Noorderslag 2005

Ali B © Jutha

De trouwe bezoeker is het inmiddels wel van ons gewend, na Noorderslag (15 januari 2005) volgt steevast een verslag en een serie foto's. De redacteuren en fotografe van MusicFrom.nl mogen met een blanco opdracht door de Oosterpoort lopen. Dat betekent dat we zeker niet elke act gezien hebben en dat er niet van alle optredenden foto's zijn. Je treft dus maar een deel van het complete pakket aan. Het eerste verslag is van Patrick Pelman, waarna Annelien Wehrmeijer het stokje overneemt.

Op de speciale Noorderslag pagina staan verder ook nog 77 foto's. De meeste zijn van Jutha. Ook redacteur Berno bleek zijn camera bij zich te hebben. Hij kon ons nog foto's leveren van Blues Brother Castro en Vladimir.

Direct naar de foto's »

Nooit eerder was de delegatie van Muzzy op Noorderslag zo groot als dit jaar. Maar liefst zeven Muzzy-mensen liepen rond op deze ultieme nieuwjaarsborrel van de nationale muziekwereld. Allen met een eigen agenda op zak en natuurlijk ook op een eigen manier genietend van al wat Noorderslag dit jaar te bieden had. Twee redacteuren kregen de opdracht om een verslag te schrijven en ondergetekende was er daar een van.

Traditiegetrouw mocht de winnaar van de Grote Prijs van Nederland het evenement openen. Lemonseven kwam moeizaam op gang en hetzelfde gold daardoor voor het aanwezige publiek. De pop/rock liedjes van de groep sloegen nog niet echt aan bij de mensen in de zaal. Het lag niet aan het enthousiasme van zanger Rob Gommans. Ook de goed op elkaar ingespeelde band was niet het probleem. Waarschijnlijk waren het dan toch de liedjes die net iets te licht waren voor het zeer kritische Noorderslag publiek. Alleen het zeer radiovriendelijke ‘She’s Alright’ kon op enige bijval rekenen. Het resultaat was dat het evenement met deze opening nog niet echt los kwam.

In de kelder was het ondertussen al wel een stuk drukker en gezelliger geworden. De jonge groep Vladimir kon duidelijk een stuk meer overtuigen, wat haar weerslag had op het massaal toegestroomde publiek. De band speelt rustige popliedjes in de stijl van het Britse Coldplay. Opvallend daarbij is dat zelfs de stem van de jonge charismatische zanger/gitarist Sander van der Linden ook grote raakvlakken heeft met die van Chris Martin. De liedjes zitten sterk in elkaar en de band weet het goed te brengen. Met name de inbreng van de blazerssectie was opvallend. Het is heerlijk om tijdens de relaxte gitaarakkoorden een trompetlijntje à la Chet Baker te horen. Met een beetje meer eigen smoel en een paar jaartjes verder evolueren, kan Vladimir wel eens doorgroeien naar de top van de Nederlandse muziekwereld. Een band om in de gaten te houden dus….

Rap maakte in Nederland de afgelopen jaren een stormachtige groei door. In het geval van Lange Frans & Baas B leek het echt alsof ze vanuit het niets zomaar ineens in de top van de hitlijsten kwam te staan om er vervolgens niet meer uit te krijgen te zijn. Het duo mocht dan ook van de organisatie proberen om de grote Buma Stemra zaal te vullen en dat lukte met gemak. Het was allemaal nog een beetje onwennig, maar uiteindelijk kon het duo aangevuld met een strakke band en een aardige zangeres toch een behoorlijk goed optreden weggeven. Het solonummer van zangeres Ninthe had wel uit de set gelaten mogen worden, aangezien hieruit alleen maar bleek dat ze toch niet zo’n hele goede zangeres is. Logischerwijs konden voornamelijk de hits ‘Moppie’ en ‘Zinloos’ aan het einde van de set op grote bijval rekenen van het publiek.

