Foto's en verslag Noorderslag 2007

Popprijs-winnaar Spinvis rockt de Buma Cultuur-zaal, foto: Moniek Steenbergen

Na twee dagen bands afstruinen op EuroSonic en drie dagen vol seminars van uiteenlopend niveau stevent de delegatie van MusicFromNL zaterdag bruisend van de voorpret op het klapstuk van het weekend af. Noorderslag wordt enigszins pretentieus de “dwarsdoorsnede van de Nederlandse popmuziek” genoemd. Of de selectie daar zaterdag in de Oosterpoort representatief genoeg voor is, wagen we te betwijfelen. Maar de programmering is absoluut breed en smaakt grotendeels opperbest.

Direct naar de foto's »

Evenals tijdens EuroSonic is het ook in de Oosterpoort druk. Het centrale gebied oogt als een gigantisch mierennest en voor sommige acts moet je je ouderwets naar binnen knokken. Gek genoeg valt dat na elven erg mee. Blijkbaar zijn de eerste uitgeputte festivalgangers dan al afgetaaid naar hotel of de laatste trein naar huis. Doodzonde, maar het schept wel ruimte!

Hier volgt het verslag van de slotdag van het weekend: Noorderslag. Met bijdragen van Ingmar Griffioen en Patrick Pelman en dank aan Hans Vrijmoed voor de bijdrage over Jiggy Djé, Matthijs van der Ven voor de foto van Marike en alle andre fotografen! Check zeker ook de Noorderslag-foto's van Moniek Steenbergen en Norman Dijkema. De verslagen van donderdag en vrijdag op EuroSonic vind je in deze sectie.

Odilo van Coparck in trance in EKKO, foto: Ro Halfhide

Bij openingsact Coparck is de 3FM-zaal nog afgeladen. De Amsterdamse band heeft over aandacht niet te klagen, sinds de recente release van het derde album. ‘The 3rd Album’ leverde weer een aantal pareltjes op, die helaas live moeizamer over het voetlicht komen. De band levert genoeg inzet en bezieling en weet bij vlagen de dromerige luisterpracht van het album te benaderen. Of het aan de concentratie, de hoge verwachtingen of, het gebrek aan ingesleten speelpatronen ligt, valt niet te zeggen, maar tijdens het optreden van Coparck missen we toch een beetje de magie van het album. Zoals de uitvoering van de fijne single ‘A Good Year For The Robots’ ook rammelend uitpakt.

We koesteren uitschieters als ‘The World Of Tomorrow’ en ‘God Dress America’, waarin de band excelleert. Als Coparck op stoom is, voeren ze de toeschouwers en masse mee naar hun wereld en daar is het altijd goed toeven. Toch moet de band – op plaat met gemak één van de meest spannende en originele Nederlandse acts – tot een echte live-band uitgroeien, willen ze een breder publiek aan zich binden. (IG)

Boris zonder Idols-imago, foto: Norman Dijkema

Het was het ellebogenwerk waard om nog een staartje van het optreden van Boris mee te pakken. Hij bewees nu toch echt het Idols-imago van zich afgepoetst te hebben. Het bereik van deze nog steeds hele jonge zanger is ongelooflijk en de manier waarop hij zijn stem gebruikt getuigt van een groot talent. Dit is ongetwijfeld één van de allerbeste zangers, die we in Nederland op dit moment hebben.

De band die Boris begeleidde mocht er ook zijn. De drummer hield de boel zo strak als maar kan, de gitarist bracht heerlijk spel ten gehore en de bassist speelde zijn belangrijke rol in de funksoul perfect. Maar de belangrijkste persoon op het podium was natuurlijk Boris zelf en hij had zichtbaar plezier in het optreden en straalde dat ook uit. Daarmee is bewezen dat het Idols-gebeuren toch één heel erg groot talent heeft voorgebracht. (PP)

