(Never Mind The) Stars – 'Aeroplane'

stijl: pop/electrofunk
wat: cd
label/eigen beheer: Strfckr Rcrds

We schrijven 2010, en wel de achtentwintigste van de maand mei. Het collectief (Never Mind The) Stars, rond de Brit AKA Simon Little, brengt hun cd 'Aeroplane' uit. Een dag zoals alle anderen, zou je denken. Geen reden tot paniek. Maar niets is minder waar. Want ondergetekende heeft vlinders in de buik en de groove in het lijf. Als funkyness een ziekte zou zijn, lag (Never Mind The) Stars diep, heel diep onder de dekens. 'Aeroplane' is namelijk als een verslavende trip langs onmogelijk veel muziekstijlen, met een heerlijke electrofunk-vibe als basis. Van blazers tot synths, van moddervette baslijnen tot catchy britpop en van zweverige lounge tot bezwerende techno – niets wordt geschuwd, alles zit erin en het resultaat is bijkans perfect.

Laten we maar beginnen met track 1, ‘We Don’t Care About the Music’. Dit nummer werd al eens verkozen tot 3FM Serious Talent en daarom vier maanden lang vaak gedraaid. Veel te kort, die vier maanden, want het is er een die de veelzijdigheid van de band gelijk al goed tentoonspreidt. (‘Tentoonspreidt’ ja, dames en heren, want zo’n geniale openingstrack dient met mooie bewoordingen bejegend te worden.)

Het derde werkje, getiteld ‘France’, begint als Deadmau5’ ‘I Surrender’, maar eindigt als een Phoenix/Calvin Harris/Spice Girls-track met een vleugje r&b. Hoe meneer Simon Little dát voor elkaar heeft gekregen, het is ons een raadsel, maar het resultaat is fantastisch. En dan: ‘Off The Wall’. Geef de Audio Bullys wat crack en laat ze met een Nintendo een hotelkamer in elkaar jensen. Doen? Ja hoor! En heel funky alsjeblieft. En het feest is nog lang niet voorbij, want we hebben nog het vette ‘Green’ (Doe Maar, Soulwax en The Whip door elkaar, anyone?) en de single ‘Holiday’, die in Engeland al uitzonderlijk veel airplay kreeg.

(Never Mind The) Stars levert complete, gevarieerde eightiesfunk af, gemixt met electro, techno, britpop, seventies rock, cheeky humor en een Prince-achtige vibe als kers op de goddelijke taart. Hoogtepunten zijn vooral ‘Garden of Eden’, dat van de immense lading geniale funk bijna uit elkaar knalt, en het naughty ‘Funk Ass’, met de allergaafste baslijn die je ooit in de historie van electro(!) tegen zult komen.

De fun spat eraf en is onmiskenbaar. Deze meneer heeft het voor elkaar gekregen om een experimentele, weirde en tegelijk toegankelijke en extreem radiowaardige plaat in elkaar te knutselen. Genres bestaan niet, tijd is zinloos en alles kan kapot en weer bij elkaar gegooid – mits gedaan door een muzikaal genie natuurlijk - en dat durven wij hem nu zeker te noemen. Elk nummer is even anders en even interessant. En met de geniale catchy britpoptune ‘Scratch My Back’ blaast (Never Mind The) Stars zichzelf een bizar mooie toekomst tegemoet.

aantal tracks: 15
speelduur: 66:47 minuten

Meer:

• Fragmenten beluisteren
• Details van deze release