Voor MusicFromNL waren fotografe
Jutha en verslaggever Bode maandag in Haarlem te vinden, waar Nederlands oudste bevrijdingsfestival de 28e editie beleefde. Ze waren daar natuurlijk niet alleen om van het bizar goede weer te genieten. Jutha leverde 44 foto's in en Bode verzorgde onderstaand verslag van de zeven bands op het Dommelsch Podium van Bevrijdingspop. In het fotoverslag zijn ook foto's te vinden die
Rob Jacquet maakte bij optredens op het Houtpodium.
Wie geen blik werpt op het programmaboekje en slechts voor de gezelligheid naar de Haarlemmerhout is afgereisd, zal de aanwezigheid van het Dommelsch Podium volledig zijn ontgaan: je loopt er zó langs, op weg naar het Grote veld met het Grote podium en de Grote mensenmassa. De oplettende muziekliefhebber die geen trek heeft in het weinig verheffende programma van het Houtpodium, met hapklare brokken Alain Clark en Silkstone, heeft echter direct na binnenkomst de eerste afslag links genomen, naar het gezellige maar beduidend minder drukke Frederikspark, waar muziek wordt gemaakt die wat meer kietelt.
Althans, daar gaan we even vanuit, want de eerste band,
William Wixley geheten, roept nogal wat vraagtekens op. Ten eerste: waren de Haarlemse bands op? Nu is dat hele veld voor het podium vrijwel leeg; er zitten nog geen 50 mensen in het gras, waarvan er liefst vier bewegen op de muziek, die een crossover van heel veel - misschien wel teveel - stijlen voor moet stellen. William
Wixley speelt een strakke en over-geregisseerde mix van funk, pop, rock, ska, en noem het hele hutje aan bruikbare stijlen maar op: ik word er maar nerveus van.
Niet dat mijn geheugen blokkeert wanneer men meer dan twee genres combineert, maar ook de hele presentatie van het vijftal is me een beetje te geforceerd. Het stropdasje van de zanger, de Nederlandse vlag aan de microfoon, de hele band die opeens op de grond gaat liggen spelen (?), en dan de setlist van de band, waarop precies staat aangegeven wat er tussen de nummers door gezegd moet worden: het komt allemaal niet al te sympathiek op me over. Dat één en ander retestrak wordt gespeeld, is dan een schrale troost. Doe me maar iets minder instrumentbeheersing en wat meer authenticiteit, zou je zeggen.
Maar misschien dat die
Area 023 Rap Battle de mensen overeind kan helpen, want het is dan wel iets drukker geworden; men ligt of zit en lijkt niet van plan veel activiteit te gaan vertonen vandaag. Het plankier wordt bezet door allerlei kleine mannekes: een dj, een mc, een beatboxer, een paar jongens die er niet echt iets te zoeken hebben, en een handvol rappers die elkaar zullen gaan dissen tijdens een heuse battle. Dissen in een battle ja, oftewel: elkaar beledigen in de maat. Nu ben ik niet helemaal onbekend met het fenomeen, want ik heb de film '8 Mile' gezien, dus ben ik heel benieuwd wie er als eerste met een mond vol gouden tanden staat.
Voor de duidelijkheid: alles moet geïmproviseerd worden, "gefreestyled". Dus niet de ingestudeerde sinterklaasgedichten waar Lange Frans een patent op heeft, maar onvoorbereid losgaan met je woordenschat en de door het publiek aangereikte steekwoorden. Nee, deze rappers staan hun mannetje, ik ben blij verrast door al dit rap-talent, en volgens mij is het de jongste onder hen, die uiteindelijk met 500 doekoe naar huis gaat: kan ie mooi nieuwe patta’s kopen. Mag ik nu weer in het Nederlands?
Graag, want na het over en weer elkaar (en elkaars moeder) uitmaken voor rotte vis, is het nu de hoogste tijd om de ballen uit de broek te rocken met
Heist. Kijk eens, een Haarlems orkest, en het veld staat vol!
Heist is natuurlijk een ander woord voor overval (toch?), en die term is ook wel van toepassing op het optreden van vanmiddag. Het publiek wordt volledig verrast door dit machtsvertoon: een intimiderende muur van drie ronkende en laaggestemde gitaren, oerdegelijke drums, de basgitaar die de boel verder dichtkit en niet te vergeten de scheurstem van vocalist Alex: zie daar maar eens een speld tussen te krijgen.
