Met als headliner de Duitse thrash-metal legende Sodom, vijf Nederlandse plus nog tien buitenlandse metal-acts kende de Arnhem Metal Meeting weer een sterke programmering. Door de afzegging van de Noorse black metal-topper Satyricon, verscheen als vervanger een vijfde Nederlandse act op het podium:
God Dethroned. Zaterdag 1 december vond in Musis Sacrum in de Gelderse hoofdstad de vierde editie plaats en voor MusicFromNL waren
verslaggever Gilles en
fotograaf Eugene Straver van de partij. Eugene Straver slaagde erin om dertien van de zestien acts te vangen en leverde 65 foto's in.
Nauwelijks bekomen van het overdonderende concert van Machine Head op vrijdag was het op zaterdag voor ondergetekende alweer tijd om richting Arnhem te gaan voor de
vierde editie van de Arnhem Metal Meeting. Net als voorgaande edities was ook dit keer Musis Sacrum de locatie waar het letterlijk zwart zag van de mensen. Deze uitverkochte (en misschien wel laatste!) editie bood ons zestien bands, waarvan vijf Nederlandse. De bands waren over drie verschillende podia verdeeld; de GVH stage, de TMR stage en de Rusty stage.
Naast genieten van metal bands uit verschillende genres kon men ook bij de verschillende cd stands terecht of een piercing of tatoeage laten zetten. Tevens liep er iemand van de Goudvishal rond, die zoveel mogelijk mensen met een goudvis op de foto wilde zetten als teken van steun aan de Goudvishal. Het Arnhemse podium De Goudvishal houdt namelijk aan het
eind van dit jaar op te bestaan, omdat het geen subsidie meer zal krijgen.
Een kwartiertje later dan gepland gingen de deuren van het Musis Sacrum open en dit was meteen de reden, dat het tijdens de opener
Cypher nog niet zo heel druk was in de zaal. Vele metalheads stonden nog buiten te wachten en moesten nog even langs de garderobe voordat men zich naar de GVH stage begaf om de death/thrash-band uit Den Haag te bekijken. Cypher liet zich echter niet kennen en ging gewoon onverstoorbaar door met het neerzetten van een prima show. Het publiek dat al wel in de zaal stond reageerde nog niet echt op dit viertal, maar de toon was in ieder geval gezet voor wederom een succesvolle editie van de AMM.
Na Cypher was het de beurt aan een andere Nederlandse death metal-band, namelijk
Severe Torture, om het publiek te vermaken. Severe Torture heeft sinds een paar weken een nieuw album uit en dit was pas het eerste optreden dat de band gaf na de release van deze plaat. Naast nummers van dit jongste schijfje werden er ook oudere nummers gespeeld. Het aanwezige publiek in de TMR stage genoot zichtbaar van het optreden, maar na de vraag "of er niet wat meer geweld kon worden getoond", ontstond slechts een kleine, drie man tellende pit.
“Zo koop je vier kaartjes voor de AMM en zo mag je er ineens spelen.” Dit was een beetje het verhaal van
God Dethroned. De Nederlandse death metal-band was eerst van plan om gewoon tussen het publiek een leuke dag te hebben, maar na de afzegging van de hoofdact Satyricon werden ze door de organisatie opgetrommeld om de lege plek op te vullen. Satyricon’s drummer Frost had namelijk een paar dagen voor dit feestje zijn been gebroken en was daarom niet in staat tot spelen. Voor de organisatie was dit natuurlijk ook veels te kort dag en in plaats van een andere headliner werd er wat in het programma geschoven en werd God Dethroned toegevoegd. Over de verschuivingen in het programma later meer.
God Dethroned speelde naast nummers van hun laatste meesterwerk ‘The Toxic Touch’ ook wat ouder werk. Als intro werd het nummer ‘Faithless’ door de boxen in Arnhem geknald, voordat de band volgde met ‘Hating Life’ en ‘2014’. Ook ‘On Wings Of Pestilence’ van ‘The Toxic Touch’ werd nog gespeeld. Verder bestond de set uit iets ouder werk zoals ‘Nihilsm’ en ‘Soul Sweeper’. De teleurstelling over Satyricon was natuurlijk nog groot, maar God Dethroned bewees een goede vervanger te zijn. De band kreeg veel respons van het publiek en zelf speelde ze ook erg strak. Het simpelweg genieten van een goede band. Het enige minpuntje was dat het geluid erg hard stond en dat het daarom in de buurt van de boxen nauwelijks uit te houden was. Niet alleen God Dethroned had hier overigens last van, bij de meeste bands op de GVH stage stond het geluid net te hard.
Volgende band op het hoofdpodium was
Unleashed. Deze grondleggers van het Zweedse death metal-geluid waren de eersten, die zich lieten inspireren door hun Scandinavische afkomst, waarna nog vele bands zouden volgen. Deze Zweden speelden vol overgave en dit werd goed opgepikt door het publiek. De eerste echte serieuze moshpits en de verschillende stagedivers en crowdsurfers waren het gevolg hiervan. Het publiek ging helemaal los op nummer zoals ‘In Victory Or Defeat’, ‘Midvinterblot’ en ‘This Is Our World Now’ van hun laatste pareltje ‘Midvinterblot’ en “meezingers” als ‘Death Metal Victory’ en ‘Winterland’ – welke werd opgedragen aan hun vrienden van Nifelheim, die later op de avond nog zouden spelen.
