Verslag twee dagen Motel Mozaïque 2008

© Peter de Jong

Voor de echte Motel Mozaïque-sfeer hoeft op de eerste dag niet lang gezocht te worden, zo zag onze verslaggever Matthijs van der Ven. Om 15.20 uur vormt zich een zelfgeorganiseerde rij op het Schouwburgplein, bestaand uit mensen die maar wat graag later op de avond headliner dEUS willen zien. Bij de opgestelde tenten voor de Rotterdamse Schouwburg en het naastgelegen Cafe Floor zijn niet alleen reguliere polsbandjes te halen, maar ook speciale bandjes voor Tom Barman en co. Ook onze fotografen Peter de Jong en Marc Nolte waren ter plekke:

Ga direct naar de fotogalerij voor 57 maal Motel Mozaïque 2008

Publiek bij Trentemøller © Marc Nolte

De zon verwarmt het plein, waarop iedereen geduldig wacht; ook achterin de rij, helemaal aan de andere kant, net voor De Doelen. Die gemoedelijkheid; op je gemakje genieten van het moment; verdwijnt tijdens Motel Mozaïque nauwelijks van de voorgrond.

Charles Frail © Marc Nolte

De eerste gemeende glimlach komt in TENT waar Helio Sequence de spits mag afbijten. Een Amerikaans duo – gitaar, zang en drums – zonder ook maar een greintje uitstraling, maar wie zich daardoor laat afschrikken, mist een bijzonder aardige show. Inclusief een drummer – met opmerkelijk genoeg een typisch Brits gezicht – die zodra zijn drumstokken bewegen, transformeert in een bewegelijk, uiterst spastisch, persoon. Ook dat is echter niet genoeg om af te leiden van de "officiële opening van Motel Mozaïque", zoals presentator Niels Post het optreden noemt. "Ook al is de organisatie het daar misschien niet helemaal mee eens."

Pipslab © Peter de Jong

De Kleine Zaal van de Schouwburg loopt 2,5 uur later vol voor A Fine Frenzy uit Washington. Waarschijnlijk de enige band in Rotterdam dit weekend met slechts twee (!) MySpace-vrienden, waaronder de automatisch toegevoegde Tom. Een versnelling terugschakelen vergeleken met hun landgenoten in TENT, maar een prima dessert na een rustige maaltijd. De 22-jarige roodharige zangeres Alison Sudol is naast een bijzondere verschijning – als een vriendelijk lachende sneeuwwitje - tevens een interessante vocaliste, blijkt als na de openingsnummers haar microfoon eindelijk wat verder opengedraaid wordt. Luisterend naar de melodieuze, maar heftige pianopop, blijkt dat ze met haar stem meerdere kanten op kan. Zacht, ingetogen, hoog, maar ook krachtig.

M83 © Marc Nolte

Datzelfde kan gezegd worden van die andere dame, op enkele tientallen meters afstand, in de Grote Zaal. Alela Diane laat daar haar album horen. Op een mooie manier, met een geweldige stem. Maar waar blijft de pit, wat is de meerwaarde van haar live zien? Vaak speelt een band of artiest live wat harder, sneller, of in ieder geval anders dan op schijf. Diane niet. Had dan een cd in de huiskamer net zoveel waarde gehad? Misschien, maar wie ‘gewoon’ een mooi optreden met goede akoestiek in de juiste setting – zitten, staan, liggen, alsof op een camping – wil zien, is bij haar aan het goede adres. Achtergrondzangeres en goede vriendin Mariee Sioux staat later op de avond op eigen kracht nog in Lantaren/Venster.

Tom Barman op Lowlands 2004 © Jutha

Daar komt het echter niet van, want van de Schouwburg gaat de avond naar Off_Corso, waar de Belgische headliner dEUS enige tijd later zal proberen alle aandacht en wachtrijen te rechtvaardigen. Bij aankomst lijkt Barman – leunend tegen de tourbus – nog ontspannen uit te zien naar het optreden. Eenmaal op het podium is die ontspannenheid achterwege gelaten. Zal het dak er afgaan? Het antwoord is – al dan niet helaas – nee. Het nieuwe materiaal, van het nog te verschijnen album ‘Vantage Point’ is goed ingestudeerd; technisch is het concert vrijwel perfect. Het dak blijft er echter op. Het lijkt wel alsof Barman en co nog niet helemaal zeker zijn van de beheersing van hun nieuwe liedjes. Ten onrechte, om te luisteren is dEUS in Off_Corso zeer fijn, maar de beleving ontbreekt. Zodra de band inziet dat het technische deel wel goed zit en meer ruimte overlaat voor gevoel en beleving, zal hun show zonder twijfel moeilijk te vergeten worden.

In Rotown laat Holy Fuck vervolgens in ieder geval een – deels uitwasbare - indruk achter. Dat het naast een muzikale vooral één van zweetvlekken is, is wellicht wel zo passend. In de belachelijk volle zaal aan de Nieuwe Binnenweg – waar 300 bezoekers norm is, waren tijdens de band uit Canada naar verluidt zo’n 400 aanwezig – verspilt het in zichzelf gekeerde gezelschap weinig tijd aan randzaken; de muziek knalt tot aan de deur en het publiek raakt meer en meer opgezweept.

