Tiendaags Noorderzon op smaak

Noorderzon 2007 © Moniek Steenbergen

Voordat je er erg in hebt is de vakantie alweer voorbij. Om die vreselijke Nederlandse zomer toch nog vrolijk af te sluiten, vindt in Groningen van 16 tot en met 26 augustus het Noorderzon festival plaats in het Noorderplantsoen. Inmiddels is men daar alweer toe aan de 17e editie. Tot voor kort heette Noorderzon vooral een theaterfestival te zijn, tegenwoordig spreekt men heel chic van het 'Performing Arts festival'.

Daar wilden we meer van weten. Voor MusicFromNL schetst schrijver Lennard Dost een doorsnee van het muzikale programma. Fotografe Moniek Steenbergen trok er met de camera op uit. Dat leverde onderstaand verslag op.

Ga via deze link direct naar al het Noorderzon-beeld van Moniek Steenbergen

Noorderzon herbergt ook theater, zoals hier het NNT met de voorstelling 'Lieg ik soms?' © Moniek Steenbergen

Tijdens de openingsavond was het 'next-big-thing' Voxtrot die de spits mocht afbijten. Naar aanleiding van een handvol ep's en een daverend optreden op het prestigieuze South By Southwest-festival kon de grote doorbraak niet lang meer op zich laten wachten. Eerder dit jaar verscheen dan eindelijk debuutalbum 'Firecracker'. Een heel behoorlijk popalbum. Niet bijzonder, maar ook zeker niet onaangenaam. De vijf jonge knapen uit Austin, Texas maken muziek die zo Brits klinkt als Margaret Thatcher en John Cleese. Muzikaal gaat de reis van The Beatles, via The Cure, New Order en The Smiths naar Suede. Weer zo'n Engels klinkende oneday fly dus? Dat was mijn eerste gedachte ook, maar live brengt Voxtrot het er behoorlijk goed vanaf. Het publiek verroert zich amper, maar luistert met plezier naar intelligente songs als 'Stephen' en 'Firecracker'.

Dag twee is gereserveerd voor het Hongaarse Little Cow. In Hongarije wereldberoemd vanwege de gelijknamige animatieserie over een kleine gele koe. Het brein achter de serie luistert naar de naam Laszlo Kollar. Kollar is van alle markten thuis en schreef dus zelf ook maar meteen even de soundtrack. Dat beviel zo goed dat hij Little Cow formeerde. Daarin zetelt de crème de la crème van de Hongaarse muziekwereld. Live doet de bij tijd en wijle wat nonchalante gelegenheidsformatie denken aan een mix van dub, klezmer, balkanbeats, zigeuner en Manu Chao. In een tijd waarin Gogol Bordello volle zalen trekt kan de organisatie zich daar natuurlijk geen buil aan vallen. Persoonlijk word ik nooit heel erg blij van dit soort niks-aan-de-hand muziek. Maar goed, wie ben ik? Het toegestroomde publiek kan de kleine koe wel waarderen. Aan de rand van de vijver wordt voor het eerst voorzichtig bewogen.

Publiek bij de vijver © Moniek Steenbergen

Maandag 20 augustus is het dan eindelijk zover; het Amerikaanse Low maakt zijn opwachting in de Spiegeltent. Ik heb er echt weken naar uitgekeken. Wat mij betreft is dit absoluut het hoogtepunt van het muzikale programma van Noorderzon. Dit kan gewoon niet misgaan. Het is prachtige, rustieke gospelpop/slowcore, die zanger/gitarist Alan Sparhawk, zanger/drummer Mimi Parker en bassist Matt Livingston ons nu al jarenlang voorschotelen. In de platenzaak te vinden in dezelfde bak als bijvoorbeeld Pedro The Lion. 'Trust' is wat mij betreft Low's beste album, maar ook het onlangs verschenen 'Drums and Guns', en 'The Great Destroyer' mogen er wezen.

De intieme setting van de Spiegeltent doet de sfeervolle muziek van Low goed. Sparhawk en co spelen vanavond veel materiaal van de laatste drie albums. Naast de ingetogen eenvoud van 'Amazing Grace' en 'Murderer', is er ook plaats voor zwaarder geschut zoals 'Monkey'. Nummers als 'Murderer' worden speciaal voor deze gelegenheid ontdaan van de elektronische laag, en klinken daardoor nog intiemer. Aanvankelijk staat de microfoon van mevrouw Parker wat te zacht afgesteld, waardoor die hemelse samenzang van Parker en manlief Sparhawk niet goed uit de verf komt. Na drie nummers schrikt de geluidsman gelukkig wakker. Vanaf dat moment is het genieten geblazen. Hoewel de temperatuur in de tent zo af en toe de 40 graden nadert, is het vooral de muziek waar je warm van wordt. Wat mij betreft is dit HET concert van Noorderzon 2007. De ongeveer 200 aanwezigen beleven een gelukzalig moment.

Het Vijverpodium © Moniek Steenbergen

Nadien is het lekker bijkomen bij Herman Dune op het Vijverpodium. Fijne, ingetogen pop gespeeld door een oorspronkelijk uit Zweden afkomstig gezelschap, waarvan de leden tegenwoordig wonen in Berlijn, New York en Parijs. Aan oefenen zullen die globalisten vast niet veel meer toekomen. Herman Dune houdt niet van rare fratsen, maar beschikt wel over een stel uitstekend op elkaar ingespeelde muzikanten. De frontman klinkt als een mix van Tindersticks zanger Stuart A. Staples en Neil Young, en Herman Dune schrijft ook nog eens puike, aangename popnummers. Zo'n zwamverhaal als dat "de vijversetting doet denken aan een film met Groucho Marx" hebben ze dus helemaal niet nodig.

