Parkpop is gratis, het weer was helemaal super en de line-up om je vingers bij af te likken. Ruim 250.000 mensen vonden de weg naar het park waar een week geleden nog superster John Mayer vol gas ging, zo zag verslaggever
Edwin van der Hoeven. Ook recensent
Eric Rijlaarsdam genoot op Parkpop en leverde aanvullende teksten van The Hoosiers,
The Opposites en The Proclaimers voor dit verslag. Fotografisch werd MusicFromNL vertegenwoordigd door
Jolanda van Wijhe en
Jeroen Jansen, die bijna alle bands vastlegden, plus
Peter Heuves die voor sfeerbeeld zorgde. Edwin: Den Haag staat voor muziek en heeft met Parkpop werkelijk goud in handen. De opwarming voor Parkpop vond de weken ervoor al plaats met The Hague Festivals.
Je vindt in de fotogalerij 50 foto's van Jolanda van Wijhe, 24 foto's van Jeroen Jansen en 21 exemplaren van Peter Heuves.
Het publiek mocht gelijk al vol aan de bak met
Mala Vita en op het andere podium stond
Silkstone zichtbaar te genieten. Onlangs hebben ze hun prachtige tweede album 'Here In Your World' uitgebracht, waar ze gelukkig veel van lieten horen. Het was bij Silkstone niet zo druk als bij hun buren Mala Vita maar dat deed gelukkig niets af aan de show. De opbouw in hun set was echter niet geweldig. De bekende nummers en/of singles speelden ze in het begin of halverwege hun set, waardoor ze afsloten met relatief onbekend werk. Bedenk dat het publiek van Mala Vita de laatste 10 minuten van Silkstone mee pikte en ook zij beter getrakteerd hadden kunnen worden op bijvoorbeeld hun laatste single van het gelijknamige album.
Parkpop kende dit jaar maar liefst vijf podia. Terwijl op de grote hoofdpodia alles werd opgebouwd voor de volgende acts stond op het kleinere Haagse X-Stage urban talent uit Den Haag te schitteren. Voorafgaand aan Parkpop waren er wedstrijden geweest waarvan de winnaars vandaag voor het grote publiek mochten spelen. Eén van die acts was
L4. Dat de dames en heren genoten was wellicht mede te danken aan het gegeven dat dit podium niet helemaal vreemd voor ze was. Rapper DNA en Stamina zorgden vorig jaar met
R.O.O.O.M. al voor veel opwinding. Met L4 worden ze bijgestaan door MicNif (en normaal ook door Papemann die vroeger met MicNif in NuClear Family zat). Met strakke beats en een vuurspuwer wisten de mensen van L4 de temperatuur nog een graadje hoger te krijgen.
Maar Parkpop telt zelfs een nog kleiner podium, namelijk het Dommelsch Locals Only podium. Fysiek als ook auditief weggedrukt tussen de twee grote podia loop je hier tegen zeer verrassende acts aan. Zoals bijvoorbeeld
Outerspace Overdose die de naam meer dan waar weet te maken. De zanger zou het jongere broertje van Marilyn Manson kunnen zijn en staat als een kraai consequent vals te schreeuwen. Scheurende gitaren schrikken de jaren '80 beats op die door behandelend arts UFO de grasmat op gesmeten worden. Toch staat het geheel als een huis en zijn ze één van de betere acts vandaag op dit kleine podium.
Om kwart over twee kondigt Heideroosje Marco Roelofs het tweede optreden op de Staedion Stage aan. Hij zegt dat
The Hoosiers bewijzen dat je er niet cool uit hoeft te zien om goede muziek te maken en als de band het podium betreedt, begrijpt iedereen waar hij het over heeft. Het Sgt. Pepper’s-jasje van zanger/gitarist Irwin Sparks kan nog net, maar het Spiderman-pak van de toetsenist is echt te fout voor woorden. Voor de live shows zijn The Hoosiers uitgebreid van een trio tot een zestal met naast de genoemde toetsenist ook nog een tweetal blazers. Deze blazers, die bij sommige nummers overigens ook wat achtergrondvocalen verzorgen, zijn gehuld in zwarte pakken met een skelet erop.
