Verslag EuroSonic, vrijdag

Robyn in Simplon © Moniek Steenbergen

Helaas, helaas het zit er alweer op: Noorderslag 2008. Het driedaagse Noorderslag-weekend was een waar feest en dan vooral op muzikaal gebied. Het was ook weer een overvolle affaire en de wachtrijen stonden niet altijd garant voor evenredige kwaliteit van het gebodene. Tussen de 15.500 festivalbezoekers, 2487 seminar-gangers en liefst 252 bands wist ook een uitgebreide MusicFromNL-ploeg zijn weg te vinden. Zo waren we dagelijks met drie schrijvers en twee fotografen aan het werk in Groningen en dat was een zeer inspirerende ervaring.

Direct naar de foto's »

Kitty Daisy and Lewis in USVA © Willie Kerkhof

Hierbij het tweede van drie tekstverslagen over het Noorderslag-festival; het verslag van de vrijdag van EuroSonic, toen we ons weer als losgeslagen kinderen in een snoepfabriek te goed deden. Niet zo gek, want op de tweede sterk geprogrammeerde EuroSonic-dag kwamen de meeste bands in de ring. Sowieso stonden nooit eerder zoveel buitenlandse acts op de podia en die bestreken ook behoorlijk uiteenlopende genres. De tekstuele bijdragen zijn van Edwin van der Hoeven, Patrick Pelman en Ingmar Griffioen. Voor de fotografie waren we aangewezen op de kunsten van Willie Kerkhof, Moniek Steenbergen en de zakformaat camera van Ingmar Griffioen.

Dez Mona op Crossing Border 2007 © Peter Heuves

Dez Mona – Plato
“We zijn pas vijf minuten in deze stad en we moesten gelijk het podium op om te spelen. We hebben dus niets voorbereid. Zijn er misschien requests? Misschien iets Frans of iets in het Engels?”, in prachtig Vlaams kondigt zanger Gregory Frateur op deze manier een liedje aan tijdens de showcase van Dez Mona in de Plato. De keuze valt al snel op iets in het Frans. Dez Mona uit Antwerpen doet één van de laatste showcases dezer dagen in de platenwinkel in de binnenstad van Groningen.

Het is op zijn minst één van de meest opmerkelijke optredens. Dat komt niet in de laatste plaats door de opvallende, schelle stem van Frateur. Daarnaast maakt ook de eenvoudige muzikale begeleiding van slechts een contrabas en een accordeon het tot een bijzonder geheel. De liedjes die het trio brengt, houden het midden tussen chansons en alternatieve folk. Het is een zeer onderhoudende voorstelling door een fascinerende band. Alleen geldt voor Dez Mona wel dat het een beetje vreemd is en daardoor bepaald niet voor ieder oor geschikt. (PP)

De Stadsschouwburg © Willie Kerkhof

Aloan - Stadsschouwburg
Klassiek ontmoet een sequencer, ondervindt een triphop-douche en wordt voorzien van bezieling. Een prachtige spiegeltjes-jurk, zangeres Lyn schittert letterlijk vanavond. Lyn heeft een prachtige stem, die bij vlagen doet denken aan Erykah Badu en Macy Gray en dat uit zo'n klein teer poppetje. De groep geeft een afwisselende show, waarbij de zang en rap zowel gecombineerd als afgewisseld worden en zo de boel fris houden. Dit wordt ook opgepikt door het publiek. Rapper Granite weet de bezoekers ook goed mee te krijgen, zonder te overdrijven en te vervallen in herhalingen.