Trentemøller © Marc Nolte

Tegelijkertijd is in Off_Corso precies datzelfde aan de gang onder deskundige leiding van Trentemøller. Samen met band is hij de ideale afsluiter van het livegedeelte van de eerste Motel Mozaïque-dag van 2008. Zijn set – van hard, naar rustig en uiteindelijk nog harder - symboliseert het verloop van de vrijdagavond in Rotterdam. Een avond die "snel" begon met Helio Sequence, kalm doorstartte met A Fine Frenzy en Alela Diane om vervolgens via dEUS hard te eindigen met Holy Fuck en Trentemøller.

Jamie Lidell © Peter de Jong

Zaterdag
Waren er op vrijdag nog weinig echte uitschieters qua aangrijpendheid, de zaterdagmiddag start in TENT meteen goed, wanneer Jamie Lidell veertien uur na zijn show in de Schouwburg een uur lang zijn kunsten vertoont. En dat zijn er nogal wat. Soul is wat de klok slaat op het gratis 3VOOR12-podium. Als er iemand weet hoe een show gegeven moet worden, is het vandaag Lidell wel. Zijn welwillendheid was al duidelijk door het feit dat hij een uur lang wil spelen, in tegenstelling tot de 20 minuten die voor de sessies staan; zijn publiek deelt het enthousiasme.

Alles klopt deze zaterdagmiddag; het begin met Lidell, maar ook het verblijven aan de Witte de Withstraat. Normaal gesproken al één van de leukste straten van de Maasstad, met de zonnestralen schijnend op het toch al uitgelaten publiek op straat, is het goed vertoeven. Ogenschijnlijk randzaken, maar het maakt het broodje in een portiek net wat lekkerder en het festivalgevoel een stuk meer aanwezig.

Shout Out Louds © Marc Nolte

Dit alles draagt bij aan de juiste stemming voor muziek luisteren. Iets waar de Stockholmse britpoppers van de Shout Out Louds ruimschoots raad mee weten. Wie nog niet vrolijk was geworden door het hierboven beschrevene, wordt het wel na het horen van de Zweden. Later deze maand zal het riedeltje van ‘Impossible’ zich op het Californische Coachella Festival in de geheugens van bezoekers grieven, op Motel Mozaïque is het de goede showcase op de goede plek en het goede moment. Dat dit later op de avond minder het geval is, doet er ’s middags gelukkig nog niet toe.

Foy Vance © Marc Nolte

Enige tijd later is de beurt aan een opvallende verschijning uit Belfast: Foy Vance. Een kale gitaarspelende meneer met een hoed op het hoofd, maar bovenal muziek in het hart, zo lijkt het. Vance heeft dankzij zijn stem weinig tijd nodig om de aandacht te trekken; of je rent gillend weg; of je staat ademloos te luisteren. Hij verdient het laatste. Ondanks of dankzij het loopen van eigen gitaar en zang tijdens het laatste liedje. Dat begint inmiddels een iets te wijdverspreid trucje te worden onder singer/songwriters. Ach, zolang het mooie muziek oplevert, is het hem vergeven.

Het avondprogramma van zaterdag begint met Efterklang in Lantaren/Venster. Na een niet al te lange en weinig meer dan vertraging toevoegende toespraak van de NAi-directeur, kan het grote gezelschap van start gaan. Voor een leek voelt het aan als een krankzinnigenbijeenkomst in een bos vol pauwveren. In sommige gevallen is krankzinnigheid goed, in dit specifieke geval is het enigszins indrukwekkend, hoewel de aandacht al vrij snel verslapt en de vaagheid doet verlangen naar iets tastbaars.

Shout Out Louds © Peter de Jong

Tastbaarder dan de Shout Out Louds wordt het niet, dus op naar Off_Corso om te kijken of de Zweden in een grote zaal net zo leuk zijn als in het veel kleinere TENT. Niet dus. De zaal is te groot en de band weet niet hoe ze de overstap moet maken, zodat alleen de voorste rijen in de club aan de Kruiskade mee kunnen gaan in de muziek. Dan nog maar snel even naar Rotown fietsen om nog een glimp van Noah And The Whale op te vangen. Ware het niet dat ze al binnen het half uur klaar blijken. Of het een gemis is, blijft de vraag, ook al omdat hun Engelstalige begeleider buiten de show als "okay" en het publiek als "polite" omschrijft.

Goldfrapp © Peter de Jong

Allen gehuld in witte gewaden – op zangeres Alison Goldfrapp, die in het roze verschijnt, na – hoeven de bandleden van Goldfrapp weinig moeite te doen om in de Grote Zaal van de Schouwburg de handen op elkaar te krijgen. Het haast hemelse gezang is net iets te laat; het had niet misstaan tijdens het ontbijt op paaszondag. In de Schouwburg is hetzelfde het geval als bij veel van de andere optredens; interessant en mooi om naar te luisteren, maar het grijpt niet bij de lurven.