In de foyer was ondertussen de Marokkaanse/ Nederlandse groep Kasba begonnen aan een heel opwindend optreden. Met een heerlijke mix tussen raï, pop, reggae en funk veranderde de zaal in een warme dansspot. Met gebruik van traditionele Marokkaanse instrumenten nam de groep het publiek op sleeptouw en zorgde zo voor misschien wel het meest spannende optreden van de avond.

Deze editie van Noorderslag stond duidelijk in het teken van de multiculturele samenleving in Nederland. Zelfs de jury van de BV Popprijs werkte hieraan mee door de Popprijs 2004 toe te kennen aan Ali B. De Marokkaanse Nederlander ontving de prijs uit handen van directeur Hans Kosterman in de grote zaal van de Oosterpoort. Aanvankelijk was de reactie van de aanwezigen hierop nogal tweeslachtig. De meesten hadden waarschijnlijk toch gerekend op een toekenning van de prijs aan Within Temptation, maar deze formatie mag weer zitting nemen in de wachtkamer voor de Popprijs. Na de gebruikelijke bierdouche zette Ali B met zijn band en crew een optreden neer, waarmee hij het kritische publiek de mond snoerde en iedereen voor zich won met zijn humor en songs. De zelfbenoemde knuffelmarokkaan schuwde de controverse van zijn benoeming niet en liet merken dat hij over een behoorlijke dosis zelfspot te beschikken. Je kunt je vraagtekens nog wel plaatsen bij de rapkunsten van Ali B, maar als all-round artiest is de rapper wel een hele terechte winnaar.

Teruggekomen in de foyer, stond Blues Brother Castro al een fijn stukje muziek te spelen. Vorig jaar oogstte de groep al veel lof van onze recensent voor de cd ‘Money Maker Me’. Het album was kennelijk ook de programmeur van Noorderslag opgevallen, wat resulteerde in een plekje op het festival. Gelukkig bleek de groep ook live prima uit de voeten te kunnen met het materiaal. De nummers denderden als een trein langs je heen. Mede dankzij de uitstraling van de band, de kracht van de liedjes en de sfeer van de avond bleek Blues Brother Castro een zeer enerverend optreden neer te kunnen zetten.

Face Tomorrow timmert al de nodige jaren aan de weg en heeft een zeer goede status als live band. Dit jaar mocht de formatie aantreden in de 3FM-MTV zaal van de Oosterpoort en zoals we mochten verwachten, werd de live reputatie van de groep weer eer aangedaan. Zanger Jelle Schrooten liet horen toch echt een van de beste zangers in het emo rock genre te zijn. In feite bestond de totale set uit positieve uitschieters, maar de single ‘Sign Up’ kon wel op de meeste herkenning van het publiek rekenen.

Net als vorig jaar was er op de bovenverdieping een klein zaaltje ingericht voor 3VOOR12. Hier gaven ook diverse acts acte de présence, waaronder het Haagse Spider Rico. Deze garage band brengt korte heftige songs met een twist. Het optreden verliep een beetje rommelig, maar het publiek in het veel te kleine zaaltje kon het allemaal wel waarderen. Behalve dan de grappenmaker achter in de zaal die de behoefte had om enkele malen een denigrerende opmerking in de richting van de band te schreeuwen. Spider Rico deed z’n ding, was noisy, hard en erg energiek. Dat zou volgend jaar toch in een groter zaaltje moeten kunnen.

Het fijne afzakkertje voor deze Muzzy reporter was één van de vele aanwezige Essent award winnaars, Electro Côco. De basis van deze groep wordt gevormd door de Braziliaanse zangeres Viviane Godoy, de Engelse dj Graham B en de Nederlandse producer Alain Eskinasi. Het resultaat is zeer opzwepende dansmuziek vol met Zuid-Amerikaanse klanken. Natuurlijk ligt het in het verlengde van Zuco 103, zelfs de haardracht van Viviane doet denken aan Lilian Vieira. Toch zijn er wel verschillen te vinden. De instrumentale bezetting is net iets anders en het werken met een dj maakt dat de muziek van Electro Côco een stukje verder in de richting van de dance ligt, dan dat het geval is bij Zuco 103.