De muziek van de The Hoosiers is gelukkig heel wat beter dan de kledingkeuze van de gastmuzikanten en zeker bij een lekker zonnetje gaan hun vrolijke popklanken er lekker in. De set bestaat uit de betere nummers van het vorig jaar verschenen debuutalbum ‘The Trick To Life’. Onder andere ‘Run Rabit Run’, ‘Everything Goes Dark’, Cops And Robbers’ en de tweede single ‘Goodbye Mr. A’ passeren de revue. Na een niet echt overtuigende cover van Billy Joel’s ‘We Didn’t Start The Fire’ sluiten The Hoosiers de set af met hun grootste hit tot nu toe, het sterke ‘Worried About Ray’. Bij dit nummer reageert het publiek enthousiast en de band verlaat onder een luid applaus het podium. The Hoosiers laten zien dat ze live een stukje harder kunnen rocken dan op de plaat en laten al met al een goede indruk achter.
Dit jaar staan ze bijna op elk festival en persoonlijk heb ik daar verdomd weinig moeite mee:
Moke is dé nieuwe sensatie en ze weten me elk optreden te verbazen. Het veld voor het podium is volgelopen en de gitaarrock van de heren in het zwart vindt gretig aftrek. Moke heeft de potentie het gat te vullen dat Oasis heeft achtergelaten, als ze de groei kunnen vasthouden die ze nu hebben.
Na het geweld van Moke staat op het andere podium Jason Mraz klaar voor zijn gillende fans.
Jason Mraz doet het gebeuren. Stond er in het begin van de middag nog veel wind en was het vrij bewolkt, Jason heeft de aantrekkingskracht het zonnetje eindelijk te laten doorbreken. De songwriter uit Californië brengt met zijn vrienden een mix van pop en jazz en doet menig jong meisjeshart sneller kloppen. Op hetzelfde moment staat de oudere generatie te genieten van
Matt Bianco. Een herkansing voor het publiek die de band gemist heeft tijdens het The Hague Jazz-festival van 24 mei jongstleden.
Op de Haagse X-Stage staan dit jaar weer allerlei artiesten uit het urban-genre. Tegen vieren mogen
The Opposites hier hun kunsten vertonen en het is duidelijk dat de heren vrij populair zijn, want het is erg druk. De party hiphop van het tweetal gaat er bij het publiek in als koek en vooraan wordt goed meegedaan. Het tempo van de set ligt hoog en tussen de nummers wordt niet onnodig veel gepraat. Opvallend is dat de meeste nummers nogal abrupt eindigen. Het lijkt erop dat de groep het bij de meeste nummers lastig vindt om een goed eind te bedenken en daarom aan het eind van de track maar gewoon de muziek stopzet. Zoals gezegd wordt er goed meegedaan, maar de pogingen om het publiek mee te laten zingen lukken lang niet altijd. Dit komt waarschijnlijk ook doordat ze steeds onverwacht de muziek wegdraaien en dan lijken te verwachten dat het publiek de stilte opvult. Dit lukt uiteraard wel bij het refrein van de grote hit ‘Dom Lomp En Famous’ en ook bij ‘Me Nikes’, maar bij veel andere tracks blijft het behoorlijk stil.
Na het optreden van Jason Mraz is het op de Staedion Stage de beurt aan
The Proclaimers. Deze groep rond de bebrilde tweelingbroers Reid bestaat inmiddels al 25 jaar en in die tijd werden er in ons land een paar kleine hitjes gescoord, zoals ‘Letter From America’ en ‘I’m On My Way’, dat een paar jaar geleden werd opgenomen in de soundtrack van de eerste Shrek-film. Deze hitjes komen uiteraard voorbij, net als een paar nummers van het vorig jaar verschenen album ‘Life With You’. Ook speelt de band een cover van Wreckless Eric’s hit ‘Whole Wide World’ en nog wat oudere nummers, waaronder ‘Cap In Hand’, Let’s Get Maried en ‘Sunshine on Leith’. Dit laatste nummer wordt ook gedraaid bij elke thuiswedstrijd van de Schotse voetbalclub Hibernian FC, waar de broers supporter van zijn. De sterke set wordt afgesloten met de hit ‘I’m Gonna Be (500 Miles)’.
