Foto's en verslag EuroSonic 2007 - Vrijdag

De grootste naam op EuroSonic: The Magic Numbers, foto: Moniek Steenbergen

MusicFromNL is net terug van het Noorderslag-weekend in Groningen, of eigenlijk van drie enerverende dagen en een overvloed aan fijne muziek. De reis naar Groningen bracht behalve de noordelijke provincie ook andere mooie stukken Europa dichterbij. Bands uit Scandinavië, Rusland, Italië, Engeland en zeker ook uit eigen land trakteerden ons op hun muziek.

Direct naar de foto's »

Wij namen ons voor vrijdag vooral voor om meer Nederlandse bands te zien dan donderdag, toen de teller op één bleef steken. Ook vandaag is het weer een dag van ontmoedigende wachtrijen, waardoor de verslaggevers besluiten The Magic Numbers en Goose, de festivalhype uit Kortrijk, links te laten liggen. Pleister op de wonde is dat de fotografen dat niet doen. Hier volgt het tweede van drie tekstverslagen over het Noorderslag-festival; met ons oordeel over een kleine selectie van de vrijdag van EuroSonic. Hier kun je het verslag van donderdag lezen. De tekstuele bijdragen van de vrijdagse bandexpeditie zijn van Ingmar Griffioen en Patrick Pelman. Met dank aan Matthijs van der Ven voor zijn tekstbijdrage uit het Newscafé en foto van Taxi in Club 29, plus aan alle fotografen!

Taxi to the ocean in Club 29, foto: Matthijs van der Ven

De openingsband van de tweede EuroSonic-avond is de Utrechtse formatie Taxi to the ocean. Vorig jaar mocht de groep nog het festival Noorderslag openen in de Grolsch Foyer, ditmaal is het veel intiemere Club 29 de plaats van handeling en dat is veel beter. Het is toch moeilijk om goed geluid te krijgen in de foyer van de Oosterpoort en de sfeer is er automatisch door het licht en de constant door de gangen lopende mensen moeilijk vast te pakken. Taxi to the ocean heeft het dit jaar dus iets makkelijker en weet met minstens zoveel energie wederom een heerlijk optreden weg te geven. Een klein technisch probleem bij de gitarist brengt even een stil momentje, maar de groep laat zich hierdoor niet afleiden en speelt alsof het leven ervan afhangt. Hoogtepunten zijn de songs ‘All Falls Down’ en ‘This Is What It Is’. (PP)

Een andere Belgische topper op vrijdag: Ozark Henry, foto: Lidewij Kalfsterman

Denk aan Bryan Ferry in zijn slechtste periode met een vleugje Jarvis Cocker, een snufje Kees Prins en je krijgt de Belgische artiest Daan. Met zijn vorige project Dead Man Ray liet Daan Stuyvens, zoals hij volledig heet, al horen een aardig stukje muziek te kunnen maken. Als Daan geeft hij de term “fout” een totaal nieuwe lading. Een enorme hoeveelheid aan synthesizergeluiden en slicke gitaarrifs vormen de basis voor de muziek. De combinatie van zijn tot in de puntjes uitgekiende imago als morsige crooner met de briljante choreografie van de band zorgen voor een heel bijzonder optreden. De eerste single ‘The Player’ van het gelijknamige album komt uiteraard voorbij. De muziek klinkt minstens zo cheesy als elk nummer van Modern Talking, maar de uitstekende musici zorgen ervoor dat het veel meer diepte krijgt, dan dat het Duitse duo ooit had kunnen bedenken. Het geheel zit puik in elkaar en wordt retestrak gespeeld. Het nummer ‘PromisQ’ kondigt Daan aan als een poging om de Duitse zanger Heino te parodiëren, maar de vergelijking is, afgezien van de Duitse zang, ver te zoeken. Concluderend kunnen we niets anders stellen dat het allemaal klopt bij Daan. Het is fout. Überfout zelfs. Daar moet je wel doorheen kunnen prikken om ervan te houden, maar als je daartoe in staat bent, dan is het genieten. (PP)

