Tommy Tornado - 'Cool Down'

stijl: ska/rocksteady
wat: cd
label/eigen beheer: eigen beheer

Het beviel Tommy Tornado kennelijk goed, dat maken van soloplaten. Hoewel ondergetekende over het vorige album ('Sunrise') niet echt te spreken was, heeft Thomas Streutgers, zoals de man echt heet, dit nieuwe album, 'Cool Down', uitgebracht. Twee zaken die op het vorige album echt niet in orde waren heeft Tommy Tornado gelijk aangepakt: het artwork is echt véél beter en dit schijfje is niet volgestampt met reggaemammoeten. Er zijn maar vier van de tien tracks die een gastsolist bevatten, alle andere nummers zijn instrumentaal. Een aantal dingen zijn ongewijzigd: het grootste deel van de band bestaat wederom uit leden van de band waar Tommy zelf ook onderdeel van uitmaakt, Rude Rich & The High Notes. Dat is op zich niet erg, maar ook hier is het, net als op 'Sunrise', de vraag of het dan zin heeft om deze plaat te kopen in plaats van een Rude Rich album. Daarover later meer.

Eerst maar eens praten over dat andere ding dat ongewijzigd is: de stijl. Net als 'Sunrise' is 'Cool Down' een eerbetoon aan de traditionele Jamaicaanse ska en rocksteady. Daar hebben we niet zo heel veel goede voorbeelden meer van in de Nederlandse ska- en reggaescene, dus het zou fijn zijn als in die sfeer weer eens een goede cd wordt uitgebracht. Muzikaal zit het sowieso wel goed op 'Cool Down' door de aanwezigheid van een stel puike muzikanten, en dat hoor je al vanaf het eerste nummer, getiteld 'Marcus Garvey'.

Op die eerste track na zijn trouwens alle nummers geschreven door Streutgers zelf, en dat hoor je. De blazers nemen uiteraard een prominente rol in en het tempo wordt nergens echt erg hoog. Dat was trouwens bij de Skatalites ook niet zo, dus wat dat betreft heeft Tommy Tornado het begrepen. Dat zorgt er echter wel voor dat de aandacht van de luisteraar wat kan verslappen, en als dat al bij track vier, 'Nitt Nit Moye Garabbaam' (wat dat ook betekenen mag) gebeurt belooft dat niet veel goeds voor de rest van het album. De vocalen van Ebou Gaya Mada op dat nummer zijn trouwens aardig bedacht, maar niet echt waanzinnig lekker uitgevoerd. Nee, dan luistert uw recensent liever naar de fijne zang van Tobias "Loudmouth" Breekveldt op 'The Sound'.

Samengevat moet ondergetekende helaas wederom vaststellen dat er op 'Cool Down' weinig gebeurt. De sound is wat lekkerder, de dubstukken aan het einde van de nummers ontbreken (gelukkig maar) en er zijn geen overbodige gastsolisten, maar daar houdt de vooruitgang ten opzichte van 'Sunrise' eigenlijk wel een klein beetje op. Alle nummers op dit album kunnen bestempeld worden als "wel ok", en over de individuele kwaliteiten van de muzikanten niks te klagen, maar dat was op 'Sunrise' ook al zo.

Kortom: een prima album, maar niet meer dan dat. Nog één klein adviesje: hoewel het Tommy Tornado's soloplaat is, hoeft dat niet te betekenen dat op 2 tracks na (waar een gastsolist aanwezig is) élk nummer een saxofoonsolo moet bevatten. Niet dat uw recensent een hekel heeft aan saxofoonsolo's, maar 8 stuks in min of meer hetzelfde tempo en dezelfde soort begeleiding wordt wel een tikkeltje eentonig.

aantal tracks: 10
totale speelduur: 43:31

Je kunt drie fragmenten beluisteren in onze MusicPlayer en je vindt meer informatie over dit album in onze afdeling Releases