!!! op Noorderzon 2007 © Moniek Steenbergen

Op dinsdag 21 augustus is het de beurt aan !!! (spreek uit als" Chk, chk, chk), de bekende dancefunkformatie uit Brooklyn, New York. Massaal is het publiek op dit optreden afgekomen. Hoogstwaarschijnlijk omdat !!! in de festivalgids werd aangekondigd als live-sensatie. Slimme zet, want een live-sensatie wil iedereen natuurlijk zien. Toch klopt het wel. Wat spelen die Amerikanen een heerlijke, opzwepende set zeg. Zo groovy dat stilstaan bijkans onmogelijk is. Als je zanger Nic Offer en de zangeres tekeer ziet gaan op het podium... als ik in de organisatie had gezeten zou ik ze aan een dopingtest onderwerpen. Offer ontwikkelt tijdens de gig een fascinatie voor de vijver. In het begin fantaseert hij al openlijk over bootjes vol met kaarsen, aan het eind stelt ie dat degene die het water in duikt tijdens het slotnummer de microfoon van hem mag overnemen. Zoiets hoef je ook in Groningen geen twee keer te zeggen. Als een jongen de daad bij het woord voegt, overhandigt Offer hem zoals beloofd de microfoon en duikt zelf de vijver in. Het feest is compleet.

!!! op Noorderzon 2007 © Moniek Steenbergen

Woensdag 22 augustus was de beurt aan onze Belgische vriend Stijn. Stijn...hmnn...stond die niet al eens eerder op Noorderzon? Nee, hoewel dat wel de bedoeling was. Twee jaar geleden was de elektronica-singer/songwriter geboekt, maar strandde hij met autopech langs de Franse snelweg. Pech blijft de Vlaamse Prince ook nu weer achtervolgen, want vandaag staat in het lokale Vera het legendarische Dinosaur Jr. op het programma, de band van zanger/gitarist J Mascis, bassist Lou Barlow en drummer Murph. Daar kan onze sympathieke Belgische vriend natuurlijk niet tegen op. In vergelijking met de voorgaande dagen is het dan ook opvallend rustig bij het Vijverpodium. Stijn doet goed zijn best, maar is net iets te geforceerd op zoek naar interactie met het publiek. Dat publiek reageert lauw op zijn poging tot communicatie. Voor het oog is Stijn ook niet interessant; een vent die de muziek haalt uit een elektronisch doosje en daar overheen zingt. Volgende keer graag de band meebrengen.

Quit Your Dayjob op Noorderzon 2007 © Moniek Steenbergen

Meindert Talma & the Negroes
Vorig jaar verscheen van droogkloot Meindert & The Negroes het prachtige nieuwe album 'Nu geloof ik wat er in de Bijbel staat', een album met covers van artiesten die door verzamelaar/schilder/filmer Harry Smith (1923-1991) werden beschouwd als grondleggers van de populaire muziek in de Verenigde Staten. Omdat het woord nu eenmaal wordt verkondigd in de kerk, wijken we vanavond uit naar de Pepergasthuiskerk in het centrum van Groningen. Talma leidt net als op plaat elk nummer in met een (semi-) historisch verhaaltje. Hij doet dat zo voortreffelijk, dat je haast hoopt dat de traditionals niet te lang duren.

Af en toe gaat de introductie redelijk ver, zoals de keer dat Meindert vertelt over een man die een Amerikaanse president doodschoot, en vervolgens verklaarde dat hij het deed in opdracht van God. Laten ze het daarboven niet horen, het huis van God gebruiken voor zo'n verhaal. De band die Meindert bijstaat in zijn zoektocht langs de Amerikaanse geschiedenis, volstaat maar daar is dan ook alles mee gezegd. The Negroes en Talma moeten het vooral hebben van originaliteit en spelvreugde. Gelukkig zit het wat dat betreft wel snor. Zelden heb ik een gepassioneerder optreden gezien. Het nadert het energieniveau van gigs van Nick Cave en Arcade Fire. Wie zei er ook alweer dat Hollandse kerkdiensten saai zijn?

Quit Your Dayjob gebaart graag © Moniek Steenbergen

Quit Your Dayjob bestaat uit Jonass, Marcass en Drumass. Met zulke namen weet je het wel; punk. In dit geval met een flinke wave tic. Quit Your Dayjob geniet in de underground enige bekendheid vanwege nummers met infantiele, absurdistische teksten als 'Pissing on a Panda'. Pretentieloos geouwehoer dus. Zo'n band moet niet te moeilijk gaan doen. Drie kwartier op zich laten wachten is dan uit den boze. Helaas laten ze het massaal aanwezige publiek – voor het eerst is lopen op sommige plekken bijna onmogelijk - te lang in spanning. Het boe-geroep is niet van de lucht. Net op het moment dat ik mijn biezen wil pakken, betreedt QYD alsnog het podium. Wat mij betreft hadden ze weg mogen blijven. Muzikaal stelt Quit Your dayjob namelijk niks voor. Na ongeveer zes nummers hou ik het voor gezien. Zwakke songs, puberale teksten en een zanger die beter zijn mond dicht had kunnen houden. Quit your dayjob? Ik zou het niet doen......

!!! op Noorderzon 2007 © Moniek Steenbergen

Op het moment dat C-Mon & Kypski speelt, ben ik helaas samen met mijn vriendin van de zon aan het genieten in Milaan en Venetië. Wat mij betreft is Noorderzon 2007 muzikaal geslaagd. Low, Meindert Talma en !!! zullen de boeken in gaan als de hoogtepunten.

Ga voor alle 63 foto's van Moniek Steenbergen direct naar de fotogalerij van Noorderzon 2007