Bij het verlaten van de stadsschouwburg hoor ik verschillende mensen zeggen dat dit wel eens dé triphop-sensatie van het jaar zou kunnen worden. En daar zouden ze best wel eens gelijk in kunnen hebben. Het Zwitserse Aloan heeft niet voor niets al op festivals zoals Montreux Jazz Festival, Musiques de Stock en Belfort Eurockéennes gestaan. (EvdH)

Moonbabies – Muziekschool
Zowel visueel als muzikaal gezien is het optreden van de Moonbabies in de Muziekschool tot in de puntjes verzorgd. Geen noot staat op de verkeerde plek en zelfs de bubbels die het publiek ingeblazen worden, dwarrelen nog op de perfecte plaats neer. Kortom Moonbabies laat niets aan het toeval over en zet een zeer degelijke set neer. Dat degelijkheid niet altijd ten goede komt aan de spanning van de set blijkt helaas ook eens te meer.

Nine Volt © Willie Kerkhof

Hoewel de energieke pop van het duo Carina Johansson en Ola Frick aangevuld met drummer en celliste beslist hitgevoelig is en de set qua opbouw goed in elkaar zit, mist er toch iets. Zo kan je niet aan de indruk ontkomen dat zelfs de schalkse blikken van Ola ingestudeerd zijn. Dat is op zich niet erg, maar het komt niet echt ten goede aan het optreden. Moonbabies is zeker één van de interessantere bands uit Zweden, maar op EuroSonic komt het er net niet helemaal niet uit. Best jammer, want het materiaal en de individuele kwaliteiten van de muzikanten zijn er absoluut. Het zou alleen wat minder statisch mogen. (PP)

Nine Volt – Shadrak Floor
Voor de start van de vrijdag keren we weer terug naar Shadrak. Wat meteen opvalt is dat er met nine volt een goede, heavy rockband op de planken van de benedenzaal staat. De vier Rotterdammers zijn uitstekend ingespeeld en verspillen tussen de nummers ook geen tijd, zodat de aandacht er goed bij blijft. Althans de eerste helft van de show, daarna zakken we toch wat weg. En dat terwijl het alternatieve rock-kwartet veel beleving etaleert, en ook op prima samenspel, en een sterke frontman en dito gitarist kan bogen. Jazeker, daar zit muziek in en wellicht ook wel rek, want de band heeft in het vierjarig bestaan al een goed debuutalbum afgeleverd.

Van Hees © Willie Kerkhof

Goed, maar wel wat degelijk en dat is precies waar de schoen wringt. Het klinkt allemaal wat gewoontjes en eigenlijk ook nogal bekend. Denk aan Amerikaanse alternatieve rock- en (post-)grunge-bands als Creed, Nickelback en Soundgarden. De waarschijnlijk vers getatoeëerde zanger Sven van Hees heeft veel in zich om als centrale rots in de branding te fungeren, maar het lijkt wat gekunsteld. Een beetje alsof hij zanglijnen à la Chris Cornell probeert te brengen, maar dat vocaal net niet trekt. Zonde, want Van Hees heeft een zuivere en krachtige stem. Wellicht wat meer het eigen plan trekken. Het mag ook wel wat ruiger, we zien graag wat meer bloed, zweet en tranen. (IG)

Von Hertzen Brothers © Willie Kerkhof

Von Hertzen Brothers - Vera
Het leuke van buitenlandse vrienden hebben en die zo nu en dan opzoeken, is het ontdekken van nieuwe muziek. Zo vierde ik oud & nieuw in Helsinki bij vrienden en zij lieten me de Von Hertzen Brothers horen. De broers zetten de jaren zeventig psychedelische gitaarrock weer op de kaart. Voorzien van harmonieuze samenzang, scheurende gitaarsolo's en een fantastische show veroverden ze vanavond de zaal in het Groningse stadshart.

