Verslag EuroSonic, donderdag

Het Zweedse Friska Viljor © Willie Kerkhof

Helaas, helaas het zit er alweer op: Noorderslag 2008. Het driedaagse Noorderslag-weekend was een waar feest en dan vooral op muzikaal gebied. Het was ook weer een overvolle affaire en de wachtrijen stonden niet altijd garant voor evenredige kwaliteit van het gebodene. Tussen de 15.500 festivalbezoekers, 2487 seminar-gangers en liefst 252 bands wist ook een uitgebreide MusicFromNL-ploeg zijn weg te vinden. Zo waren we dagelijks met drie schrijvers en twee fotografen aan het werk in Groningen en dat was een zeer inspirerende ervaring.

Direct naar de foto's »

De rij op de Grote Markt © Willie Kerkhof

Hierbij het eerste van drie tekstverslagen over het Noorderslag-festival; het verslag van de donderdag van EuroSonic, toen we al behoorlijk met onze neus in de boter landden. Niet zo gek, want de twee ver van tevoren uitverkochte EuroSonic-dagen kenden een behoorlijk sterke programmering in behoorlijk uiteenlopende genres. De tekstuele bijdragen zijn van Edwin van der Hoeven, Patrick Pelman, Ingmar Griffioen en eentje van fotograaf Willie Kerkhof. Voor de fotografie waren we aangewezen op de kunsten van Willie Kerkhof en Moniek Steenbergen en wat losse foto's van Ingmar Griffioen.

I'm From Barcelona © Willie Kerkhof

I’m From Barcelona – Grand Theatre Main
Als je al achtentwintig mensen op het podium hebt, dan heb je nog amper publiek nodig om een leuk feestje te bouwen. Dat publiek is er echter wel. De mainzaal van het Grand Theatre is voller dan vol om de hippieband uit Zweden te aanschouwen. I’m From Barcelona voldoet als de openingsact van EuroSonic 2008 aan praktisch alle hooggespannen verwachtingen. De set begint met de eerste noten van het Freddy Mercury en Montserrat Caballé nummer ‘Barcelona’, waarna de band al snel overgaat op eigen werk met ‘Treehouse’. Hilarisch eenvoudige teksten over de meest vreemde onderwerpen als papieren vliegtuigjes, een boomhut of zelfs over het enfant terrible van de internationale popmuziek ('Britney') domineren. De muziek is aanstekelijk en binnen één minuut zijn alle songs meezingbaar.

I'm From Barcelona © Willie Kerkhof

Er wordt confetti door de zaal gestrooid, er vliegen grote en kleine ballonnen rond en met zoveel bandleden die allerlei fratsen uithalen weet je niet waar je moet kijken als bezoeker. Daarmee heeft de groep rond fronthippie Emanuel Lundgren wel een hele handige formule in handen. Het is niet vernieuwend. Maar de combinatie van lekkere, vrolijke popmuziek met grappige teksten, gebracht door een groep halve idioten die er alles aandoen om er met alle aanwezigen een groot feest van te maken, is gewoon briljant. I’m From Barcelona gaat dan ook ongetwijfeld goed in de smaak vallen op de zomerfestivals en het nummer ‘We’re From Barcelona’ moet op zijn minst een leuke radiohit worden. (PP)

As In Rebekkamaria - Huis 'De Beurs'
Waar ze eerder in Lampshade naam maakte als zangeres, muzikant en songwriter gaat Rebekka Maria Andersson nu op de solo-tour. Haar electropop heeft een aanstekelijke vleug van snelle beats en ze straalt uit dat ze komt voor "serious business". Dit kittige dametje komt om te verleiden met goede songs vol creatieve uitspattingen. De bandleden hebben een heerlijk trut-gehalte met getekende snorretjes en wisselen continu van instrument. De laserbeams vliegen om de oren en As In Rebekkemaria weet een goed verzorgde show neer te zetten, die zowel muzikaal als visueel boeit. (EvdH)

The New Low - Rockcafé Tramp
Nadat het jeugdige Spaanse We Are Balboa niet zo goed smaakte als de wijn die ze serveerden, komen we meteen al bij AlterSonic terecht. Het nog veel jeugdiger The New Low trapt het alternatieve tweedaagse programma af in Rockcafé Tramp aan de Peperstraat. Het niet overdreven grote pand is dan nog slechts gevuld met zo'n tien bezoekers, waaronder de leden van de volgende band die ook nog eens na een paar nummers vertrekken. Het sympathieke kwartet zelf valt duidelijk in de categorie "welwillend en goed bezig" maar ook in "moet nog wel wat aan gebeuren". De Hardenbergse groep rammelt ondanks de matige opkomst wel lekker onverstoorbaar verder. Opvallend is verder dat de zanger de juiste rauwe strot heeft voor deze rock 'n roll. Voorlopig luidt het devies: veel spelen. (IG)