De Nieuwe Vrolijkheid op Metropolis 2006 © Jolanda van Wijhe

De Nieuwe Vrolijkheid blijkt in de 3VOOR12-zaal een stuk moeilijker te behappen. De band valt vooral op door een rel te schoppen, door met fluitjes en stickers van “stop blij word vrolijk” de soundcheck en het optreden van De Nieuwe Blijdschap te verstoren. Zelf kunnen de Hagenezen wel ongestoord spelen en dat gaat de jonge groep uiterst rommelig af. Een trompettist met ontbloot bovenlijf en een dikke zonnebril plus een schaars geklede zangeres/gitariste zijn de blikvangers, van de nogal arty ogende band. Een beetje sexy, weird, ruw en noisy is het wel, een beetje Velvet Underground menen sommigen. Er broeit wat op het podium, maar we missen de ontlading en afgezien van enkele erupties blijft De Nieuwe Vrolijkheid vooral sudderen. De toekomst zal het leren. (IG)

Sabrina Starke

De door urban zender FunX gesponsorde X-Stage bij de ingang staat uiteraard de hele avond in het teken van urban, te beginnen met de acts die samen The Mighty 8 vormen. In dit artikel lees je meer over dit NPI-project. Eén van die vrouwelijke urban talenten is Sabrina Starke, de Rotterdamse die in december nog als singer/songwriter in de finale van de Grote Prijs van Nederland stond. Ook in de Oosterpoort etaleert ze haar grote vocale vermogen; zo’n stem waarmee Oleta Adams grote theaters om haar vinger wikkelt. Vol overtuiging benadrukt Starke de belofte. (IG)

Ilse vol expressie, foto: Norman Dijkema

In de grote zaal van de Oosterpoort staan vaak artiesten die al een behoorlijke bekendheid genieten en vaak een showcase optreden op Noorderslag niet echt meer nodig hebben. Dat geldt natuurlijk ook voor Ilse DeLange. De zaal stroomde natuurlijk vol en de in een strak zwart pakje gestoken Ilse gaf een prima performance, al misten we wel een beetje bezieling. We kregen een redelijke greatest hits set voorgeschoteld, maar de anders zo ontwapenend overkomende vrouw, leek dit keer meer een koele vamp. Dat is toch jammer, aangezien een groot deel van haar charme juist de spontaan gecreëerde intimiteit is, die ze in het verleden makkelijker op het podium kon neerzetten. Het kan natuurlijk zijn dat ze niet helemaal haar dag had, maar een festival als Noorderslag verdient toch wel iets meer. (PP)

Een gloedvol Alamo Race Track, foto: Moniek Steenbergen

Alamo Race Track maakte misschien wel dé Nederlandse gitaarplaat van 2006 en weet veel ogen op zich gericht in de 3FM-zaal. Topnummers van hun tweede album als ‘Black Cat John Brown’ en ‘My Heart’ krijgen een hele andere bewerking. Vooral vocalen en gitaarspel van voorman Ralph Mulder zijn een stuk losser dan op plaat. Het optreden begint wat onvast en de samenzang met bassist David Corel moet groeien, waardoor de Amsterdammers wat publiek verliezen. De bandleden voelen elkaar duidelijk goed aan en gaandeweg de show lijkt het vertrouwen te groeien, neemt de vocale samenwerking hemelse vormen aan en krijgen meerdere nummers sublieme spanningsbogen mee.

Het is bijzonder genieten van de dynamiek in ‘The Killing’ en de fraai ingehouden spanning in ‘Chocolate Years’, waarin ze met z’n vieren voluit ‘From A Life So Cold’ zingen. Dan is het pleit definitief beslecht. Voor wie het nog niet wist: Alamo Race Track heeft niet alleen een uitstekend tweede album gemaakt, maar is ook als live-band door het vele spelen behoorlijk volgroeid en is misschien wel de meest complete Excelsior-band. (IG)

Grote Prijs-winnaar Blaxtar live

Voor de derde maal op rij komt de winnaar van de Grote Prijs van Nederland in de categorie hiphop/r&b uit Zwolle. Blaxtar komt ook uit de school van Opgezwolle, sterker nog in het begin van Opgezwolle zat hij zelfs even in de groep voordat het grote succes begon. Blaxtar besloot dat hij liever in het Engels rapte en ging zijn eigen weg. Opgezwolle brak serieus door met het album ‘Vloeistof’ en vorig jaar deed Blaxtar eigenlijk hetzelfde door de Grote Prijs te winnen en het sterke album ‘Ozmoses’ uit te brengen.

