The La La Lies - 'Pretty Tales & Promises'

stijl: rock/alternative
wat: cd/lp
label/eigen beheer: REMusic Records

Hoewel The La La Lies al een behoorlijke tijd in het muzikale landschap rondhangt, komt de groep nu pas met haar eerste full-length. Naar eigen zeggen hebben ze "de tijd genomen" en dat klopt, het resulteert in een debuut dat behoorlijk Brits aandoet. Dat horen we vaker, dus mag de band ons eens lekker verrassen. Maar het kwartet denkt daar anders over. Zelfs het langgezochte label schrijft "Verniewend? Welnee." De spijker op z'n kop? Jawel, ze steken niet onder stoelen of banken dat ze de mosterd bij bands halen als The Beatles, Small Faces, Oasis, een beetje Bowie, een beetje Zeppelin, The Strokes en The Hives. Goed, die laatste twee zijn niet van Britse bodem, maar doen wel zo klinken. Enfin, de Alkmaarders zijn geïnspireerd. Kijk, elke band haalt her en der inspiratie en doet daar wat mee. The La La Lies doen dat ook, maar de La La-saus is net wat te weinig ingedikt. De 12 nummers op het album zijn allemaal ok nummers, daar kan geen twijfel over bestaan. Kop en een staart, break hier, meezing refreintje daar, whoohoo-tjes, het is er allemaal. De schreeuw om airplay is gehoord, want 3FM heeft ze onlangs met hun single 'Memory Lane' nog gebombardeerd tot Serious Talent. Zoals dat bij vele talents gaat, zijn we bang dat het niet zo mag baten. Ze hadden wellicht beter een nummer als 'Lies' kunnen voordragen. Meteen de bandnaam erin meegenomen, kans voor succes en herkenning. Of een nummer als 'Sorry' dat beter aansluit bij labelgenoot DeWolff, waarmee ze momenteel touren.

We gaan niet alleen maar zitten klagen natuurlijk. In de traditie van rock, of rock 'n roll zo je wilt, en dan met name met het vizier in de historie, heeft The La La Lies een plaat gemaakt welke uiteindelijk een prima pop-feel heeft. Popsongs met met een rock 'n roll randje. Zij zullen het waarschijnlijk erg goed doen als support van de wat vergelijkbare grotere broertjes. Een grote club uitverkopen zal er nog niet bij zijn. Maar gezien het globale gemiddelde van de tracks is de band volgens ons ook niet uit op "world domination". Uw recensent heeft de traditie om "de betere" of "de gedoodverfde tweede" single voor te dragen. En dat moet dan opener 'Melanie' zijn, misschien wel de sterkste track van het album.

Om nog even terug te komen op de La La-saus, de heren zijn geen Masterchefs. Ze hebben de juiste ingrediënten en die hebben ze allemaal gebruikt. Misschien hadden ze wel wat weg kunnen laten. En als de saus toch te dun blijkt, knal je er nog wat bij. Wordt de saus te dik dan doe je er wat water bij. Maar je kunt er ook room aan toevoegen en dat hebben ze niet gedaan. De volgende keer graag het zelfde stuk vlees, maar dan met een meer smakelijke saus.

aantal tracks: 12
speelduur: 40:00 minuten