Het verrassende aan de muziek zijn de rustige stukken die in no-time exploderen naar een muzikaal orgasme, waarin de mannen hun instrumenten er snoeihard van langs geven. Ondanks de hier en daar zeer complexe stukken weet de band de set de gehele tijd goed overeind te houden. Vooral de liefhebbers van bands als Silverchair zullen hier erg blij van worden! In Finland zijn ze al een grote hit, terecht, want zij weten de sound van de seventies op een geheel eigen wijze neer te zetten. Dit is een band die wel eens de verrassing op de Europese festivals zou kunnen worden. (EvdH)

Swelter – Pakhuis
Het uit Zwolle afkomstige Swelter komt in april met een volledig album. Op deze editie van EuroSonic laat de groep horen daar nu ook echt rijp voor te zijn. Vroeger ging Swelter door het leven als Lampshade, maar deze naam riep regelmatig verwarring op sinds de Deense band Lampshade ook een beetje succes kreeg in het Nederlandse clubcircuit. De groep besloot haar naam te wijzigen in Swelter. De naamswijziging heeft niet direct tot een grote koerswijziging geleid. De vakkundig geschreven songs zijn een streling voor het oor. Bart zijn zangstem is net als in de beginjaren van Lampshade nog steeds redelijk monotoon, maar hij heeft zich in de loop der tijd goed ontwikkeld en daarnaast van deze handicap een kracht gemaakt. Het komt de liedjes nu eigenlijk wel ten goede dat de soms zware teksten op een wat meer rustige gedragen wijze worden gebracht. Daarnaast kan hij tijdens het steviger werk met veel power en emotie uithalen.

Het kwartet zet een goed opgebouwde set neer van met zowel oud als nieuw materiaal en krijgt daarmee het Pakhuis aan haar voeten. Als het nieuwe album straks van dezelfde kwaliteit is als dit EuroSonic-optreden, dan promoveert de band volgend jaar ongetwijfeld naar het Noorderslag-festival. (PP)

Demia © Ingmar Griffioen

Demia – Academie Minerva Cantina
Na Nine Volt dan maar even de ruigere hoek opzoeken in Minerva. Daar zien we eerst de strakke Zwitserse metalband Kruger, die met een zanger opgescheept zitten, die wel de podiumact maar niet de stem/grunt heeft. Dat compenseert hij door als een dolle te springen, op en vanaf alles en nog wat. Vermakelijk, maar ook vermoeiend. Aansluitend speelt Demia in de veel kleinere Cantina. Dat is nogal een opmerkelijke, slecht uitpakkende keuze van de organisatie. Waar bij de Zwitsers zat ruimte over is in de grote zaal, is het voor de Amsterdammers wat krap. Omdat de decibellen ook op een erg pittig niveau (met goede oordoppen nog pijnlijk) de zaal ingeslingerd worden, was het best een gezondheidsrisico om het concert te volgen.

Demia rocks © Ingmar Griffioen

Maar stom als we zijn, laten we ons natuurlijk niet kennen. Het is ook moeilijk om niet naar Demia te blijven kijken. Het vijftal is zeer beweeglijk, retestrak en bijzonder boos. De strakheid wekt weinig verbazing, want de heren deden in het najaar een uitgebreide Europese tournee en waren ook onder de vorige naam Cancelled al erg actief. In juli tekenden ze een wereldwijde distributiedeal voor het debuutalbum. Deze EuroSonic-show loopt al even gesmeerd. Het enige punt van zorg is dat het voor een show van 40 minuten wel wat veel van hetzelfde is. Want zijn de heren echt zo boos? Wij richten onze boosheid op de geluidsman, die vast niet alleen zijn eigen gehoor beschadigd heeft. (IG)

Mugison op Metropolis 2005 © Peter de Jong

Mugison - Huis ‘De Beurs’
Dan maar even bijkomen in Huis ‘De Beurs’ met de veel getipte experimentele artiest Mugison. Dat valt tegen want het is niet alleen erg druk, de IJslander blijkt ook een vreemde eend in de EuroSonic-bijt. Eenmaal binnengedrongen, zien we steeds meer mensen weggaan. Dat Mugison door veel aanwezigen niet begrepen wordt, is best begrijpelijk. De man heeft zijn stem al jaren geleden kapotgezongen en hij brult ook nog als een zotte. Des te knapper dat Mugison wel hele hoge, zuivere Antony-achtige noten haalt en dat telkens afwisselt met oer-schreeuwen. Spaarzaam en bluesy begeleid door “zijn opa” levert het een prettige mengeling van experimentele folk en ambient-pop op, die voldoende interessante handvaten biedt doch niet heel makkelijk te verteren is. (IG)