Duke Special

Een wat verlegen mannetje met dreads en veel oogschaduw zit achter een piano en brengt daar zijn liedjes. De in Belfast geboren Peter Wilson brengt met zijn band Duke Special gevoelige en soms zelfs overdreven zoetsappige songs. Een enkele song zou zelfs zo in een Broadway musical passen. Wellicht dat het er ooit eens van komt. Qua stem doet de kleine man enigszins denken aan Rufus Wainwright. Op het podium van de stadsschouwburg lukt het hem slechts matig om het publiek erbij te houden, misschien dat het zijn jonge leeftijd is. Het ligt in ieder geval niet direct aan de songs, al zou de opbouw van de setlist wel wat beter kunnen. Iets meer afwisseling had het optreden van vrijdag zeker wat meer dynamiek gegeven. De muzikanten die hem bijstaan, zijn vrij kleurloos en doen gewoon hun werk. Dat doen ze goed, maar hierdoor zijn alle ogen gericht op de jonge zanger en hij weet zich nog niet helemaal goed een houding te geven. Duke Special gaat nog groeien als artiest, daar is geen twijfel over mogelijk. Het songmateriaal is er al en als Peter nog iets meer uit zijn schulp durft te kruipen, dan zullen we van deze introverte zanger zeker nog meer gaan horen. (PP)

Keynote Speakerz in Tivoli de Helling, foto: Anna van Kooij

Het is ruim een kwartier lopen naar de Puddingfabriek, waarmee de locatie naar EuroSonic-begrippen nogal uit de route ligt. Wellicht dat het daarom zo rustig is bij aanvang van de HiphopInJeSmoel-showcase in het fabrieksgebouw. Het Utrechtse Keynote Speakerz treedt ook tegelijk op met hun stad- en genregenoten van Illicit, wat ze vast ook nog wat bezoekers kost. Het duo, bestaande uit rapper-producer Master Surreal en Grote Prijs-winnaar Skiggy Rapz, maakt snel naam in de hiphopscene, heeft net de ep ‘It’s Like That’ uit en wordt terecht als beloftevol bestempeld. Dat maken ze ook op EuroSonic waar, waar ze de toeschouwer plat krijgen met stevige, originele beats en vooral de naadloze wisselwerking tussen de twee rappers. Gaandeweg zakt het optreden wat in en ook de ragga-vocalen van de gastzanger verhelpen dat niet. Keynote Speakerz veert echter terug met de inventieve song ‘My Bad’, een puik staaltje human beatboxen van Skiggy en de ijzersterke afsluiter ‘Word ‘Em Up’. (IG)

Drummer Hakkens tuurt naar zijn pedaal..., foto: Lidewij Kalfsterman

Illicit vinden we terug in het tijdens EuroSonic in urban specialiserende Newscafé. Het jazzy groovende hiphopcollectief tourde recent nog met Arrested Development en heeft een ferme live-reputatie hoog te houden. De charismatische voorman Paradox, vaak vergeleken met Michael Franti van Spearhead, weet het publiek doorgaans soepel flowend in te pakken. In het Newscafé lijkt de band ook een gewonnen wedstrijd te spelen als de techniek roet in het eten gooit. Al na vijf minuten houdt het drumpedaal er mee op. Toch weet de band het café te veroveren met een spetterende improvisatie, terwijl drummer Bram Hakkens op zoek gaat naar een nieuw drumpedaal. Logisch: improviseren is hiphoppers immers wel toevertrouwd. (MV/IG)

Textures in EKKO, foto: Tim van Veen

Puffend arriveren we in AC Minerva, waar Textures gelukkig in een grote ruimte staat geprogrammeerd. Het geluid is goed, de zaal slechts voor 3/4 gevuld en dus zijn de omstandigheden ideaal om de niets ontziende metal van de Brabanders tot ons te nemen. Met z’n zessen vuren ze retestrakke, technische metal af op de bezoekers, waar tussen slechts enkele headbangers vallen te ontwaren. Ook de witte ruitvormige zaal vloekt wat met de uitstraling van de Tilburgers. De zanger diept de grofste grunts op uit de krochten van zijn keel en het is direct duidelijk waarom deze band het internationaal zo goed doet. Dat ondanks het hoge niveau van de Nederlanders, Minerva niet volloopt is opmerkelijk. Een teken dat de band voor het gros van de festivalbezoekers toch teveel in een niche zit, met muziek die razend knap in elkaar steekt doch verre van makkelijk te verteren is. Een gemiste kans! (IG)

Mine

De groep Mine loopt al wat jaartjes mee in de muziekwereld en was vorig jaar nog finalist van de Drentse Popprijs Speakers met Kopp’n. Op EuroSonic had de band waarschijnlijk niet helemaal een goede avond. De composities en de teksten waren op zich prima voor elkaar, maar de bezieling op het podium ontbrak een beetje. Wellicht waren het de zenuwen, maar op de één of andere manier was Mine niet in staat om het publiek te grijpen. Dat was erg jammer, aangezien er nogal wat muzikale talenten op het podium stonden. De toets– en de gitaarpartijen waren van een goed niveau en de zanger is in staat om je mee te voeren met de songs, maar kennelijk zat het er deze avond gewoon niet helemaal in. Jammer. (PP)