Detektivbyrån in het Grand Theatre © Willie Kerkhof

Detektivbyrån – Grand Theatre Up
In de programmafolder wordt Detektivbyrån omschreven als pling-plong muziek met een fuzzy beat. Er wordt nergens gerefereerd aan andere artiesten. Niet zonder reden, want als de naam Yann Tiersen vermeld zou zijn zou de bovenzaal van het Grand Theatre direct uit zijn voegen barsten. De Zweedse groep mag aantreden na I’m From Barcelona. Het contrast met de feestelijke landgenoten kon niet groter zijn. Op het podium staan drie schuchtere jongens uit Gøteborg die het voor de verandering zonder gitaar doen maar met toetsen, keyboard, xylofoons, drums, orgels en heggeschaar.

Detektivbyrån © Willie Kerkhof

Daar waar het trefwoord in de grote zaal nog uitgelatenheid was, is het bij Detektivbyrån beheersing. Ogen dicht en genieten, want bij de eerste klanken sta je direct op straat voor het huis van Amélie Poulain en zweef je mee op de sfeervolle, echoënde klanken van het accordeon. De band gebruikt als basis voor de meeste nummers een driekwartsmaat en dit levert, in combinatie met het contrast van klassieke instrumenten als accordeon en xylofoon versus de moderne elektronica van het drumpad en het keyboard een spannende en meeslepende ervaring. De band geeft na het optreden ook toe Yann Tiersen als voorbeeld te hebben, maar past hier zeker niet de grote kopieertruc toe. De kracht van Detektivbyrån zit hem zoals gezegd in de beheersing, zowel van instrument als van dynamiek en dit maakt dit optreden al meteen tot één van de juweeltjes van het festival. (WK)

Alphabeat – Grand Theatre Main
Liefhebbers van de vroege jaren ’80 komen aan hun trekken bij de band Alphabeat. De piepjonge formatie uit Denemarken speelt tot in perfectie de muziek uit die tijd na. Zangeres Stine Bramsen klinkt als een kruising tussen de ‘Get Into The Groove’ Madonna en Cindy Lauper. Zanger Anders SG is een iets te vrolijke spring-in-‘t-veld met het bereik van een koorknaapje. Of hij helemaal nuchter op het podium staat, wagen we te betwijfelen. Na het tweede nummer verklaart hij dat hij in zijn hoofd nog veel harder aan het dansen is, maar dat het er op het podium niet helemaal uitkomt. Ach, het plezier is er kennelijk niet minder om en muzikaal klinkt het gewoon perfect.

Een vleugje B52’s, een snufje A-Ha, een mespuntje Wham en dat alles in een nieuw en piepjong jasje. Heerlijk gewoon. De single ‘Fascination’ verdient het om een regelrechte hit te worden. Als Mika groot kan worden met zijn bubblegum popmuziek, dan is de tijd nu ook rijp voor deze Deense sensatie. Laten we nu alleen hopen dat Denemarken deze band niet gaat afvaardigen naar het Eurovisie Songfestival. De groep zal dat dan ongetwijfeld gaan winnen, maar daarna zullen we - zoals het met de meeste songfestivalwinnaars vergaat - nooit meer iets van ze vernemen en dat zou echt zonde zijn. (PP)

Lpg op Waterpop 2005 © Jolanda van Wijhe

LPG - Plato
Noorderslag betekent in veel gevallen veel heen en weer lopen tussen de verschillende cafés en bars. Zo loop ik, als ik richting het Platform Theater aan het Boterdiep ga, langs de Plato en zie daar LPG spelen. De winkel staat lekker vol en niet zonder reden. Want ze zetten een verdomd lekkere set neer. Eén van de bandleden werkt in de winkel en geeft tussen de liedjes door ook nog even een rondleiding door de winkel. Tja, als de muziek al voor zichzelf spreekt dan kun je daar altijd op terugvallen. LPG staat als een huis en dat belooft veel goeds voor het komende jaar. (EvdH)