Milow - De Spieghel Up
Bij aankomst staat er een lange rij voor de ingang. Dat blijkt echter niet alleen voor Milow te zijn en gelukkig kan ik nog een plekje bemachtigen, maar wel helemaal achterin het zaaltje. Helaas hebben ze een digitale mengtafel staan, waardoor het wel de nodige tijd kost voordat het geluid op orde is in de zaal. Onze Belgische buurman Milow maakt zeer aanstekelijke, mooi verzorgde liedjes, enigszins vergelijkbaar met a balladeer. Sommigen zullen Milow al solo hebben gezien als voorprogramma tijdens de tour van Bløf.

Jonathan Vandenbroeck, de singer/songwriter achter Milow, heeft een bijzonder fijne stem om naar te luisteren. De muziek zelf biedt weinig echte hoogtepunten en er valt ook niet echt een scherp randje te ontdekken. Maar dat neemt niet weg dat de hele show toch blijft boeien. (EvdH)

Taxi Taxi! © Moniek Steenbergen

Taxi Taxi! – USVA
De 17-jarige tweelingzusjes van Taxi Taxi! durven amper iets te zeggen tussen de nummers door. Een piepzacht “tenk you” kan er nog net vanaf. Maar muzikaal schroomt het duo totaal niet om de zieltjes bloot te geven. De prachtige gedragen liedjes maken grote indruk op het massaal aanwezige publiek. De mensen in de USVA durven bijna niet te ademen, bang om ook maar iets te missen van het innemende duo.

Taxi Taxi! © Moniek Steenbergen

Liedjes als ‘Mary’ en ‘Old Big Trees’ zijn van een betoverende schoonheid. Als de meisjes ongeveer op driekwart van het optreden zijn, fluistert één van de twee dat ze een beetje meer tijd hebben dan ze dachten en dat ze daarom een cover spelen van Daniel Johnston. Waarschijnlijk heeft niemand in de USVA ooit eerder zo´n schitterende vertolking van het nummer ‘True Love Will Find You In The End’ gehoord. We zouden het eigenlijk niet moeten doen, maar als iemand Taxi Taxi! ergens mee wil vergelijken, dan kan men het beste denken in de richting van CocoRosie, Antony and the Johnsons met misschien een vleugje Martha Wainwright, maar eigenlijk zou iedereen gewoon zelf eens een optreden van deze tweeling moeten meemaken. (PP)

Duroc - Koster
Duroc stelt zichzelf voor als band die rauwe pop-/rockliedjes brengt. Dat label is vanavond niet echt hoorbaar in De Koster waar onder de noemer GrunnSonic lokale bands optreden. Het is lekker druk en het echte "zweterige-bandjes-gevoel" overheerst. Duroc is een Groningse band, die de eigen muziek met veel plezier overbrengt op het publiek. Doordat ze alle liedjes nét te netjes spelen en weinig puntig, passen de songs meer in het straatje van de sound van A-Ha en Tears For Fears. Geen rauwe rockliedjes dus maar gewoon mooie poppy nummers. Dat de band nog moet werken aan repertoire is wel hoorbaar. Niet alle liedjes zijn even sterk, maar wel duidelijk is dat deze band in staat is pareltjes te schrijven. (EvdH)

Cult Of Luna met halo © Ingmar Griffioen

Cult Of Luna – Vera
Bij Vera komen we er eindelijk achter, wat de voordelen zijn van een “seminar professional polsbandje” en we lopen vlotjes langs de fikse rij wachtenden naar binnen. Daar aangekomen maken we de fout halverwege tegen de bar te gaan leunen, want de eerste minuten ziet het er allemaal erg heftig uit, maar komt het toch niet helemaal over. Het heftige Zweedse zestal kruidt hun extreme metal met tergend spannende postrock-stukken, hardcore grunts en loodzware en logge stoner-achtige gitaarmuren.