Na heerlijk gedanst te hebben op de muziek van Electro Côco vond deze redacteur het wel mooi geweest. Collega Annelien kwam iets later uit de zaal bij Beef en gezamenlijk vonden we onze weg terug naar de uitgang. Noorderslag wordt wederom bedankt voor een fijne avond met een zeer divers programma. Tot volgend jaar maar weer!

Patrick


Je loopt stage bij Muzzy en dan gebeurt het onvermijdelijke: je wordt aan je haartjes meegesleept naar Noorderslag. Heel vervelend. Voor mij was het de eerste keer in de Oosterpoort en dan is het toch even om je heen kijken. Netjes een lijstje gemaakt van bands, luisteren naar de wijze raad van hoofdredacteur Roel en uitkijken voor enge mannen. Ik was er helemaal klaar voor!

Mijn eerste date had ik met de 3VOOR12-sessie van Voicst featuring David Gilmour Girls. Aangekomen bij de (veel te kleine) 3VOOR12 zaal bleek dat deze totaal volgepakt zat. Een stoere security zorgde ervoor dat niemand zomaar naar binnen kwam. Na een paar minuutjes geduld mocht ik dan toch nog het zaaltje in en werd verrast door de lekkere rock van deze samensmelting. Ze waren wel druk met improviseren, maar dat maakte het er niet minder op. Helaas kreeg ik maar twee nummers te horen, daarna was het korte optreden ten einde. Maar niet getreurd, de avond was nog jong! Door naar nummertje twee op mijn lijstje.

Ik wist even niet meer waarom ik Drillem wilde zien en dan ook met mijn ogen te knipperen toen een snoeiharde beat werd ingezet en een Björk-achtige mevrouw in een megafoon begon te schreeuwen. Daarnaast stond een meneer druk bezig te zijn met elektronica. En toen was ik verkocht. Die dame bleek Arjo Klingens/La Kidda en die snoeiharde beats zorgden ervoor dat je niet stil kon blijven staan. De muziek werd begeleid door videoschermen aan de zijkant van het podium. Binnen korte tijd stond de Binnenzaal volledig vol met stuiterende mensen. Electro tot in de puntjes!

Tijd voor een biertje en op naar Gem, de grote belofte van Noorderslag 2004. Dit jaar vulden ze de 3fm-MTV zaal. Giel Beelen kondigde de band aan en zijn te lange verhaal werd duidelijk niet gewaardeerd door de ongeduldige toeschouwers. Dit was ook het enige teken van leven dat het publiek gaf, want van enthousiasme was verder weinig te zien. Iedereen stond braaf te kijken en applaudisseerde na elk nummer. De muziek van Gem is zeer geschikt om wat actief op te bewegen, maar daar was nauwelijks sprake van, ook bij de band zelf niet. Zanger Maurits Westerik deed zijn best, maar de rest van de muzikanten hing er maar een beetje naast. De muziek op zich klonk zeker niet slecht, ik miste alleen de afwisseling. Na een half uurtje was het dan ook weer mooi geweest en toen had ik opeens wat tijd over.

Van tevoren was ik gewaarschuwd voor de hitte en de drukte die mij stonden te wachten als ik mij naar de laagste regionen zou begeven. En ik moet zeggen; het is mij 100 procent meegevallen. Even wat geschuifeld in de gang, beetje wringen bij binnenkomst, maar uiteindelijk een schitterende plaats veroverd aan de zijkant van het podium. En blij toe, want wat waren The Strikes lekker bezig! Blues zoals blues bedoeld is. Zanger Big Pete ging onverminderd door op zijn mondharmonica. De sfeer zat er al snel goed in. Zo goed zelfs dat de band de tijd vergat en door de organisatie gestopt moest worden. Hier waren zowel de band als het publiek het niet mee eens en dus kwam er nog een swingende toegift. Echt mijn persoonlijke hoogtepunt van de avond!