Kingfisher Sky - Platform Theater
Het lijkt een modeverschijnsel te zijn om bij bandleden continu terug te kijken naar het verleden. Zo ook bij de leden van Kingfisher Sky. Na het optreden van vanavond wordt het eens tijd daar een eind aan te maken. Want de heren en dame kunnen gemakkelijk op zichzelf staan zonder te teren op eerdere prestaties. Met de set laten ze zien een zeer gedegen show neer te zetten zonder in clichés te vervallen. De muziek is verfrissend, afwisselend en technisch hoogstaand en doet denken aan bands als Dream Theater en Porcupine Tree. Het publiek weet het optreden ook zeer te waarderen en de zaal blijft tot het einde van de show gevuld. Het enige kleine puntje van kritiek is dat Judith Rijneveld, de zangeres van de band, weinig contact maakt met het publiek tussen de nummers door. Ze had hierbij meer aandacht kunnen vestigen op de band en de muziek, iets om toch zeker te presenteren aan het EuroSonic-publiek. (EvdH)

Zombie Zombie © Ingmar Griffioen

Zombie Zombie - Het Parlement
We waren nooit eerder in Het Parlement en kijken onze ogen uit. De opgedirkte tent oogt als een nachtclub die normaal dure champagne-bacchanalen huisvest. Achterin het smalle etablissement vinden we gelukkig een podium, waar twee Fransen op passen. Zombie Zombie hanteert dezelfde opstelling als zZZ (een zingende drummer en een toetsen- en elektronicaman), maar ontbeert de explosiviteit van het Nederlandse duo. De van Herman Düne bekende slagwerker CosmicNeman en synthman Etienne Jaumet bouwen aan een weirde sfeer, die boeit maar nooit helemaal tot ontlading komt. De mix van electro, disco, easy tune met stemvervorming is in potentie leuk, en het oogt ook geinig met de energieke drummer, maar we staan de hele tijd te wachten op dat laatste zetje dat het van kabbelend naar echt in-your-face brengt en het volle Parlement aan het dansen krijgt. Dat stukje hebben de Fransen echter niet meegenomen. (IG)

Stalingrad Cowgirls - Vindicat
Drie wulpse achtienjarige meiden uit het hoge noorden van Finland, die kittige punkrock spelen. Dat moest natuurlijk wel een volle zaal opleveren. Het gebouw van studentenvereniging Vindicat was afgeladen toen de Stalingrad Cowgirls het podium betraden. In een schattig soort van Engels kondigde zangeres Enni de korte recht-toe-recht-aan punksongs aan en zoals het betaamt in dit genre was het hard, kort en zeer energiek. Op de één of andere manier sprong de vonk toch niet helemaal over tussen publiek en de dames. Het lag zeker niet aan de aantrekkelijkheid van de dames en ook het feit dat de zang slecht verstaanbaar was, kan niet de oorzaak zijn.

Misschien is het songmateriaal gewoon net niet sterk genoeg. Of krijgen meer mensen net als Muzzy het gevoel dat de groep erg geleid wordt door een manager of producer en dat dit ten koste gaat van de authenticiteit van het trio. Of zijn de dames toch een beetje nerveus om op zo’n belangrijk showcase-festival als EuroSonic te spelen? Dit laatste lijkt toch het minst voor de hand liggend, want hoewel de vonk niet helemaal overspringt, is het best een lekker stevig optreden en geven de dames geenszins blijk van enige vorm van podiumangst. (PP)

Yelle - Simplon Main
Simplon staat als volgende op het lijstje en in plaats van de beoogde bovenzaal loop ik in de Main Yelle tegen het lijf. Beter kun je het niet gepresenteerd krijgen, totaal onverwacht in een kolkende massa met dansende mensen terecht komen. De zangeres van Yelle doet me uiterlijk denken aan de hoofdrolspeelster uit de film 'Amélie': een schattig maar zeer pikant Frans meisje. Mika vindt haar al te gek en het is wachten op de grote doorbraak. (EvdH)