Het overdonderende Cult Of Luna in Vera © Ingmar Griffioen

Dit is muziek die je moet ondergaan. Die je van dichtbij moet opsnuiven én zien, om de volle impact van deze dreigende Zweedse orkaan mee te krijgen. Daar komen we eenmaal vooraan al snel achter. Nu was het begin van de set ook veel psychedelischer en opbouwend van aard, in deel twee denderen de heren er sneller vol overgave in. De spaarzame erupties hebben plaatsgemaakt voor een continu aanwakkerende sonische donderstorm, die je alleen maar over je heen kunt laten komen. Na een sirene-outro blijven we wat beduusd achter. Als we dan toch een minpuntje moeten noemen, is het dat de vocalen in sommige nummers overbodig lijken en juist afbreuk doen aan de verder onontkoombare trance. (IG)

New Killer Stars – Shadrak Floor
De energie waarmee New Killer Stars deze vrijdagavond op het podium staat, is bijna onwerkelijk. De groep heeft al een kleine radiohit op KinkFM te pakken met het nummer ‘Can’t Stop Now’ en nu dus een optreden op EuroSonic. Voor 2008 staat er een tour door Nederland en eentje door Engeland op het programma. Je kunt dus gerust stellen dat het goed gaat met de jonge band uit Friesland.

Dat straalt de groep dus ook wel uit. Drummer Jelle van Gisliga en bassist Cesar Eisma staan in konijnenpakken op het podium en gaan samen met de bandleider als een razende wervelwind door de set heen. Cesar is met zijn gedreven blikken en uitdagende houding de absolute blikvanger op het podium. Het samenspel tussen Sytse en Cesar is mede daardoor zeer vermakelijk. Sytse zou nog wat mogen werken aan zijn zangcapaciteiten. De zanglijnen zijn wat oninteressant en het is ook niet allemaal even zuiver. Desalniettemin heeft New Killer Stars één van de leukste optredens gegeven van deze avond. De muziek staat als een huis en als je met zoveel overgave en passie je publiek een natuurlijke kick geeft, dan heb je wel kwaliteit. (PP)

Wildbirds & Peacedrums - De Spieghel
Stel: je gelooft in reïncarnatie, dan zou vanavond wel eens de wederopstanding van Janis Joplin kunnen zijn. De kleine Mariam Wallentin is een zeer veelzijdige zangeres die schreeuwt, kermt, piept maar vooral ook gewoon heel erg mooi zingt. Overal rinkelen belletjes en de drums lijken een soort rituele toverritmes te spelen, die je in vervoering brengen. De muziek klinkt soms als een zuiverende “detox tour” voor de ziel.

Het is bijzonder te noemen, dat ze met zo weinig instrumenten toch zo'n kleurenpalet aan geluid kunnen brengen. Vanaf het begin zetten ze een sprankelende muzikale show neer, die het niet moet hebben van de podiumpresentatie. Het is moeilijk te plaatsen, maar het werkt toch erg verslavend en voor dat ik weet zit ik al weer een half uur te luisteren. (EvdH)

San Andreas tijdens AlterSonic © Ingmar Griffioen

San Andreas – Rockcafé Tramp
En weer bevinden we ons in Tramp voor het gratis side-event AlterSonic. Terecht, want we hebben begrepen dat San Andreas vanavond nieuw werk gaat spelen, van het voor deze lente verwachte album. Dat hebben meer mensen blijkbaar gehoord, want het is stamp- en stampvol. “Gezellig toch”, meent de deurman, “een tikkeltje onverantwoord”, oordelen wij. Maar hé; het is wel rock ’n roll. Het is ook bizar hoeveel mensen er in het café passen. Goed nieuws voor de Rotterdamse emo-/hardcore-band, die zich van de beste kant laat zien met een erg goede show.

