Joop Nolles - 'Well Well Well (It's Love)'

stijl: alternative/folk/indie
wat: cd
label/eigen beheer: egen beheer

"A special tune of a loving man." Met deze zin opent Joop Nolles 'Supply & Demand', het vierde nummer van 'Well Well Well (It's Love)'. Waarom deze recensie openen met juist deze zinsnede? Omdat ie exemplarisch is. Omdat de Utrechtenaar in deze ene zin zijn vijfde plaat samenvat. 'Well Well Well (It's Love)' is een ode aan Christel, de vrouw van Joop Nolles die in december 2010 overleed aan de gevolgen van kanker. Het verdriet van dat verlies schrijft en speelt de singer-songwriter hier van zich af. Met special tunes inderdaad. Joop Nolles wordt al sinds zijn debuut in 2001 omschreven als eigenzinnig en avontuurlijk en die status maakt hij nu andermaal waar. Het risico van een album met zo'n zwaar thema, is dat het pathetisch wordt. Dat het verzandt in zwaarmoedige dramatiek, tekstueel én productioneel. Gladde (pop-)songs over verdriet zijn er namelijk te over en die beklijven zelden. Over die valkuil is Joop Nolles probleemloos heen gestapt. In het enige nummer dat rechtstreeks verwijst naar het verlies van zijn geliefde, 'My Girl Is Gone', doet hij dat direct en confronterend. "She's even writing lovesongs now in heaven" is op het randje, zeker in combinatie met het viooltje dat eronder klinkt. Maar dat zweempje pathetiek ramt hij weg met het daaropvolgende "But now she's dead and gone". Raak. Met een simpel, gejaagd akoestisch riffje eronder. En een echo op zijn toch al duistere stemgeluid voor het juist spookachtige effect. Het geeft een potentiële draak precies de spannende twist die het nodig heeft.

In het daarop volgende en eerder genoemde 'Supply & Demand' gaat de plaat even echt los. In de eerste drie nummers klinkt 'Well Well Well (It's Love)' nog als David Bowie op 'Space Oddity' (de plaat, niet de single!). Als een man-met-akoestische-gitaar-met-een-twist, zeg maar. Maar 'Supply & Demand' breekt rucksichtslos met deze singer-songwritersound. Een losse bas, extreem jazzy blazers en een haast fluisterende zang; het swingt als een tiet. Met een rafelig, alternatief randje eraan. Nog meer dan in het begin komt ook dEUS voorbij; donker, avontuurlijk en rauw. En nooit voor de meest voor de hand liggende oplossing kiezen. Het is qua uitbundigheid een absolute uitschieter; hij schakelt snel weer terug naar zijn introverte, donkere en akoestische wereld. Uitzondering is het puntige, bijtende 'Summer Of 78'. Een gejaagde, elektrische poprocksong die van Neil Young (met Crazy Horse) of Tom Petty had kunnen zijn.

Het zijn de twee hoogtepunten van het verder sterke album. Hoewel volkomen begrijpelijk, zou het zonder deze twee uitspattingen een te zwaar verteerbaar album zijn geworden. In een interview zegt de Utrechtenaar dat hij blij is dat hij zijn emoties door middel van muziek van zich af kan spelen. Daar moeten we allemaal blij mee zijn. Joop Nolles blijft (anders dan zijn artiestennaam wellicht doet vermoeden) een spannende en inderdaad eigenzinnige artiest. Eentje die, samen met mannen (en vrouw) als The Pixies, Elliot Smith en Howe Gelb, ver weg blijft van de middle of the road en stug doortuft op de rand van de muzikale snelweg. Met af en toe een uitzinnige uitschieter, raggend door de berm. Zo zien we ze graag. En te weinig.

aantal tracks: 11
speelduur: 34:21 minuten