Bij het optreden van
Obsidian ging het publiek een stuk minder los. Obsidian speelde in de Rusty stage waar het publiek niet echt in groten getale aanwezig was en waar het geluid ook niet optimaal was. De technische metal, waarbij vooral gedacht moet worden aan Textures en Meshuggah, klonk echter erg goed en vooral zanger Robbe K (Disavowed) deed er alles aan om het publiek een beetje actief te laten meedoen. De frontman stond veelvuldig tussen het publiek in en probeerde zo wat los te krijgen. Naarmate het optreden vorderde liep de zaal wel steeds iets voller en tijdens het laatste nummer was de kleinste zaal van het festival toch redelijk gevuld.
Primordial speelt Pagan Black Metal met hier en daar wat Ierse invloeden. De GVH zaal was goed gevuld toen deze Ieren begonnen. Vooral frontman Nemtheanga viel erg op tijdens het optreden. De energieke zanger was continu bezig met het bespelen van het publiek en dit werkte zeer goed. De muziek die Primordial produceerde, was echter op een gegeven moment wel erg veel van hetzelfde en dat was ook te merken aan de bezoekers die alweer een plekje bij een ander podium zochten voor het volgende geweld.
Dit volgende geweld werd
verzorgd door het Nederlandse Asphyx in TMR en Vreid in de Rusty stage.
Asphyx is een typische old school death metal band en vuurde zijn primitieve mid-tempo nummers stuk voor stuk op het, voornamelijk oudere, publiek af. De show van Asphyx was de eerste en enige reünie-show met Martin van Drunen (zanger van Pestilence). Ook het geluid van Asphyx klonk heel erg old school. De kwaliteit van het geluid was niet beter dan een cassettebandje uit de jaren ’80.
Vreid op zijn beurt had black metal met rock ’n roll-invloeden klaar liggen voor de liefhebber. De Noorse band deed het goed bij de aanwezige black metal-liefhebbers, maar ook bij muziekliefhebbers die niet specifiek iets met black metal hebben. Dit laatste dus vooral omdat er een bepaalde groove à la Motörhead in zit.
Na Vreid was het tijd voor een andere black metal band, maar dan wel een die een maatje groter is,
namelijk Marduk. Marduk heeft met ‘Rom 5:12’ alweer hun tiende meesterwerk afgeleverd en is nog steeds niet moe gestreden. Het publiek, dat het alcohol al rijkelijk had laten vloeien, zag een strakke set van deze legendarische Zweden. De black metal stond als een huis en denderde over alles en iedereen heen. In de set van het met "corpse paint" beschilderde viertal kon het nodige nepbloed natuurlijk ook niet achterwege blijven.
Het Spaanse Haemorrhage stond als afsluiter in de Rusty stage. Muziek kwam bij deze grindgore/deathgrind band echter wel op de tweede plek. Haemorrhage betekent eigenlijk gewoon bloeden en dat werd wel heel erg duidelijk gemaakt door het vijftal. Gitarist Luisma en bassist Ramon droegen beide een groene operatie jas, terwijl gitariste Ana een lange witte jas aan had en zanger Lugubrious onder het (nep-) bloed het podium op kwam strompelen. De hele show van deze band werd gekenmerkt door zombieachtige dansjes van de zanger en het knagen op attributen zoals een geamputeerd been. Een zeer vermakelijk optreden, maar weinig bezoekers zullen zich echt met de muziek hebben bezig gehouden.
Afsluiter van de GVH stage was vanavond het Duitse
thrash metal-gezelschap van Sodom. Sodom was eigenlijk wel de derde keuze van de organisatie. Als eerste had de organisatie van de AMM King Diamond geregeld. Na het afzeggen van zijn tour moest er op zoek worden gegaan naar een nieuwe headliner en die werd gevonden in Satyricon. Na het afzeggen van laatst genoemde schoof Sodom een plekje op in de pikorde en mocht het ineens het hoofdpodium afsluiten. Tijdens het concert van Sodom was het al wat rustiger geworden in Musis Sacrum. Dit kon de pret van vele oudere metalheads niet drukken. Er werd uit volle borst meegezongen met nummers zoals ‘Sodomy And Lust’. Het geluid was op zijn zacht gezegd heel matig, maar naarmate het optreden vorderde werd het wel iets beter. Ander minpuntje was het gepraat van de zanger in het Duits. Erg zullen de meeste fans hier niet mee gezeten hadden, want die hadden het veel te druk met headbangen en luchtgitaar spelen.
Al met al was het een heel geslaagde dag in Musis Sacrum. Het is te hopen dat de organisatie van de Arnhem Metal Meeting een hoofdsponsor vindt voor de editie van 2008, want het zou zonde zijn als dit feest volgend jaar niet door zou kunnen gaan!
Voor meer werk van Eugene Straver kijk je op zijn website
www.metal-experience.com.