Dan weer wisselt men van tempo en neigt het naar Queens Of The Stone Age, dan weer valt men even terug in een Oceansizesk rustpunt, en als finale is daar het slepende 'Changes', een schot afgevuurd als uit een houwitser. Na eerdere optredens die ik zag, waar de band zoekende leek naar iets dat niet bestond, valt één en ander op zijn plaats, en dat is te zien aan de bandleden die er schijnbaar lol in hebben. Missie geslaagd, buit binnen, kom maar op met dat album.
Electric Eel Shock © Jutha |
Het Japanse
Electric Eel Shock neemt het stokje dankbaar over en laat geen seconde onbenut om al dan niet behoorlijk foute moves te maken, het publiek-opzwepen tot ware kunst te verheffen en uiteindelijk te doen waar het trio echt goed in is: up-tempo rock, geïnspireerd door bijvoorbeeld Black Sabbath. Het publiek in deze contreien is niet onbekend met hun muziek; eerder waren er succesvolle optredens op Beeckestijn Pop en het onvolprezen Visbakfestival. Die lijn trekt de band vandaag door en de drummer acht het niet eens noodzakelijk om in Chilipepper-kostuum (1 sok) op te treden, zoals hij voorheen wel eens deed. Ook zonder de gekkigheid staat Electric Eel Shock als een huis, en maakt het aanspraak op een plekje in Biddinghuizen, midden augustus.
Of
Claw Boys Claw dat ook doet, is een retorische vraag. Na al die jaren zal zanger Peter te Bos toch eindelijk weer eens zijn bandnaam op zijn eigenhandig ontworpen posters zien prijken? Het moet raar lopen als dat niet gebeurt, want de drie mannen van
Claw Boys Claw vertonen geen enkele sleetsheid. De stomende rock is de rode draad, maar ook voor wie al het gitaargeweld nu een beetje zat is, valt er nog genoeg te genieten op visueel gebied: Clown Te Bos dolt met de security, zingt 'Rosie' weer eens met een bevallige jongedame aan zijn arm, en danst en swingt zijn tweede jeugd in. Heel mooi om te zien dit.
This Will Destroy You © Jutha |
En dan is het voor velen even slikken wanneer het zwijgende kwartet
This Will Destroy You haar melancholische tonen neer laat dalen. Wederom is het de naam Oceansize die zich opdringt als ik deze band hoor spelen, maar TWDY kiest voor een wat kleiner geluid, laat de bombastische uitbarstingen achterwege en kabbelt een uur lang voort met een soort instrumentale triphop. Tweederde van het publiek houdt het hier even voor gezien, maar dat kan ook te wijten zijn aan knorrende maagjes, het is etenstijd. Intussen heb ik (dank Muzzy voor mijn persbandje!) een plekje gevonden op een flightcase op het podium en zit lekker weg te dromen. Zachte bries die over het podium waait, schemering die intreedt, flesje bier erbij en denkend: rare bandnaam eigenlijk, voor zulke fijne muziek.
De dagdroom wordt ernstig verstoord wanneer de twee flamboyante dames van
Electrocute de bühne opstampen, in hun felgekleurde panty’s. Dit is weer zo’n act die op papier interessant is, maar in de praktijk niet veel meer behelst dan twee gillende wijven met een hoop elektronica, misschien bedoeld als gimmick of grap, maar dan toch van een soort humor die totaal aan me voorbijgaat. Je ziet wel eens van die groepjes in de bovenzaal van Paradiso, of tijdens modeshows. Ongetwijfeld heel erg hip, maar als je het aan mij vraagt horen we hier volgend jaar niks meer van.
Ook niet van ene
JohnLordFonda, een man die platen draait. Jammer dat dat altijd verplichte kost is op festivals: de hele dag goeie, zich in het zweet werkende bands, en dan als vies toetje zo’n vent met een laptop. Alsof bands een mooie middag/avond niet goed kunnen afsluiten of zo. In het programmaboekje spreekt men over een live-set; dat snap ik ook nooit – je draait toch een plaat? Of ben ik nou dom? Men roept wel eens dat er live gemixt wordt, dat dàt het knappe is aan dat dj’en. Maar met de aanwezigheid van een laptop maakt zo’n man het er voor mij niet geloofwaardiger op. Het enige dat in ’s mans voordeel spreekt, is dat het veld nu nog voller staat. Iedereen is natuurlijk op de vette beats afgekomen. Wij zoeken wijselijk onze fietsen op, al met al toch wel tevreden over Bevrijdingspop 2008. En nu maar eens kijken wat Lowlands brengt. Muzzy bedankt!
Peter te Bos bezingt 'Rosie' © Jutha |
Meer werk van Jutha vind je op
www.bandpics.nl
za 03 mrt '12: 
Reageren