Het optreden op Noorderslag begon een beetje terughoudend. Het was nog vroeg op de avond en Blaxtar was nog niet bekend genoeg om meteen de zaal te vullen. Maar naarmate het optreden vorderde en Blaxtar er steeds beter inkwam, raakte het publiek ook losser. Toen zijn jongere broer Typhoon, de Grote Prijs-winnaar van 2004, hem ook nog eens kwam ondersteunen ging het dak er eindelijk echt af. Zonde dat het optreden daarna ook meteen was afgelopen. (PP)

Spinvis in rockende gedaante, foto: Moniek Steenbergen

Het was toch nog een beetje onverwacht dat Spinvis de Popprijs zou krijgen. De redactie had haar spaarcentjes ingezet op Jan Smit of Opgezwolle, maar net zoals het merendeel van het publiek in de Oosterpoort kunnen we heel erg goed leven met de uitslag. Spinvis nam de prijs rustig in ontvangst, liet de bierdouche over zich heenkomen en begon daarna gelijk met muziek maken. Tijdens de set liet de Nieuwegeiner dan ook wel even horen waarom het toch zo verdiend was dat hij gewonnen heeft. De toch al originele liedjes met evenzo bijzondere teksten komen met de band, die Spinvis om zich heen heeft verzameld, prachtig tot zijn recht.

In het juryrapport van de Popprijs werd gesproken over dat Spinvis de Nederlandse liedkunst naar een nieuwe dimensie heeft gebracht. Door deze complexe nummers vervolgens te arrangeren en geschikt te maken voor live-optredens, levert Erik de Jong opnieuw een topprestatie. Spinvis is, sinds hij enkele jaren geleden uit zijn zolderkamer is gekomen, uitgegroeid tot één van de vaandeldragers van de Nederlandstalige popmuziek en daarmee is de toekenning van de Popprijs volkomen terecht. (PP)

El Pino in december 2006 in Paard van Troje © Jolanda van Wijhe

Na het warme Spinvis-bierbad schuifelen we ongeduldig de Marathon-zaal in en dompelt ook El Pino and The Volunteers ons onder in de warmte. De Rotterdamse alt.country komt met een forse snik. Maar het gemis van een ruw randje doet zich voelen en het gemis van de vaste banjospeler vermoedelijk evenzeer. En als de nummers dan ook nog amper rocken en weinig hooks bevatten, wordt het saai; breekbaar, mooi en technisch goed, maar helaas ook saai. Het is dan ook niet waarschijnlijk dat de voorspelling van zanger David Pino uitkomt: “Vorig jaar stonden we in de Kelder, nu hier, dus volgend jaar op het dak?” (IG)

Hospital Bombers

Hospital Bombers brengt het er beter vanaf, en is zoals de naam al deed vermoeden niet direct van de subtiele aanpak. De naam van de nieuwe Excelsior-band duikt de laatste maanden steeds nadrukkelijker op. Niet zo gek, want violiste Susanne Linssen kennen we nog uit Seedling en voorman Jan Schenk en zijn twee kompanen uit bands als Norma Jean en The Heights. Schenk heeft een wat piepende stem, die minder jeukt als hij het laag houdt of ondersteund wordt door Linssen. De band maakt een soort springerige indierock, met een sfeerverrijkende folky twist dankzij het strijkwerk van Linssen. Het rammelt op een niet onprettige manier en de band weet het publiek voor het 3VOOR12-podium te binden. Hospital Bombers is wat rommelig, maar heeft goede ideeën, en de passie, branie en urgentie die zoveel Nederlandse bands node missen. (IG)

Anne Soldaat als frontman van Do-The-Undo, foto: Moniek Steenbergen

Excelsior is goed vertegenwoordigd, want met Do-The-Undo staat er weer een nieuwe band uit de labelstal op Noorderslag. Anne Soldaat is na het verscheiden van Daryll-Ann met dit kwartet weer helemaal terug, hij maakte een prima popplaat en mag meteen zijn nieuwe kindje op Noorderslag in de grote foyer presenteren. Dat gaat de lange muzikant wellicht wat routineus, maar toch goed af. Het materiaal is er ook naar. Do-The-Undo staat niet eens zo ver af van de vorige band van Soldaat, die aan de wieg van het momenteel zo florerende label stond. Zijn nieuwe band rockt wat meer, maar met de melodieën en zeker ook de bijzondere stem van Anne is helemaal niks mis. Hoewel je bij de eerste ballade-achtige compositie enorm gaat terugverlangen naar de hemelse samenzang met de gebroeders Paulusma, maar dat is onvermijdelijk. Nederland is wel zeker een voorname popband rijker, zo blijkt. (IG)