The Black Lips © Marc Nolte

De behoefte aan wat harders wordt met de minuut groter, dus eigenlijk zouden The Black Lips als geroepen moeten komen, in Rotown. De eerste twee, drie liedjes zijn dat ook. Tot het besef doordruppelt dat het trucje op zich aardig is, en de liedjes afzonderlijk aanstekelijk; maar er weinig interessants achter zit. De band klinkt in Rotown vooral als een feestband; raggen zonder remmingen. Dat is even lekker, maar al snel steekt de vraag naar meer de kop op.

Foals © Peter de Jong

Dat "meer" is te vinden in Off_Corso, bij Foals dat tegelijkertijd speelt. Meer dan de Shout Out Louds, weet het vijftal uit Oxford de hele zaal te bespelen met hun berekende muziek. Voornamelijk de stem van zanger Yannis Philippakis – die zijn eigen muziek ooit als "achterlijke, autistische, sell-out pop" bestempelde – is de moeite zeer waard. Nadeel is, zoals een andere aanwezige muziekjournalist in Off_Corso terecht opmerkt, dat de liedjes te eenvormig zijn. Het is die laatste stap tussen mooi of interessant en bijzonder die ontbreekt. Zoals gezegd is dit op meer shows van deze Motel Mozaïque-editie het geval.

Aan het einde van de middag deed opeens het bericht de rondte van de ziekenhuisopname van "Gutter Twin" Greg Dulli. Op vrijdagavond raakte de voormalige frontman van The Afghan Whigs onwel tijdens een Belgische show en werd direct naar een ziekenhuis gereden. Een golf van teleurstelling spoelt door de Rotterdamse binnenstad. In Cafe Floor is de droevenis bijzonder groot bij enkele bezoekers die speciaal voor The Gutter Twins uit het noorden van het land zijn komen rijden en door een ongeluk - van een auto die op dat moment voor hen reed – al enkele uren vertraging achter de rug hadden. Lucky Fonz III staat op de reservelijst en wordt opgeroepen als vervanger. Misschien qua muzikale vergelijking met de Gutter Twins niet de meest logische, maar als iemand een teleurgesteld publiek weer blij kan maken...

Lucky Fonz III © Marc Nolte

De Grote Zaal lijkt ’s avonds het toneel te worden van een treurig schouwspel. Relatief weinig mensen hebben de moeite genomen alsnog naar de Schouwburg te komen. Hoewel het er nog aardig wat zijn, lijkt het in de megazaal een klein groepje. Het deert Lucky Fonz III (Otto Wichers) weinig, ook als na twee nummers mensen besluiten toch maar een verdieping lager naar Eric Vloeimans te gaan luisteren. Daaronder ook een enkeling die bij Fonz’s entree – “Hallo allemaal, ik ben The Gutter Twins” – nog steeds de wijziging niet doorheeft. Zal het hem lukken publiek bij zich te houden?

Zoals te verwachten viel, weet Wichers, op komische wijze, wel raad met de situatie. Zonder te vergeten dat hij tussen alle grappen door een zeer behoorlijke set speelt, is een voor Fonz’ doen bijzonder harde grap, het vermelden meer dan waard. Tegen het einde van de show zingt hij: "Hang down your head, Greg Dulli. ... You’re bound to die", om zich vervolgens haast beschaamd weer snel te verontschuldigen. Zijn laatste liedje ‘Draw Me A River’ draagt hij dan ook op aan Dulli: “Sorry nog voor daarnet.”

© Peter de Jong

Al met al is Motel Mozaïque een bijzonder festival gebleken. Eén met veel mooie namen, nog meer mooie muziek, maar weinig echte hoogtepunten. Jamie Lidell in TENT op zaterdagmiddag is er één. Net als wellicht Trentemøller op vrijdagavond. Het weekend in Rotterdam kenmerkt zich vooral door fijne momenten; omgeven door ontspannen muziekliefhebbers een broodje eten in de zonnige Witte de Withstraat, showcases bekijken in TENT, maar vooral de grote verscheidenheid aan interessante artiesten maken Motel Mozaïque tot wat het is. Wat is er mooier dan in twee dagen tijd werkelijk alle soorten muziek voor je ogen voorbij te zien komen?

Je vindt in de fotogalerij dankzij Peter de Jong en Marc Nolte meer beeld van: The Black Lips, Charles Frail, Foals, Foy Vance, Goldfrapp, Lucky Fonz III, Pipslab, Shout Out Louds, Simone White, Thingumajigsaw, Trentemøller en We vs. Death, plus een setje sfeerfoto's.

Naar de fotogalerij voor 57 maal Motel Mozaïque 2008

Meer werk
Meer publicaties van Matthijs van der Ven zijn te vinden op http://mvdven.wordpress.com. Voor meer werk van Peter de Jong kijk je op zijn website www.xs4all.nl/~padejong en voor meer foto's van Marc Nolte ga je naar www.marcnolte.com.