Bevel Emboss - 'Celluloid'

stijl: surf
wat: cd
label/eigen beheer: BMRD Entertainment Holland

Toen onze nieuwsdienst meldde dat 'Celluloid' van Bevel Emboss uit zou komen hadden we het idee dat de initiatiefnemer van Bevel Emboss, Van Dik Hout-drummer Louis de Wit, eens lekker stevig wilde gaan rocken. Er werd namelijk gesproken van "pure gitaarmuziek, geïnspireerd door de stad Amsterdam", maar dat blijken we toch aardig verkeerd ingeschat te hebben, want 'Celluloid' staat vol met surf! De Wit zit overigens niet achter het drumstel op dit album, maar hij speelt gitaar (en een beetje percussie) en heeft alle nummers geschreven. Samen met leadgitarist Jac Bico (o.a. Tambourine, Lois Lane), Paul van Rijswijk (o.a. Subersub) op drums en Bart de Ruiter (o.a. Concordia) als basgitarist heeft de Van Dik Hout-drummer er binnen het genre een erg fijn plaatje van gemaakt. Vanzelfsprekend is surfmuziek zelden verrassend, maar toch is Bevel Emboss er in geslaagd het album een fris windje mee te geven. Verantwoordelijk daarvoor zijn de Turks, Arabisch, Spaans en Zuid-Amerikaanse invloeden.

De hoofdrol is overduidelijk weggelegd voor Jac Bico. Dat hij een begenadigd gitarist is was al wel duidelijk geworden bij de diverse projecten die hij met zijn spel heeft opgefleurd, maar ook als louter surfgitarist blijkt hij uitstekend uit de voeten te kunnen. Hij krijgt in het geluidsbeeld en van zijn medemuzikanten alle ruimte om te excelleren. De variatie in de tracklist zorgt daarbij op een uitstekende manier voor afwisseling. Surfalbums hebben nogal eens de neiging gaandeweg door vervlakking weg te zakken, maar de verveling blijft met die afgepaste variatie absoluut buiten de deur.

In dit verband mogen ook de bijdragen van Wouter Hakhoff op trompet niet onvermeld blijven. Op tactisch juist gekozen momenten wordt het Bevel Emboss-palet verrijkt met de blaaspartijen. Daarbij geldt al evenzeer wat voor dit hele album opgaat: je hoort het spelplezier er duidelijk aan af. Deze mannen hebben deze plaat niet gemaakt om geld te verdienen, maar de liefde voor (surf-)muziek heeft zonder twijfel voorop gestaan.

Het enige wat je op deze langspeler zou kunnen aanmerken is dat er een aantal melodieën voorbij komen waarbij je het idee hebt, hé dat ken ik ergens van. Waarvan wordt dan al wat moeilijker, maar toch zijn er wat momenten waarop de mogelijke inspiratie nog wat verder naar de achtergrond gepoetst had mogen worden. Een groot probleem is dat echter niet, want alles overziend is 'Celluloid' een fijn album. Voor mensen die The Phantom Four uit de begintijd nog steeds missen duidelijk het checken waard!

aantal tracks: 15
speelduur: 48:21 minuten