeel en die kwalificatie blijft kleven, want met de goede plaat op zak maken ze het ook live helemaal waar. De programmeurs van Pinkpop, Lowlands, Pukkelpop, T In The Park en Glastonbury waren ook snel overtuigd. Wie ze op Metropolis zag weet waarom: het duo is luid, gemeen, pakkend, opwindend en opzwepend. Beats en drumwerk zijn uitermate stuwend en het goed getimede geschreeuw, maakt dat stilstaan voelt alsof je als prille twintiger toegeeft dat je midlifecrisis je te pakken heeft. Het contrast tussen de hyperactieve Ansell en de nogal nurks aandoende gitariste is ook om van te smullen.

The [New] Shining © Nailman

The [New] Shining valt de eer ten beurt één van de podia af te sluiten. Het lijkt erop dat de band een behoorlijke aanhang heeft meegenomen, want die negeren het concert op het nabijgelegen podium en staan rustig te wachten op hun helden. De band zet een strakke show neer en is zichtbaar ingenomen met haar plek op dit festival. Het publiek vindt het allemaal even geweldig. Het degelijke eigen songmateriaal wordt ook nog eens verrijkt met een cover van de Cult-klassieker 'She Sells Sanctuary' en dat motiveert de langslopende festivalgangers nog een potje te headbangen, alvorens huiswaarts te keren.

Devotchka © Nailman

We beginnen de tientallen bands en de zes podia fors in de benen te voelen en strompelen bijkans de tent in voor Devotchka. Het Amerikaanse kwartet is voor de inmiddels redelijk verdoofde festivaloren een opluchting. Leadzanger Nick Uruta serveert ons doorleefde en poëtische zang. Aan zijn voeten niet de veel geziene plastic spa-fles maar een goede fles wijn. Ook de theremin wordt door hem bespeeld en de laptop van de drummer blijkt bij nader inzien een klokkenspel. Unieke band, die uit Slavische en Griekse roots zulke wereldse folk tovert.

South Central © Peter de Jong

South Central mag het grote Thinkers stage afsluiten. Vanuit de verte zijn de vette technobeats al te horen en op het podium gaat het volledig los. Ook een flink gedeelte van het publiek weet de ruige Britten wel te waarderen, maar voor Muzzy is het wel zo'n beetje klaar nu. Of het nou de lange dag is die in de benen zit of de onsamenhangendheid van de band, we weten het niet. Maar als er dan toch een kritische noot gekraakt moet worden; is dat voor ons de naam en de act van South Central niet in de schaduw kunnen staan van eerdere Metropolis-ontdekkingen.

Metropolis 2008 © Peter de Jong

Met die gedachte zien we ook af van de afterparty in Rotown en mijmeren in metro en trein na van het toch weer erg geslaagde verjaarsfeestje van Metropolis. Ok, de programmering was enkele jaren terug toch sterker, en het gemis aan grotere binnen- of buitenlandse acts voor het jubileum werd op het hoofdpodium feilloos geïllustreerd door de verzuipende GMB. Maar roeiende met minder dure riemen heeft de organisatie wel een zeer verantwoorde en toch ook avontuurlijke koers gevaren. Deze editie smaakte weer als vanouds opperbest en dus naar meer. En dat er op zes podia zoveel ruimte is geboden aan een verscheidenheid aan Nederlandse acts is een dikke pluim waard en iets waar veel festivals een voorbeeld aan mogen nemen.

Ga voor alle 204 foto's naar de Metropolis-fotogalerij

Kolkende pit bij Toxocara © Arjen van der Straaten

Je vindt naast een aantal treffende sfeerplaten in de fotogalerij beeld van de volgende groepen: AC Berkheimer, Aux Raus, Blackbox Revelation, Blood Red Shoes, Bonne Aparte, Cypher, The Death Letters, Devotchka, The Disciplines, Dissonant Nation, Extra Golden, Friska Viljor, Giovanca, GMB, Good Dog Happy Man, Harry Merry (& the Must), Hit Me TV, Jeremy's, Joe Lean & The Jing Jang Jong, Kleine Jay & Cartes, Murder By Death, The [New] Shining, NiCad, School Of Language, South Central, Stöma, Toxocara, Triggerfinger, Typhoon, The Virgins en Voicst.

Helaas konden we niet alles bespreken: ook Cypher viel buiten de boot © Nailman

Voor meer werk van Peter de Jong kijk je op zijn website www.xs4all.nl/~padejong en voor meer beelden van de hand van Ron Neeleman ga je naar www.nailman.nl.