Marike Jager verwarmt Teatro Cuatro, foto: Matthijs van der Ven

Nieuw op Noorderslag is het – al eerder op Crossing Border gesignaleerde – Teatro Cuatro. De knusse tent biedt plaats aan optredens van de Utrechtse acts SneakerFreak, Storybox en Marike Jager. Met de kanttekening dat de laatste twee sowieso wel een plaatsje op het festival hadden verdiend. De tent stroomt zeker vanaf het optreden van de Zeister singer/songwriter vol en is ook in die zin geslaagd, dat het één van de weinige plekken tijdens Noorderslag is waar de meute stil – en dus respectvol – naar muziek luistert.

Een ambiance waarin Marike Jager goed gedijt. De winnares van de Grote Prijs van Nederland (2003) liet vorig jaar op haar debuutalbum een mooie verzameling warme, jazzy pop horen. Ook in het clubcircuit vielen de luisteraars voor Jager en haar gerijpte band. De reden is simpel; met toetsenman Henk Jan Heuvelink (ex-Incense) en Haye Jellema (op drums en cachón) heeft ze een bijzonder geoliede en geroutineerde live-band tot haar beschikking. De twee zorgen voor de perfecte begeleiding voor de vocaal begenadigde Jager. Haar songs – van ingetogen en gevoelig tot warm en jazzy – slaan bijzonder goed aan bij het publiek in de theatertent. (IG)

Johan-frontman Jacco de Greeuw op Lowlands 2006 © Jutha

Eenmaal in de vijf jaar komt de groep rondom Jacco de Greeuw met een nieuwe cd en tot nu toe was het telkens weer een juweeltje. Zo ook het album ‘THX JHN’, dat Johan in 2006 uitbracht. In de Buma-zaal mocht de groep gaan bewijzen of het nieuwe werk ook live overeind bleef staan. Dat gebeurde prima. Jacco leek in bloedvorm. In alles bleek dat de band het naar zijn zin had op het grote podium van de Oosterpoort. Een lachje hier, een geintje daar en zowel het nieuwe materiaal dat gespeeld werd, als het oudere materiaal kwam nog mooier tot bloei als op de plaat.

De videoclips op de achtergrond zorgden ervoor dat er niet teveel gekletst hoefde te worden tussen de optredens. De band kon daardoor doen waar ze voor gekomen was; heerlijke songs spelen in de sfeer van R.E.M. en Counting Crows. Hoogtepunten waren het van het album 'Pergola' afkomstige ‘Tumble and Fall’ en één van de singles van de laatste cd: ‘She’s Got A Way With Men’. (PP)

De immer ontwapenend enthousiaste Roosbeef, foto: Moniek Steenbergen

De kleine dame Roosbeef speelde bijna tegelijk met Johan. Deze recensent kon dus slechts het staartje van het optreden meepakken, maar dat was dan wel meteen ook een heel fijn stukje muziek. De altijd een tikje brutale, maar tegelijk o zo innemende roodharige zangeres zong alsof haar leven ervan afhing. Ze werd in de intieme Marathon-zaal bijgestaan door haar vaste bandleden Tim, Misha en Reinier. In de goed gevulde ruimte kwamen de songs prima tot hun recht. Deze winnares van de Grote Prijs in de categorie singer/songwriter kan met trots terugkijken op het debuutoptreden op dit evenement. Het is slechts een kwestie van tijd voordat deze jonge zangeres doorbreekt naar een groter publiek. (PP)

Dennis wie?, foto: Moniek Steenbergen

Een klein blond meisje met een beugeltje die popliedjes zingt in de Grolsch Foyer tijdens Noorderslag. Er zijn wel eens gekkere dingen gebeurd, maar op een of andere manier klopte er toch iets niet in het plaatje bij Dennis. Er stond een aardige band achter de jongedame met bijvoorbeeld op drums Martijn Bosman (Kane). Dat zat dus wel goed, maar ja verder was het allemaal nogal 38 in een dozijn pop van een op zich knap zingende freule. Het lijkt wel een beetje of de vijver waarin de Essent Awards moeten vissen wat leeg begint te raken. Dennis had tot nog toe niet eerder wat gepresteerd, maakte een plaatje, won een award en staat op Noorderslag. Na een paar nummers bij dit optreden begint de slaap enigszins toe te slaan. Hoog tijd om naar iets spannenders te gaan kijken en luisteren. (PP)

