Na een geslaagd debuut, met als winnaar Karmakonga, was het zaterdag 7 juni in de Melkweg in Amsterdam tijd voor de
tweede editie van de Sena Performance POPnl Awards. In tegenstelling tot veel traditionele bandwedstrijden was er geen jury aanwezig, maar 45 programmeurs uit heel het land. En daarnaast waren onze
verslaggever Gerard Gilles en fotograaf Bas Ferron ter plekke voor een verslag.
Gilles doet verslag:
De band die de meeste programmeurs weet te overtuigen tot het boeken van hun band is in dit concept de winnaar. Karmakonga wist een jaar geleden zeven programmeurs te verleiden tot het boeken van hun band en bij de editie van 2008 wist de winnaar zelfs tien optredens te regelen. Het deelnemersveld was dit jaar erg gevarieerd, maar ook erg sterk. Voor iedereen stond er wel iets wat tot zijn of haar verbeelding kon spreken: van snoeiharde metalcore tot hiphop en van Britpop tot electro. Alle dertien acts deden ontzettend hun best om in 20 minuten hun naam op het lijstje van de programmeurs te krijgen en hoewel de een dit met wat meer overgave deed dan de ander was het een geslaagde avond.
Opener van dit spektakel was dezelfde opener die zo positief was ontvangen als opener van Pinkpop 2007:
Viberider. Deze Limburgse band, met onder andere (ex-)leden van Dreadlock Pussy en Face Tomorrow, kwam iets na half 8 het podium op in de Max en knalde zonder veel gelul de ene na de andere stonerpop-song het publiek in. Het geluid was niet optimaal in de grote zaal, wat nog duidelijker werd na het horen van het goede geluid in de Oude Zaal, maar overtuigen deed de band zeker. Instrumentaal zaten de nummers vooral goed in elkaar en de effecten die voor de zang werden gebruikt deden het ook goed. Wat de band nu eigenlijk alleen nog nodig heeft is een echte zanger. Nu zongen de verschillende bandleden om de beurt iets, wat zeker niet slecht was, maar met een echte frontman hadden ze waarschijnlijk net dat beetje extra gehad.
De opener in de Oude Zaal mocht zich een tijdje geleden tot "beste band van Flevoland" laten kronen en dat was de reden dat het vijftal van Untitled hier in Amsterdam het podium mocht beklimmen. Hun heftige rockmuziek met hier en daar een vleugje punk, of zoals ze het zelf noemen "kolere herrie", werd vooral gedragen door de stemmen van de drummer en de gitarist en het betere hakwerk van diezelfde trommelaar. De rest van de band stond er een beetje te statisch bij en ook kwamen ze niet echt over als één geheel. Leuke muziek om een keer ergens in het voorprogramma te zien en een biertje op te drinken, maar als je drie gitaristen hebt, mag je best iets meer produceren dan de "dunne" rock die nu uit de gitaren werd getoverd. Tegen het einde van de 20 minuten kwamen de bandleden eindelijk iets meer van de plaats, maar helaas was het net te laat om het statische begin te doen vergeten.
Untitled had het laatste akkoord nog niet aangeslagen of het was alweer rennen naar de Max voor wat electro uit Zuid-Holland. Het eenmanscollectief
Pornologic probeerde de voetjes van de vloer te krijgen en naast de opzwepende muziek moesten de nodige strandattributen daar ook voor zorgen. Zwembandjes, strandballen en luchtbedden werden het publiek in gegooid om de aanwezigen een beetje te laten bewegen en hoewel dit er af en toe best grappig uitzag. was de link met de muziek eigenlijk totaal niet aanwezig. Het lukte hem uiteindelijk wel om de voorste rijen aan het dansen te krijgen, maar deze muziek had beter gepast in de 24-uurs tent op Lowlands. Als hij daar rond een uurtje of 3 à 4 had gedraaid, terwijl het gros van het publiek met een biertje in de hand uit hun dak aan het gaan was, zou het allemaal waarschijnlijk een grotere impact hebben gehad.
