The Klaus Kinskies - 'Don't Trust Blondes'

stijl: experimenteel/alternatief
wat: cd
label/eigen beheer: eigen beheer

Naast The Kevin Costners en The Geert Wilders is Nederland weer een "naam-bandnaam" rijker. The Klaus Kinskies, waarschijnlijk vernoemd naar de Duitse acteur Klaus Kinski, is het etiketje op het soloproject van Dries Twijnstra. Hoewel hij zijn eerste project SallySkunk ter ziele heeft zien gaan, bleef die verdraaide inspiratie maar komen. Op zijn kamer nam deze multi-instrumentalist de afgelopen jaren verscheidene melodietjes op. Vermoedelijk werden in die periode de albums van Radiohead grijsgedraaid. Het geluid van Thom Yorke en de zijnen lijkt de nodige invloed te hebben gehad op het werk van The Klaus Kinskies. Uiteindelijk belandde een twaalftal composities op dit debuutalbum 'Don't Trust Blondes'.

Om deze plaat te realiseren heeft Twijnstra de hulp ingeroepen van producer Alex Geurink, en met succes, mag wel gezegd worden. Het tweetal heeft de ideale symbiose gevonden tussen de elektronische hersenspinsels en de intelligente instrumentale stukken van Twijnstra. Het geluid van The Klaus Kinskies laat zich dan ook moeilijk omschrijven. Het meandert van de zomerse, elektronische indiepop van het Nederlandse Bauer ('Let's Play Outside', 'Ignorance Is A Bliss'), naar de wat zwaardere, gelaagde indierock van Coparck of Caesar ('Case 46', 'Aim Before You Shoot'). Dit is op zich al een hele prestatie voor een eenmansband te noemen, maar wanneer zo'n plaat dan ook nog als één naadloos geheel klinkt, is dat een extra pluim in het achterwerk waard!

Tekstueel gezien is Twijnstra een man van weinig woorden; hij laat liever zijn talentvolle handen spreken. 'Don't Trust Blondes' wekt bij vlagen de indruk een instrumentaal album te zijn, terwijl dit helemaal niet het geval is. De zangpartijen zijn ingetogen en lange vocale stiltes worden niet geschuwd, waardoor de nadruk extra op de muziek komt te liggen. De vocalen lijken ongemerkt op te gaan in de muzieklijnen. Wanneer er wel gesproken/gezongen wordt, gebeurt dit uiterst doeltreffend, zonder gemakkelijk te worden. Teksten gaan, zoals de muzikant zelf omschrijft, vooral over "afscheid nemen" en "opnieuw beginnen".

Wat erg jammer is aan het album is dat je met de eerste track 'Let's Play Outside' meteen op het beste nummer van de plaat getrakteerd wordt. Het niveau van 'Let's Play Outside' blijkt later niet meer gehaald te worden. Het is een compositie die aan alle eerdergenoemde genres likt, zonder een uitgesproken voorkeur voor een van deze stromingen te hebben. Daarnaast is het nummer tekstueel gezien prachtig actueel aan de ene kant en toch kinderlijk eenvoudig aan de andere kant. Desalniettemin is 'Don't Trust Blondes' een prima debuut en lijkt The Klaus Kinskies een kleine groeibriljant. Wij hebben er in ieder geval alle vertrouwen in dat dit blondje, met het nodige polijstwerk, het nog een heel eind kan schoppen.

aantal tracks: 12
speelduur: 45:37 minuten

Meer:

• Fragmenten beluisteren
• The Klaus Kinskies' concertlijst
• Details van deze release
• Songteksten van deze release