San Andreas-vocalist Stephan © Ingmar Griffioen

Met hoofdrollen voor de manisch meppende drummer en de in hagelwit tenue schril afstekende, maar uitstekende frontman Stephan Sopo. Het nieuwe nummer ‘Leave Teddy’ is ijzersterk, en zelfs wat meer poppy en Amerikaans aandoend. Ondanks de ruimtelijke en technische beperkingen laat de vijfkoppige band geen steek vallen. Na een zeer strakke set zijn onze verwachtingen voor de nieuwe San Andreas alleen maar hoger gespannen. (IG)

The Tommycats – Pakhuis
Geheel in stijl gekleed staat de jonge band The Tommycats uit Enschede op het podium van het Pakhuis. De band bestaat uit de broertjes Sem (18) en Luke Christoffel (16), die samen de retestrakke en creatieve ritmesectie vormen. Kevin Stunneberg Luggies is met zijn 20 jaar de oudste van het trio en tevens de gitarist/zanger en daarmee dus ook frontman van de band.

De groep brengt vrolijke ontwapenende rock. Minstens net zo ontwapenend als de muziek is de uitstraling van de jongens. Een lachje, een knipoogje, even zwaaien naar mams. Het kan en mag allemaal. Het is natuurlijk ook niet niks om nu al op Eurosonic te staan, maar in het geval van The Tommycats is het afgaande op dit optreden wel zeer terecht. Alle liedjes hebben een duidelijke kop en staart en zijn makkelijk te volgen. Het zou misschien allemaal nog wel een tikje scherper en gewaagder mogen, maar dat groeit de komende jaren vanzelf wel. The Tommycats geven op deze editie van EuroSonic gewoonweg een vet optreden. Zeer indrukwekkend! (PP)

More Than A Thousand - Vindicat
De hardste muziek in de werkelijk meest smerige locatie van Groningen. En het meest opzienbarende is ook nog eens dat er een stuk of zes typische “Jiskefet ballo's” je biertje schenken. Alle extremen komen letterlijk bij elkaar in de Vindicat. De mannen van More Than A Thousand zijn hier voor serieuze zaken en gooien de beuk erin vanaf het allereerste moment. Gedreven hardcorepunk die staat als een huis. Het Portugese vijftal is zelfs naar Londen verhuisd, om zo nog beter Europa te kunnen veroveren. De heren behoren met recht tot de Europese top van de hardcore bands. (EvdH)

Greyline op tour in Duitsland

Greyline – Shadrak Floor
De band had ons de dagen voorafgaand aan Eurosonic doodgespamd. Ze hadden ons bijna gesmeekt of we konden komen kijken om hun optreden te recenseren. Normaal gesproken kost je dat op z’n minst een paar kratjes bier, maar vooruit we zijn de beroerdste niet. Dus we zijn bij de heren gaan kijken en het eerste wat opvalt, is het volume van de groep. Greyline brengt eenvoudigweg compromisloze snoeiharde rock. Het publiek smult ervan en dat maakt de band alleen maar losser en beter. Zanger of crowdspitter, zoals op de website staat te lezen, Jabba zweept het publiek en zijn band op en maakt er een waar feest van. Leuk bandje dat Greyline. Wel goede oordoppen meenemen naar de optredens! (PP)

