Leo Gstrein - 'Someday You'll Be King'

stijl: pop/rock/singer-songwriter
wat: cd
label/eigen beheer: eigen beheer

Soms heb je dat. Dat je een plaat luistert, dat een keer of zes zeven herhaalt en dat je er iets aan hoort. Dat de liedjes goed in elkaar steken, de band duidelijk kundig en met plezier te werk gaat en dat je jezelf regelmatig betrapt op het op de maat meetikken met je linkervoet of zelfs het meeneurieën van de meer catchy refreinen. Maar dat je aan het eind van de rit toch het idee hebt dat je iets hebt gemist. En dat je daar niet de vinger op kunt leggen. Frustrerend, op zijn minst. Dus ga je voor de zevende keer naar de play-knop. En je besluit om de bio er eens bij te pakken. Een wanhoopsdaad haast. Want daar ga je het antwoord ook niet vinden, weet je van te voren al. Wel in de bio: meer informatie over de band. Of artiest, in dit geval. Leo Gstrein is een oudgediende in de Haagse muzikantenwereld. Hij speelde in bands als NoJoke en Frezno Falls en haalde als singer/songwriter de finale van de Grote Prijs van Nederland. Voor zijn derde langspeler onder eigen naam trok Leo een blik Hagenezen open, hetgeen resulteerde in gastoptredens van Julie Scott, Miranda Visser, Hugo Remmelt en Roeland Drost. En in een vaste band, met onder andere Gijsbert Ditewig en Martijn Ruinard. Tot slot blijken de Haagse dames en heren ongeveer een jaar bezig te zijn geweest met de opnames van deze plaat, in een kelder in de residentie. Dat verklaart dus de goed op elkaar ingespeelde muzikanten en de doordachte songs.

Want daar was het om te doen: de muziek. En daar was dus iets mee. Opener 'Humdrum' combineert subtiele vioolpartijen met een vuige gitaarriff. Dat werkt wel, zowel in de coupletten - waar de gitaar de overhand heeft - als in de refreinen. Daar trekt Gstrein alle registers open voor een weids geluid, dat neigt naar stadionrock. Ook in 'Slow Running… Fast Forward', dat ingetogener is dan zijn voorganger, een prominente rol voor de viool. Hoewel het nummer goed in elkaar steekt, met vele lagen over elkaar gelegd, kabbelt het enigszins. Zonder dat het storend is. Maar je bent wel blij als 'Hideaway' begint, met wederom een scherpe gitaarriff als basis. Die mag eigenlijk prominenter, misschien wat vetter zelfs. Want het nummer lijkt niet helemaal los te komen, ondanks het venijn dat er in potentie wel inzit.

Misschien? Zou het? Ligt de vinger hier op de zere plek? 'Desolation' is misschien geen goede graadmeter, aangezien hier weer een tandje terug wordt geschakeld. Maar inderdaad, ook hier kabbelt het voort zonder echt te beklijven. Weinig verrassing in de arrangementen, en ook het stemgeluid van Gstrein blijkt niet eigen genoeg om dit nummer die laatste schop te geven. Wederom kundig, maar zonder de rand op te zoeken. Tot de break op ongeveer vier minuten. Daar is weer zo'n venijnig dEUS-riffje. Maar te voorzichtig. En verdraaid, dat blijkt het te zijn. Leo Gstrein heeft een goede band om zich heen verzameld, een dot lekkere nummers geschreven en mist nu nog één ding: gif. Of, om maar eens zo'n kuttig recensentenwoord te gebruiken: urgentie.

Zijn er uitzonderingen? Ja. Want het funky 'Bittersweet' gedijt juist prima bij die fuzzende gitaarsound. Voor de rest is 'Someday You'll Be King' een plaat geworden met aardige stadionrockers in de traditie van Kings of Leon, dEUS en de oude U2. En dito ballads, waarbij door de gelaagdheid in de arrangementen een naam als Elbow opkomt. Maar op zeer gepaste afstand van de grote jongens. Want de Hagenezen zijn te lief, te clean. En da's een gemiste kans.

aantal tracks: 11
speelduur: 46:36 minuten