Kraak & Smaak, donderdag op EuroSonic, foto: Norman Dijkema

Dat vinden we gelukkig in de Grote zaal. Kraak & Smaak is inmiddels een bekende naam in de Nederlandse muziekwereld en terecht natuurlijk. De swingende dance/funk van de Leidse band mocht het dit keer in de Buma-zaal proberen. Met de sfeer in de zaal zat het wel goed. Zo rond middernacht hadden de bezoekers van dit concert duidelijk wel zin in een dansje en daar kregen ze dan ook alle gelegenheid toe op de beats van dj’s Wim Plug en Mark Kneppers. Drummer/ zanger Ro Krom weet samen met zangeres Rose de boel nog extra op te zwepen met een uitzinnige podiumpresentatie. Hier en daar mist Ro nog wel eens een slag op de drums, maar op dit tijdstip en in deze ambiance maakt het allemaal weinig meer uit. De geest is uit de fles, er kan gedanst worden en dat beviel de bezoekers van Noorderslag prima. (PP)

Rapper BangBang met achter zijn schouder de Zwolse geweldenaar Kubus, foto: Moniek Steenbergen

Van de Cuatro-warmte naar de LiveXS-kelder blijkt een forse stap. De spaarzame verlichting en de harde muziek in de kelder corresponderen in ieder geval niet met de temperatuur. Hoe innovatief dubstep ook moge zijn, zeker in vergelijking tot de rest van het programma, het brengt maar weinig bezoekers in beweging. Dat is jammer want (de muziek van) het duo Charly & Gallus verdient beter.

Als Kubus ze aflost is de benedenzaal nog altijd halfvol. De Zwolse beatsmaker begint met een harde dj-set, met licht knetterende electro en kale techno. Zijn set staat dertig minuten lang heel ver van hiphop en liefhebbers van zijn ‘BuitenWesten’-debuut zullen er weinig in herkend hebben. Dat verandert abrupt als BangBang opstaat. De zwaar getatoeëerde Londense rapper komt helemaal op stoom en geeft aan Kubus’ beats een opzwepende dimensie. Het duo bouwt de laatste 20 minuten een flink feest in de kelder en Coparck-toetsenist Maurits de Lange gaat volledig uit zijn plaat. Het maakt benieuwd naar de twee platen die Kubus dit jaar wil uitbrengen. De man uit Zwolle is een bruggenbouwer in de hedendaagse hiphop, die dance en hiphop bijeenbrengt. Toch staan zijn Opgewolle-maatjes Sticks en Delic niet in de kelder. (IG)

Amersfoorter Jiggy Djé maakt indruk op de X Stage, foto: Willie Kerkhof

De rapper en dj/producer van Opgezwolle genieten namelijk van hun Rotterdamse collega Winne, die op de X Stage met de nodige gasten een uitdijend publiek in beweging weet te krijgen. De moeilijke beginzaal was al flink opgewarmd door Amersfoorter Jiggy Djé. De bij de formatie D.A.C. gelouterde Amersfoorter is op dreef, goed verstaanbaar en geeft een sterk half uurtje weg op het hiphoppodium. De armen gaan in de lucht en bij 'Blauw Bloed' ontstaat er zelfs een pit. (HV/IG)

Geflankeerd door twee rappers en een uitstekende dj bijt ook Winne (“alias de Generaal, dus geef acht!”) flink van zich af. Minus een flauw vocaal intermezzo overtuigt het materiaal van de Rotterdammer, hoewel hij zich tekstinhoudelijk niet al te spitsvondig toont. Samen met de gastrappers krijgt hij het publiek – met daarin veel rappers en artiesten die eerder optraden als Sabrina Starke – tegen het eind van de show wél volledig plat. Ook jailhouse-rapper Kempi voegt nog wat toe. Met het luidkeels scanderen van “Pomp die vuisten in de lucht, Rotterdam is terug” en “West-Kruiskade” laat Winne er geen misverstand over bestaan waar zijn roots liggen. (IG)

Nog een uitblinkende slotact: Blue Grass Boogiemen, foto: Moniek Steenbergen

Mensen die de film ‘O Brother Where Art Thou’ gezien hebben en de muziek uit de film konden waarderen, moeten absoluut eens een optreden meemaken van de Blue Grass Boogiemen. Deze afsluiter van Noorderslag maakte er een enorm feestje van. Wie had ooit kunnen denken dat bluegrass-muziek zo populair zou worden, dat het ooit nog eens op een popfestival als dit als afsluiter mag fungeren. Met zichtbaar plezier en soms vol verbazing kijkend naar het enthousiaste publiek speelt de groep een vrolijke set met bluegrass-songs.