Damstardeep - Koster
Een andere Groningse band die tijdens deze GrunnSonic mag spelen is Damstardeep. Ondanks dat het geen beginnende band is, komt het optreden niet erg volwassen over. Ze spelen vooral voor vrienden en vriendinnetjes en lijken zich weinig te bekommeren om het feit dat er zich in Groningen EuroSonic afspeelt, waar GrunnSonic toch echt bij hoort. De band speelt een mix van jazz en pop, waarbij met name het laatste genre de boventoon voert. Vooral door de technisch mindere vaardigheden van de muzikanten blijft de sound nogal poppy klinken. Het is een leuk bandje, dat met de nodige coaching zeker een bijzonder fijne band kan worden in het amateurcircuit. (EvdH)

Believeisadoubt op Festival Boulevard 2007 © Els Oostveen

Believeisadoubt – De Kar
Iets minder hard dan Greyline, maar toch nog zeker hard genoeg om de volgende dag met een piep in de oren rond te lopen. Helemaal als je vergeten bent om je oordopjes mee te nemen en steeds verder naar voren wordt gedrukt door het aanwezige publiek. Believeisadoubt was toch één van de meest actieve bands in 2007 en dat werd dus beloond met een optreden op EuroSonic.

De zaal waar de emorockband mag aantreden, is echter niet helemaal geschikt voor dit optreden. Het geluid is niet al te best afgestemd en die lange smalle gang om binnen te komen, houdt de boel ook aardig op. Maar goed het optreden zelf is heel aardig ondanks de tegenslagen waar de band zelf weinig aan kan doen. De musici hebben er duidelijk zin in om te knallen. Zanger Fons Herder is sterk als frontman. Het gitaarspel laat wat te wensen over, maar de beleving van de band - en dus met name van Herder - is groot. (PP)

Chrome Hoof © Ingmar Griffioen

Chrome Hoof – Vera
En dan denk je het bij Cult Of Luna al behoorlijk bizar gegeten te hebben, maar het kan altijd gekker. Muzikaal én visueel gekker, zo bewijst het glinsterende tiental Chrome Hoof. De Britten ogen als een glitter-versie van hippie-collectief The Polyphonic Spree en we vrezen een potje zweverig gezemel over onbestemde oorlogen in Irak en Afghanistan en boze Amerikaanse regeringen. Niks is minder waar. Met een dienende rol voor Utrechter Jason Köhnen (Bong-Ra) op tweede gitaar springt het collectief razendsnel van de hak op de tak. Het oog valt vooral op de zangeres, die als enige niet in glitter is gehuld. Met haar afro, donker beschilderde gezicht en wilde bewegingen lijkt ze een door de duivel bezeten voodoo-priesteres, die haar satanische sekte aanvoert.

Chrome Hoof met gruntende toetseniste © Ingmar Griffioen

En haar volgelingen beperken zich niet tot de instrumenten. Zo blijkt die schattige toetseniste ook bruut te kunnen grunten. Zelf noemen ze het “electro doom space ritual”, maar “hardcore emo tribal funk” had ook gekund. Het knappe aan de band is dat ze je - ondanks de rappe genre-wisselingen en de forse instrumentale bezetting - telkens bij de kladden pakken met opzwepende dan wel pakkende stukken. Gezapigheid ligt nooit op de loer en wat er aanvankelijk uitzag als een sneue Eurovisie verkleedact, blijkt de show van de dag. Tja, ze tourden niet voor niks met Justice en Klaxons. (IG)

Andi Almqvist - Grand Theatre Up
De Zweedse singer/songwriter Andi doet je de ogen sluiten en genieten van zijn prachtige minimalistische muziek. De schitterende bovenzaal van het Grand Theatre is afgeladen en het publiek wordt bijzonder enthousiast van de zigeunerfolk. Gebracht met zoveel passie en rust, en elke noot, elke slag en elke uithaal is raak. Zijn schorre stem heeft iets duisters en mysterieus. Melancholie die de verbeelding van een sprookje omzet in muziek. Spookachtiger heb ik het nog niet gezien op EuroSonic.