Adept © Ingmar Griffioen

Simplon Up - Adept
Ik heb ooit op YouTube een filmpje gezien van zo'n typisch foute bruiloft. Man achter keyboard, danspaar struikelt, valt tegen microfoon aan en de microfoon schiet bij de toetsenist diep zijn strot in. Je pist in je broek van het lachen! Maar dan stap je bij Adept binnen en daar zie ik wederom slechts het microfoonsnoer uit de zanger zijn mond komen. Vrijwillig weliswaar. Wat die gasten doen is raar en buitenaards. Deze aliens op steroids geven geen interview, hun album heeft geen titel en de zanger is zo mager dat je je afvraagt of hij het eind van het optreden wel gaat halen. Toch kun je je ogen niet van ze afhouden en wordt je meegevoerd in hun donkere beleving van de wereld. Kermend en gillend bereikt de muziek continu hoogtepunten die weer even hard worden neergeslagen. Adept moet je een keer meegemaakt hebben, het leven lijkt erna weer een stuk kleurrijker. (EvdH)

Krakow in de spiegel © Willie Kerkhof

Krakow – De Spieghel Up
Hoewel de naam anders doet vermoeden komen de vier heren en één dame van Krakow uit het Belgische Herk-de-Stad. De muziek van Krakow is vooral rustig. Het aanwezige publiek zit voornamelijk op de vloer van de bovenzaal van de Spieghel en zwijmelt weg bij de klanken van dit kwintet. Schijnbaar eenvoudige popliedjes veelal met meerstemmige zang vormen de kern van de muziek. Met dit concept weet de band elk liedje om te toveren tot een prachtig schilderij. Menigeen droomt dan ook weg bij de muziek. Qua performance stelt het echter allemaal niet zoveel voor. Krakow moet het echt van de muziek hebben en de meerwaarde van optreden is niet heel erg hoog. Maar muzikaal is er zoveel te snoepen, dat een heftige performance ook niet nodig is.

Met opener ‘What a Woman’ wordt direct de goede toon gezet. Het publiek is in de macht van de band en laat zich meevoeren langs de liedjes van Krakow. Vooral een nummer als ‘All Our Lies’ met de prachtige samenzang van Niné Cipolletti en Piet de Pessemier maakt indruk. Samen zijn ze verantwoordelijk voor de meeste vocale bijdragen. Beiden hebben een karakteristieke en rustgevende stem, die zeer geschikt is voor dit soort dromerige popmuziek. (PP)

Nemesea - Platform Theater
Met 50.000 dollar de studio induiken is niet voor elke band weggelegd. Toch wist Nemesea als eerste band bij SellaBand 5000 "aandelen" te verkopen, waardoor ze deze kans kregen. Waar bij het eerder op de avond spelende Kingfisher Sky de zaal nog redelijk vol zat, is het verrassend dat bij juist deze Groningse band dit niet het geval is. De band én het publiek moeten duidelijk opwarmen, ondanks de verwoede pogingen van zangeres Manda Ophuis. Zij is helaas de enige die echt de show steelt, de rest van de band blijft toch een beetje op de achtergrond. De show knalt daardoor niet echt van het podium en tot mijn grote verbazing spelen ze ook nog een cover van Skunk Anansie. Dit nummer is een beetje misplaatst in de set en op een festival als EuroSonic moet je toch vooral jezelf verkopen met je eigen muziek. (EvdH)

Thomas Azier - Cafe De Toeter
De Toeter heeft vanavond twee artiesten die onder de noemer GrunnSonic spelen. De tent is werkelijk afgeladen en het zijn vooral deze locaties, waar de mensen naartoe zijn gegaan die niet meer in staat waren kaartjes te bemachtigen. Thomas Azier maakt een zeer fijne mix van pop, funk, jazz en soul. Voor het podium wordt lekker gedanst, maar helaas is het te druk om me daar tussen te voegen. (EvdH)

Good Dog Happy Man © Ingmar Griffioen

Good Dog Happy Man - Rockcafé Tramp
Nadat Adept de Zombie-teleurstelling vakkundig wegspoelde, spoeden we ons snel terug naar de Tramp. Naast wat gekokkerel met Pierre Wind is de kersverse Grote Prijs van Nederland-winnaar Good Dog Happy Man namelijk alleen hier te bewonderen. Tramp staat nu aardig vol en het Utrechtse indiekwartet neemt na een valse (technische) start het heft stevig in handen, om het drie kwartier later pas weer los te laten. Tussendoor vertelt frontman Sander Klijn over de tv-kok, die hun muziek onder meer met koffieprut vergeleek. "Een apart verhaal." In de kroeg is GDHM prima op smaak en brengt een zeer bevlogen set met krachtige indierock en een fijne vleug funk. We genieten en noteren hoe de band gegroeid is het afgelopen jaar. De formatie is hechter, opereert bijzonder gepassioneerd en we snappen de GPNL-winst helemaal. En nu snel die prima ep vertalen naar een goed album! (IG)