De Règâhs: puur Haags gezang op een Spaans melodietje © Peter Heuves |
Een podium waar ik tot op heden nog niet geweest ben is het Vestia Jong Stage podium, waar op dat moment
Puur Gelul op de kaart staat. Ik moet toegegeven dat ik weinig weg heb met gedichten, toch waag ik een kans en wordt daar bruut wakker geschud door de Haagse tekstdichter Boozy. Hij bonjourt de laatste trends in ziektebeelden het veld op en geeft me eigenlijk al snel reden om richting het X-Stage te gaan. Daar stond
Maj Farah klaar met haar band. Dit ex-model weet al snel de aandacht van alle mannelijke bezoekers te trekken. Haar R&B is niet geheel onverdienstelijk, maar toch komt het niet over. Ze klampt zich vast aan haar microfoon en als klap op de vuurpijl valt deze ook nog. Er zit weinig beweging in de zangeres, wellicht omdat ze te geconcentreerd haar toonladders af aan het werken is.
Van een heel andere orde, en deze man is ook niet vies van een toonladder meer of minder, is
Monte Montgomery. Marco Roelofs kondigt hem aan als niet zomaar een gitarist, maar eentje die zich meet met de beste van de wereld.... op akoestisch gitaar! De avond ervoor stond Monte al op de Grote Markt in Den Haag en wist hij vriend en vijand te verbazen met zijn indrukwekkende spel, zonder daarbij door te slaan in freak-achtig gepiel. Ook op het grote veld van het Zuiderpark weet hij zijn spel over te brengen. De gitaar ziet er gehavend uit en het schijnt dat Monte Montgomery al meerdere malen zijn gitaarhals gebroken heeft met zijn expressieve spel. Goh, waarom verbaast dat me niet!
Op het andere grote podium worden ook akoestische liedjes gespeeld,
Racoon is namelijk begonnen met haar set. Na Monte voelt dit als een koude douche voor de rechtgeaarde gitaarliefhebbers. Racoon maakt erg mooie liedjes, maar op de festivals is het vooral een crowd-pleaser geworden. Verwacht vooral geen verrassingen. Alle hits passeren netjes de revue en als er twee dames op het podium komen om als achtergronddanseres te fungeren, wordt het de hoogste tijd te verkassen.
Het stof is nauwelijks gaan liggen of
Kula Shaker blaast weer een frisse wind over het veld. Na een stilte van 7 jaar is Kula Shaker, dat verwijst naar de Indiase koning Kulashekhara, weer helemaal terug. Gereïncarneerd zoals ze het zelf noemen. Ook al begonnen ze onder een andere naam, het vuurtje ging al snel de rondte en iedereen was razend enthousiast dat de mannen weer terug waren. En niet voor niets bewijzen ze vandaag in het Zuiderpark.
Net als vorig jaar een vrouwelijke afsluiter.
Sheryl Crow maakt op Parkpop een comeback na een zware periode in haar leven. De bijna 50-jarige Sheryl Crow laat zien dat je na borstkanker en een scheiding nog steeds energiek en optimistisch terug kan komen. Niet bij de pakken neer gaan zitten maar juist doorzetten. De energie die ze daar voor heeft op moeten brengen laat ze ook op het podium zien. Er wordt meegezongen door het publiek en de organisatie mag zich wederom een schouderklop geven voor een geslaagd Parkpop 2008.
Je vindt in de fotogalerij beeld van de volgende acts:
Airbag, The
Excitors, Fernando Martinez, The Hoosiers, Jason Mraz,
Kern Koppen,
Kleine Jay, Kula Shaker, L4, Lady K-wida, Mala Vita, Matt Bianco, Moke, Monte Montgomery, The Opposites, Outerspace Overdose, The Proclaimers, Racoon, De Règâhs, Sheryl Crow, Silkstone en
Wilsum.
Voor meer werk van Jeroen Jansen ga je naar zijn website
www.jjfotografie.nl, voor de fotografie van Jolanda van Wijhe ga je naar
www.jollyfoto.nl en voor een indruk van de fotografiekunsten van Peter Heuves neem je een kijkje op
zijn website.
wo 04 apr '12: 
Reageren
