Case Mayfield - '10'

stijl: singer/songwriter
wat: cd
label/eigen beheer: Pias

Met 'Stolen From The Sun' is de toon gelijk gezet. Dit intro knalt er meteen goed in. Het album lijkt duidelijk anders dan zijn voorganger: experimenteler, meer funky, voller en iets meer poppy. Opvallend is dat er geen akoestische gitaar gebruikt wordt op dit album. Er wordt duidelijk uit een ander vaatje getapt dan op de vorige langspeler. Blijkbaar heeft deze man ons veel te vertellen. Dat kan ook niet anders want de voorganger is nauwelijks acht maanden oud. Maar Case Mayfield heeft nog genoeg noten op zijn zang en is nog lang niet uitgespeeld. Een aantal van deze songs heeft Case live gespeeld het afgelopen jaar. Zo ook het bluesy 'Feed Me' dat ook prima op deze plaat past. Het kleine 'Orgasms' zorgt voor de nodige afwisseling die de plaat halverwege wel nodig heeft. Dit duet met Mevrouw Tamara doet een beetje denken aan 'Opened Once' van Jeff Buckley. Alleen ontbreekt het een klein beetje aan een climax op het moment dat je verwacht dat Case nog mooi uithaalt. Maar misschien heeft hij er bewust voor gekozen om dit niet te doen? Hij overtuigt zeker wel in deze song. 'Where To Throw The Stone' kenden we al in een akoestische uitvoering van zijn debuut ep. Deze full-band version was ook al tijdens de optredens van Case te horen en past evenzogoed prima op dit plaatje.

Na het sfeervolle 'Flux And Flow' en het iets bombastischere ' The Green Man' is de ruim half uur durende plaat alweer afgelopen. Door de bewuste keuze van Case om geen akoestische gitaar te gebruiken op dit album klinkt de plaat misschien nog wel meer als een geheel dan als hij dit wel had gedaan. Dit maakt alleen maar nieuwsgieriger naar de opvolger. Hopelijk weer zo snel als het even kan We zijn benieuwd wanneer Case en z'n band de studio weer in gaan om de volgende langspeler op te nemen. En hoe zal die dan weer klinken?

aantal tracks: 10
speelduur: 34:05 minuten