June in December – Het Pakhuis
Het in 2006 opgerichte June in December won vorig jaar al de Drentse Popprijs en staat nu ook op EuroSonic. De formatie brengt emorock met een twist. We noemen het maar twist, omdat het moeilijk onder woorden te brengen is welke invloeden de groep allemaal in hun muziek verwerkt. Zelf noemen ze het screamopop, maar dat lijkt ons ook niet helemaal de lading dekken. Het lijkt soms bijna schizofreen wat de band doet. Aan de ene kant vertolkt zangeres Kriss Vesseur de lieve en emotionele kant van de groep. Ze heeft daar dan ook een uitstekende stem voor. Bij vlagen doet ze zelfs een beetje denken aan Tori Amos. Met haar mysterieuze oogopslag verleidt ze daarnaast ook nog eens het publiek om mee te gaan naar haar eigen wereldje. Aan de andere kant wordt je als publiek elke keer weer wakker geschud door de grunts van broerlief Lex.

June in December staat nog aan het begin van de carrière en heeft tegelijk al een paar flinke passen genomen. De band is hard bezig om een eigen geluid te creëren, maar daarbij wordt nu nog niet volledig gebruik gemaakt van alle mogelijkheden van het individuele talent. De schizofrene combinatie van stijlen waartussen June in December wil laveren is nog niet compleet doorgeëvolueerd. Het wordt tijd om veel live te gaan spelen en verder te groeien. Met de Drentse Popprijs en EuroSonic op de cv en de in 2006 opgenomen ep als visitekaartje kan de groep daarvoor mooi het clubcircuit in. (PP)

The Bloody Honkies © Ingmar Griffioen

The Bloody Honkies - Shadrak Up
Die hadden we vorig jaar toch echt gemist, maar na de keihard rockende debuutplaat en de vele overenthousiaste verhalen uit het clubcircuit waren we zeer content met deze invalbeurt voor The Bloody Honkies. De vier heren uit Lichtenvoorde maken de typering "rock 'n roll-sensatie" binnen luttele minuten al volledig waar. Amai wat knallen die gasten er vol op. Als regionale act stonden ze in 2007 op de Zwarte Cross, maar TBH zou daar en op andere festivals nog wel eens grotere podia kunnen gaan platspelen. De band lijkt er in ieder geval helemaal klaar voor.

Lawrence Mul is een geweldige, granieten frontman en er zijn geen zwakke schakels te ontdekken in deze bijzonder geoliede machine. Ze pompen onafgebroken gierende, soms bluesy rock 'n roll de zaal in en het publiek schreeuwt uit volle borst mee: "Lies, lies, lies... in the bedroom". De driekwartier vliegen in een oogwenk voorbij en het is geen verrassing dat een stampvolle Shadrak dan brult om meer. Het is de enige keer dat we dat zo luidkeels bij EuroSonic meemaken, maar de organisatie is onverbiddelijk. Jammer maar begrijpelijk, want er staat beneden alweer een prima band klaar. (IG)

Delain op Westerpop 2007 © Frans van Arkel

Delain - Platform Theater
Ook bij deze band worden de sporen met het verleden weer duidelijk aangehaald. Maar dit keer ook door henzelf. Moest Martijn Westerholt helaas uit Within Temptation stappen vanwege Pfeiffer, inmiddels is ook hij terug met een nieuwe band en een overtuigend album. Op hun debuut 'Lucidity' heeft zelfs Within Tempation-zangeres Sharon den Adel het nummer 'No Compliance' ingezongen. Dat dit een echte metalband is, is overduidelijk door de headbangende mannen van de band. Delain brengt lekker toegankelijk metal die verder weinig vernieuwend is. Dat Delain gegroeid is als band, mag blijken uit het feit dat ze komend jaar weer een Duitse tour gaan doen, dit keer als headliner. Wederom een Nederlands product dat het erg goed doet in het buitenland. (EvdH)

Friendly Fires - Simplon Main
Nog even snel buurten in Simplon. Het is toch wel Simplon waar veel goede acts staan vanavond. Ook nu weer met Friendly Fires. Wat een energie komt er van dat podium af. Het zijn nog jonge gasten maar hun sound en show is waanzinnig. Ze brengen vette basbeats en freaky gore sounds in het straatje van The Infadels. (EvdH)