Andi Almqvist is een echte muzikale duizendpoot. Op zijn tweede soloalbum 'Red Room Stories' gebruikt Andi accordeon, piano, orgel, banjo en contrabas om zo een bijzonder dreigende sound neer te zetten. In de openlucht zal Andi niet tot zijn recht komen, maar binnen de donkere muren van het theater ontstijgt hij zichzelf. (EvdH)

Gem © Ingmar Griffioen

Gem – De Spieghel Up
En dan vertrekken veel mensen naar de VICE-party in de Puddingfabriek, waar inderdaad gratis alcohol geschonken wordt. Wij zwichten niet voor de verleiding, maar persen ons De Spieghel in waar The Alternative (buiten het reguliere programma) een showcase geeft met liefst vier bands. We hebben C-Mon & Kypski net gemist, maar beneden begint Moke na een ellenlange soundcheck aan hun set. Jemig wat zijn die Amsterdamse gasten toch ver gekomen in een jaar en wat voeren ze die sterke Britpop-songs van het debuut toch vlekkeloos uit. Helaas is de zaal inmiddels zo volgepropt dat ademen lastig wordt en we vluchten naar boven. Daar staat het Utrechtse Gem te trappelen om na een periode van stilte en bezettingswisselingen (lead-gitarist en drummer vertrokken, nieuwe drummer kwam en zanger speelt nu de lead-partijen) weer met nieuw materiaal van zich te laten horen.

Gem © Ingmar Griffioen

Het is opvallend om te zien hoe de nieuwe drummer het heeft opgepikt en hoe de band eensgezind een sterke set afwerkt. Zanger Maurits Westerik raast met gitaar niet meer over het podium, maar de muziek is niet minder springerig. Na de aftrap met ‘The Subterranean Parade’ krijgen we meteen nieuw werk voorgeschoteld. En dat smaakt best, het is wat meer poppy en vooral gevarieerder en dat jasje past Gem wel. Ook goed nieuws is dat Westerik zich vocaal meer doet gelden. Hij zingt wat speelser en niet langer in eendere zanglijnen en dan wordt nog duidelijker wat een goede stem hij heeft. En ook dit maakt benieuwd naar het aanstaande derde album. (IG)


Onze medewerkers oordelen over de favorieten van de rijk gevulde tweede festivaldag:

Von Hertzen Brothers © Willie Kerkhof

Arjen van der Straaten:
1. The Heavy

Edwin van der Hoeven:
1. Von Hertzen Brothers
2. Andi Almqvist
3. Aloan

Ingmar Griffioen:
1. Chrome Hoof
2. Cult Of Luna
3. Gem/San Andreas

Moniek Steenbergen:
1. Slågsmalsklubben
2. Robyn
3. The Bloody Beetroots

Patrick Pelman:
1. Taxi Taxi!
2. New Killer Stars
3. The Tommycats

Kitty Daisy and Lewis © Willie Kerkhof

Pim van Die:
1. Nine Volt
2. Greyline

Rob van der Veeken:
1. Cult of Luna (vette metal landscapes, jammer dat ik niet eerder vooraan ben gaan staan)
2. Voor de rest weinig interessants gezien, Demia was goed maar werd door de dB’s werkelijk de zaal uitgeblazen. Ik heb mijn portie dB's in mijn leven wel meegemaakt, maar dit was belachelijk.

Willie Kerkhof:
1. Kitty, Daisy & Lewis
2. Mugison @ Puddingfabriek
3. Voicst @ Vera

In de foto-afdeling vind je verder ook beeld van: Kitty Daisy and Lewis, Leonard De Leonard, Miss Platnum, Robyn en wederom Slagsmalsklubben.

Naar alle foto's van de vrijdag »

Voor meer werk van Willie Kerkhof ga je naar zijn website www.siimple.nl.

---

Voor al het nieuws, achtergronden, tips, interviews, recensies, muziek, verslagen en concertgegevens blik je terug met ons Dossier Noorderslag 2008