In de Oude Zaal ging het Overijsselse
Kudra Mata heel anders te werk. Zonder veel poespas, maar met een paar gebalde vuisten in de lucht, werd een stevige pot metalcore gebracht, die bij sommige mensen nu nog zal napiepen in de oren. De hardste band van de avond zette een erg energieke show neer en ook al waren het vooral de meegereisde fans die uit hun dak gingen, was het geheel zeker overtuigend te noemen. De songs zaten goed in elkaar, de zanger had een goede, brute strot en er werd bewezen dat de band niet voor niets al in het voorprogramma heeft gestaan van gerenommeerde acts als Caliban, Sworn Enemy en Walls Of Jericho. Nog sloopwerkzaamheden? Nodig Kudra Mata uit en het publiek zal je tent afbreken.
Overeenkomsten tussen Kudra Mata en de volgende band op het programma, De Hobbyisten, zijn ver te zoeken, maar toch was er één overeenkomst. De reggae en hiphop van dit, uit Zeeland afkomstige, vijftal werd met net zoveel overgave gebracht als de metalcore van eerstgenoemde. Met een capaciteit van 1.500 man is de Max zeker niet de kleinste zaal van Nederland en toch kregen deze heren het voor elkaar om iedereen mee te laten doen met de muziek, klappend, dan wel zingend. Qua muziek was het vergelijkbaar met Relax met Ali B achter de microfoon, maar ondanks dat het niet bijster origineel was zat de sfeer er goed in. Potentie hadden ze zeker en misschien met wat blazers erbij zou het plaatje helemaal compleet zijn.
Na De Hobbyisten kwamen de bezoekers met De Kraan nog verder in de hiphopsferen. Dit drietal ging er keihard tegenaan met harde beats en opzwepende raps. Qua podiumpresentatie was er alleen nog wel het een en ander te verbeteren. De ene mc was steeds met het publiek bezig, stond als een huis en was echt een persoonlijkheid op het podium. De tweede rapper bleef hier helaas redelijk op achter en cijferde zichzelf behoorlijk weg door een beetje de achterzijde van het podium te zoeken, steeds op dezelfde manier zijn ding te doen en (te) veel te kijken naar zijn collega. Midden in de set kwam er nog een vriend van de heren het podium op om ook een nummertje mee te doen en toen werd nog pijnlijker duidelijk dat sommigen gewoon niet geboren zijn om op het podium te staan. Ook deze gastartiest wist te overtuigen en daardoor werd de eerder genoemde mc nog meer weggecijferd.
Dat de band
Skip Intro uit Gelderland vandaag in de Melkweg zou staan, was waarschijnlijk elke bezoeker al wel opgevallen. Met 100 man sterk (en even zoveel rode shirtjes) waren ze vanuit Barneveld naar Amsterdam gereden en tijdens het optreden was er voorin in de zaal nauwelijks een andere kleur dan rood te bekennen. Het drietal zelf speelde erg strak, maar zeker niet hun beste show. Of het door het geluid kwam of niet, de gitaarpartijen leken af en toe niet helemaal uit de verf te komen. Voor de fans maakte het niet uit, want die gingen toch wel los, maar juist daarin zat hem eigenlijk het probleem. Door dit "rode leger" leken de andere bezoekers een beetje afgeschrikt en bleven dan ook op een gepaste afstand om dit schouwspel rustig te bekijken. Tegen het eind van de set raakte het publiek achter in de zaal iets meer overtuigd van de energieke heren met hun alternatieve rock, maar achteraf was het misschien beter geweest om die ene tekst van Marco Borsato iets minder letterlijk te nemen.
Na al het geweld dat al op de bezoeker was afgekomen en het vele heen-en-weer rennen tussen de twee zalen was het dan ook een keer tijd voor iets rustigs.
The Eaves uit Noord-Brabant brachten rustige poprock en hoewel de Oude Zaal redelijk vol stond en het voor velen een aangenaam rustmomentje was, ervoer de ander het weer meer als een inkakmomentje. De met veel gevoel gespeelde nummers kwamen goed over bij het publiek, maar doordat er geen pauze tussen de dertien bands zat en een verslaggever ook op zijn benen moet kunnen blijven staan liet hij The Eaves voor wat het was en was het tijd om iets te eten te pakken. Hierdoor was de Britpop van het thuisspelende T.IF.T. helaas ook niet aan ondergetekende besteed.