Nummers van Manfred Mann en James Last in een bluegrass-jasje gaan erin als zoete koek. Als de finale kers op het toch al heerlijke toetje van deze Noorderslag-editie speelt de band het bekende nummer van de Soggy Bottom Boys uit de eerder genoemde cultfilm en daarmee is ook deze memorabele avond echt tot een einde gekomen. (PP)

Tjeerd Bomhof als konijn bij C-mon & Kypski vs Voicst, met rechts toetsenist Jori Collignon, foto: Moniek Steenbergen

Winne maakt vervolgens ruim baan voor plaatsgenoot U-Niq en uw verslaggever spoedt zich naar de 3FM-zaal voor het gedroomde slotstuk van C-Mon & Kypski. Als er iemand op Noorderslag bruggen bouwt tussen meerdere genres zijn het deze vier mannen uit Utrecht wel. De show wordt opgeluisterd door superbe gastoptredens van Benjamin Herman (tweemaal) en het voltallige Voicst (inclusief fenomenaal drumduel tussen Joppe Molenaar en de scratchende Kypski) en een wat stroevere samenwerking met Pete Philly. Philly springt als een dolle, maar het nummer haalt live helaas niet het albumniveau. De bijdrage van Voicst met de onherkenbaar opgedirkte zanger Tjeerd werkt juist live een stuk aanstekelijker dan op ‘Where The Wild Things Are’, het uitstekende derde album van het kwartet. Niet dat de mannen van C-mon & Kypski nu direct hulp nodig hebben. De band rockt, ronkt, funkt, swingt en hiphopt zich door de set heen en het publiek reageert enthousiast.

De volwassenwording van C-mon & Kypski is in 2006 gepaard gegaan met de groei tot een dwingende liveband. Nooit eerder zagen we de groep zo los gaan en de veelzijdige – en bij de vorige albums vaak nog wat lastig te behappen – composities live zo overtuigend serveren. Het oorspronkelijke duo, producer C-mon en scratchvirtuoos Kypski (inmiddels tegelijk scratchend en drummend), staat minder op de voorgrond. Zo is de rol van snarenman Daniel Rose nu veel prominenter en heeft toetsenist Jori Collignon zich ontwikkeld tot een performer van formaat. Het optreden krijgt nog een staartje in de vorm van een toegift (waarschijnlijk de eerste toegestane encore van de avond) van tien minuten en het C-mon & Kypski-feest vormt de perfecte afsluiter en een passende bekroning van een lange avond Noorderslag. (IG)

Giel Beelen kondigt, live op de radio, de bekendmaking van de Popprijs 2006 aan, foto: Moniek Steenbergen

Wij waanden ons in de Oosterpoort even in het aardse paradijs. Waar anders vind je een festival met zoveel goede, uitsluitend Nederlandse acts, in zoveel uiteenlopende genres, op zo’n beloopbaar aantal vierkante meters? Punt.


Ook van Noorderslag vroegen wij een Top 5 aan de MusicFromNL-crew.

Arjen van der Straaten:
1. Matik
2. C-mon & Kypski
3. Do-The-Undo
4. Winne
5. Hospital Bombers

Ingmar Griffioen:
1. C-mon & Kypski
2. Alamo Race Track
3. Kubus
4. Marike Jager
5. Winne

Patrick Pelman:
1. Johan
2. Spinvis
3. Blue Grass Boogieman
4. Roosbeef
5. Kraak & Smaak

Rob van der Veeken:
1. C-mon & Kypski
2. Matik
3. Marike Jager
4. Kubus
5. Alamo Race Track

Naar de foto's »

En natuurlijk vind je alles over Noorderslag, EuroSonic, het enorme programma en de zes acts die wij tipten, in ons Dossier Noorderslag