Van de krappe kelder terug in de 3FM-MTV Zaal. Onderweg maar weer wat te drinken meegepakt, want het was wel warm daar beneden. Tijd voor wat gothic, een favoriet genre van mij. Autumn kende ik echter nog niet. Terwijl ik zat te wachten, stroomde de zaal langzaam vol. Er werd mij gevraagd wat er nu kwam. De reactie op mijn antwoord was: “Oh, laten we dan maar ergens anders kijken. Het blijkt toch dat gothic niet zo heel erg opgepakt wordt door het grote publiek, als soms wordt gesuggereerd in de media. En nee, Within Temptation is géén gothic. Tijdens het optreden van Autumn werd de zaal stiekem steeds leger. En mijns inziens lag de schuld niet bij de band. Goed, de muziek was niet bijster origineel, maar het klonk lekker en de performance was gelikt. Misschien was een kleinere zaal beter geweest, zeker voor de sfeer die deze muziek uitdraagt.

Dan maar weer naar beneden. Dit keer ging het zelfs nog makkelijker, omdat het nog even zou duren voordat de heren van Malkovich van start zouden gaan. De zanger van de band oogde als een vergeten rocker uit de jaren tachtig. Het zal de bandana wel zijn geweest, het klopte in ieder geval mooi met de kleding van de hoogblonde dames in het publiek. Toen de band begon te spelen, bleek dat ik wel erg dicht bij de boxen stond; de hardcore vloog mij letterlijk om de oren. Het publiek had er zin in en de band ook. Nooit geweten dat uit zo’n klein mannetje zo’n geluid kon komen. Net als je dacht dat het niet harder kon, gingen ze nog een stapje verder. Na een paar nummers begaf mij rechteroor het bijna en besloot ik weer eens boven te gaan kijken.

Onderweg kwam ik Roel tegen en samen met hem wierp ik een blik op LPG. Erg apart, maar wel goed. Mijn oren kregen in ieder geval langzaam aan hun functie weer terug. Inmiddels was het na twaalven en tijd voor nog wat gothic. Asrai, winnaar van een Essent Award, trad op in Grolsch Foyer. En daar ging het eigenlijk al fout. Het was vrijwel onmogelijk om als donkere band sfeer te creëren in een helverlichte foyer. Het haalde net dat beetje extra uit de muziek. Zonde, want het optreden op zich was niet heel slecht. De zangeres kwam helder boven de zware muziek uit. Echter het publiek haakte een beetje af. Na een half uur had iedereen het wel gezien. Ik zelf ook trouwens, maar dit was meer de vermoeidheid die parten begon te spelen.

Nog een laatste optreden dan en wel van Beef. Bij deze band hoor je eigenlijk te swingen, maar deze reporter was heel tevreden met haar zachte rode stoel, waar vandaan ik de hele zaal kon overzien. Peukje erbij en genieten maar. De band zette in met een instrumentaal stuk en voorzichtig ging de menigte bewegen. Het was duidelijk dat de up-tempo nummers beter gewaardeerd werden. De band meldde ook nog eens dat ze voornamelijk tracks van de nieuwe cd ‘Last Rudy Standing’ zouden spelen. Het publiek kende de nummers niet, maar ach, met reggae maakt het niet zo veel uit, het swingt toch wel. Ik vond Beef overigens niet echt heel bijzonder. En toen was het tijd om naar het hotel te vertrekken. Mijn eerste, en zeker niet mijn laatste, Noorderslag zat er op. En maar één enge man tegengekomen! Dag Groningen, tot de volgende keer!

Annelien

In de fotogalerij vind je ook beeld van Textures, Mr Z, Intersection en THC.

Naar de foto's »

MusicFromNL wil bij deze Patrick en Annelien hartelijk bedanken voor het verslag. Ook zijn we weer veel dank verschuldigd aan Jutha en Berno wordt bedankt voor zijn aanvulling. Voor meer werk van Jutha bezoek je haar site. De foto's van Berno staan ook op de pagina van zijn radioprogramma De Loods, daar staan nog meer foto's, waaronder ook een aantal van EuroSonic.