Na behoorlijk wat moeite te hebben moeten doen om de Oude Zaal binnen te komen, was het de Utrechtse formatie
StropStrikkers die dit keer hun kunstje mochten doen. Hoewel het achter in de zaal helemaal vol stond, was er vooraan nog genoeg ruimte om te bewegen en daar werd dan ook optimaal gebruik van gemaakt. De mc’s kregen het publiek goed mee en stonden beide als een huis op het podium. Ook de ijzersterke beats en flows waren zeker niet misselijk. Helemaal origineel kun je die muziek niet noemen, maar (zonder afbreuk te doen aan hun talent) is het natuurlijk altijd beter goed gejat, dan slecht verzonnen.
Lex en Kriss van June in December |
June in December was alweer de een-na-laatste band in de Max, die het podium op mocht komen. De indie/emocore van dit vijftal kenmerkt zich door rauwe screams en melodieuze zang. Vooral de cleane zang kwam erg goed over, maar datzelfde kon helaas niet gezegd worden van de screams. De combi is een verfrissende, maar helaas kwamen de heftigere stukken wat geforceerd over en daardoor waren de screams wat ergerlijk om aan te horen. Verder werden deze ook af en toe overstemd door de cleane zang (in ieder geval achter in de zaal). De band speelde verder een heel degelijke show, maar de echte overtuigingskracht ontbrak.
Afsluiter van de Oude Zaal was de band die al eens had mogen opwarmen voor onder meer De Dijk:
Blue Velvet. De zeskoppige Volendamse formatie wist met hun blues, soul en funk geïnspireerde rock deze zaal waardig af te sluiten. Er werd erg strak gespeeld, er stond een echte eenheid op het podium en de muziek was erg toegankelijk. Waar nog wel de enige winst op gemaakt kan worden in de toekomst zijn de drie gitaren in de band. Nu is het nog een beetje de vraag of drie gitaren er niet één teveel is. Verder niets meer de lof voor het optreden en zeker een band die de avond aan het einde nog de nodige kleur gaf.
De drie Friezen, verenigd in
New Killer Stars, mochten de avond als dertiende en laatste band afsluiten. Eerder stond dit gezelschap al niet onverdienstelijk op EuroSonic en ook hun laatste release werd
hier goed ontvangen. Het publiek was niet in groten getale aanwezig, maar desondanks gaven ze alles en wisten ze met een energieke set de mensen die er wel waren te overtuigen. De grungerock werd met veel passie gebracht en de band ging dan ook helemaal los op het podium. Qua spel en zang zat het bij deze band ook wel goed. Echt rock ’n roll als ze zijn, gingen ze van het podium af, terwijl er nog een kapotte basgitaar op lag.
Na een half uurtje gewacht te hebben op de uitslag kwamen de presentatoren van de twee podia dan eindelijk het podium van de Max oplopen om het hoge woord eruit te gooien. Hoewel er 48 programmeurs waren geweest werd er op het podium gemeld dat 45 uiteindelijk hun papieren in hadden geleverd. Deze 45 programmeurs hadden bij elkaar 62 shows geboekt en niet één band was buiten de boot gevallen. Door iedere band even naar voren te roepen om het aantal geboekte shows even aan ze mee te delen werd de spanning flink opgebouwd, maar uiteindelijk kwam het voorlossende antwoord op de vraag wie de Sena Performers POPnl Awards 2008 had gewonnen en de winnaar was Skip Intro! De drie vrienden waren door het dolle heen en na de nodige champagne over het publiek heen te hebben gespoten doken ze allemaal het publiek in om alle crowdsurfend nog een ererondje door de Melkweg te maken.
De volledige uitslag:
Skip Intro – 10
Blue Velvet – 9
Pornologic – 8
New Killer Stars – 7
Viberider – 6
De Kraan – 5
The Eaves – 4
De Hobbyisten – 3
T.IF.T. – 3
Kudra Mata – 3
June In December – 2
Stropstrikkers – 1
Untitled – 1
Interview
Lees ook
het interview dat we naar aanleiding van de winst in de Gesel van Gelderland hadden met de Barneveldse band Skip Intro.
Meer werk van Bas Ferron vind je op zijn website
www.ferronphoto.nl
vr 01 jun '12: 
Reageren