Noir – Shadrak Floor
Het uit Winschoten afkomstige Noir weet goed te overleven tussen al het muzikale geweld op EuroSonic. De band speelt een stevige partij dynamische rock en doet dat bepaald niet onverdienstelijk. Beetje Tool, Perfect Circle, een heel klein beetje System of a Down en dat beschrijft het dan wel aardig. Gitarist Douwe Dijkstra speelt een goede set en ook drummer Mark Gerlsma maakt indruk, maar vooral zanger Nikky Sriamin imponeert. Hij weet veel gevoel in zijn stem te leggen en kan tegelijk onverbiddelijk stevig grunten. Het is bijzonder knap hoe snel en gemakkelijk hij van stijl switcht.
Eigenlijk is dat typerend voor de hele band. Het ene moment is Noir zo zwart als de nacht en het andere moment lijkt de zon weer even door te breken. Knap, origineel en zeer indrukwekkend! Afgaande op dit uitstekende optreden op EuroSonic is Noir duidelijk klaar voor het wat grotere werk. (PP)

CT Heida - Cafe De Toeter
De avond sluit ik af met lekkere feelgood-muziek. Heerlijk swingend en vol met gospel-invloeden. CT Heida's stem is al vele malen te horen geweest in onder andere Jammah Tammah. Nu is de vrouw solo, ondersteund door muzikanten van Luie Hond en Les Enfants Terribles. CT Heida is dansen en genieten. (EvdH)

The Blackout! © Willie Kerkhof

The Blackout! - Vindicat
Vindicat of Mutua Fides aan de Grote Markt blijft toch een pracht van een rock 'n roll-zaal. Wellicht omdat de kale toko door het intense studentenleven toch al de lucht van schraal bier ademt, maar we stappen weer vol goede moed naar binnen. The Blackout! uit het zuiden van Wales is niet echt van het schrale bier. Het zestal maakt post-hardcore en screamo, die het bij 15-jarige meisjes prima lijkt te doen. Wellicht is dat de reden dat de ene zanger/schreeuwer verkondigt dat ze echt van de "girls" houden, terwijl hij toch nadrukkelijk oogt als een bedrijver van de herenliefde.

De Welshe band is best strak en etaleert een fikse gedrevenheid, maar het blijft bij ons vooral op de lachspieren werken. Het zijn de maniertjes, de ingestudeerde gebaartjes die er zo dik bovenop liggen, dat we al het geschreeuw en gespring niet meer zo serieus kunnen nemen. Als de voornoemde vocalist dan ook nog van het podium springt, voor onze neus een halve spagaat maakt en het hoofd krijsend in de nek werpt, terwijl hij ondertussen achterlangs zijn ballen aait, is het genoeg geweest. Proestend lopen we de Vindicat uit. Misschien begrijpen we die screamo-scene niet, maar het werkte in ieder geval zeer vermakelijk op het netvlies. (IG)

Medewerkers geven hun favorieten van de veelbewogen eerste festivaldag:

Adept © Ingmar Griffioen

Arjen van der Straaten:
1. Adept
2. Yelle
3. The Bloody Honkies

Edwin van der Hoeven:
1. Yelle
2. Friendly Fires
3. Kingfisher Sky

Ingmar Griffioen:
1. The Bloody Honkies
2. Adept
3. Good Dog Happy Man

Moniek Steenbergen:
1. Slågsmalsklubben
2. Kleerup
3. Calvin Harris

Patrick Pelman:
1. Alphabeat
2. I'm From Barcelona
3. Krakow

Calvin Harris in Simplon © Moniek Steenbergen

Pim van Die:
1. Adept
2. Calvin Harris
3. Zombie Zombie

Rob van der Veeken:
1. Adept (boiling up from the underground!)
2. Calvin Harris (I get all the girls, I get aallll the girls!)

Willie Kerkhof:
1. Detektivbyran
2. Friska Viljor
3. Slagsmalklubben ties with I'm From Barcelona

In de foto-afdeling vind je tussen de 101 foto's ook beeld van: Calvin Harris, The Do, Does It Offend You Yeah?, Familjen, Friska Viljor, Goose (dj-set), The Grand, Hanne Hukkelberg, Hooverphonic, Kleerup, Slagsmalsklubben en The Ting Tings.


Naar alle foto's van de donderdag »

Voor meer werk van Willie Kerkhof ga je naar zijn website www.siimple.nl.

---

Voor al het nieuws, achtergronden, tips, interviews, recensies, muziek, verslagen en concertgegevens blik je terug met ons Dossier Noorderslag 2008