Dúné

Door naar Datarock, maar nee de rij loopt vanaf het Grand Theatre zo de FEBO in, de neonverlichte frietkot weer uit en zo de hoek om. Tja. Die hoek nemen wij ook, en benen richting Vera, waar de zaal volstroomt voor Dúné. De band bestaat uit zeven jongen Denen, jochies eigenlijk, of beter: vijf jochies, één meisje (dat zo uit Ladytron gestapt lijkt) en één beer van een jongen, die zorgt voor wave-achtig gitaarwerk. Dúné verrast, de band is piepjong, energiek en ondanks de zevenkoppigheid strak te noemen. Als dit exemplarisch is voor het Deense talent, gaat het Scandinavische land muzikaal een grote toekomst tegemoet. Hier is over nagedacht, dat kan niet anders. Met alle typetjes (kale punker met Arafat-sjaal, ijzig meisje op toetsen, mooie zanger met gekrulde lokken à la Keane etcetera) lijkt het bijna een boyband. Maar de band lijkt toch te goed en ongrijpbaar om de Deense K-otic te zijn. Als ze “de single” aankondigen gaat er zelfs een golf van herkenning door het publiek en kunnen de Denen geen kwaad meer doen. Minpunt is dat ‘Today Is Not A Good Day To Die’ uit de mond van de zanger nogal ongeloofwaardig klinkt. Maar pfff, op die leeftijd zo triomferen in Vera, dat belooft wat! (IG)

Swamp Nouveau

Op naar Shadrak voor Swamp Nouveau. Het gaat de Zwolse formatie de laatste maanden voor de wind. De groep rondom singer/songwriter Guido Huige won de laatste editie van de Oogst van Overijssel, doet nu mee aan de Overijsselse package “De IJssel Stroomt Over” en mocht op deze vrijdagavond ook nog eens voor het eerst in haar korte carrière op EuroSonic staan. Dat deed de band niet onverdienstelijk. Guido beschikt over een uitstekende zangstem en doet bij vlagen een beetje denken aan Matthew Bellamy van Muse. De vergelijking met deze Britse band gaat zelfs nog verder op. Ook Swamp Nouveau bestaat uit een trio en blijkt ook nog eens in staat om een enorme bak geluid te maken. De Zwolse groep is hierin echter wel wat braver dan de Britse grootverdieners. Aan de podiumpresentatie valt ook nog wel te werken, maar al met al was het een mooi EuroSonic-debuut voor de heren. (PP)

Members Of Marvelas op Zinin 2005, foto: Anna van Kooij

Boven in Shadrak vormt het Belgische Members Of Marvelas één van de sluitstukken van EuroSonic. Weer zien we zeven muzikanten op een podium, hoewel zij het met minder ruimte moeten doen dan Dúné. De Belgen hiphoppen en funken de bovenzaal al snel vol. Aanvankelijk scharen we de de zuiderburen gemakshalve in de categorie “luistert vooral lekker weg onder het genot van een biertje aan de bar” maar dit blijkt een grove misvatting. Gaandeweg gooit Members Of Marvelas alle schroom van zich af. De groep bouwt al funkend en rockend een groot feest, wat de hele bovenverdieping doet vibreren. MusicFromNL zegt: ideale feestband voor het zomerfestivalcircuit. (IG)

Na twee dagen EuroSonic zijn we zeker te spreken over de oogst, alleen hadden we nog wel veel meer willen zien. Volgend jaar beter dus, maar eerst geven vier van onze medewerkers die ter plekke waren hun favorieten van de eerste twee dagen van het Noorderslag-festival.

All the way from Kortrijk: publieksfavoriet Goose, foto: Lidewij Kalfsterman

Arjen van der Straaten:
1. Enter Shikari
2. Goose
3. The Hormonauts

Ingmar Griffioen:
1. Enter Shikari
2. Textures
3. Sounds Like Violence
4. Dúné
5. Keynote Speakerz

Patrick Pelman:
1. Daan
2. Taxi to the ocean
3. Sounds Like Violence
4. Leningrad
5. Swamp Nouveau

Rob van der Veeken:
1. Enter Shikari
2. Textures
3. Dúné
4. Sounds like Violence
5. Keynote Speakerz

Naar de foto's »

En natuurlijk vind je alles over Noorderslag, EuroSonic, het enorme programma en de zes acts die wij tipten, in ons Dossier Noorderslag