SAB - 'Strictly AutoBiographic'

stijl: rock/grunge
wat: cd
eigen beheer/label: eigen beheer

SAB staat voor ‘Strictly AutoBiographic’, wat verwijst naar de levenservaringen die zanger/gitarist Raymond Vogelaar heeft verwerkt in zijn songteksten. Maar daarover later meer. SAB is een powertrio en dit is hun debuutcd. Na een eerste keer draaien blijft een plezierige Pearl Jam-klank in je hoofd achter, want daar heeft SAB goed naar geluisterd, maar vervolgens ook haar eigen interpretatie aan toegevoegd.

De productie van SAB’s eersteling is dik voor mekaar. Mooi geluid, evenwichtig gemixt met oor voor detail en dynamiek. Er wordt steady gespeeld door alle drie de heren, waarbij het lekker scherpe en groovy geluid van Martijn Pronk’s drumkit, dat strak samensmelt met het spel van bassist Richard Olrichs, direct opvalt. Raymond zegt wat betreft zijn gitaarspel geïnspireerd te zijn door Guns n’ Roses, Pearl Jam en, heel verrassend, onze eigen Golden Earring. Inderdaad zijn er de nodige riedels en riffs te bespeuren die George Kooymans ingespeeld zou kunnen hebben. Luister maar eens naar ‘Place for Need’.

Zoals gezegd, Raymond put voor de songs uit zijn eigen leven en verwerkt deze in uiteenlopende songstijlen, wat het album een aangenaam gevarieerd geluid geeft. Het gaat te ver om alle nummers tekstueel te ontleden, maar natuurlijk is er het nodige liefdesverdriet te bespeuren. Altijd weer een dankbaar onderwerp. De ballad ‘No Goodbye’ gaat over een vermoorde jeugdvriendin. Heftig, dus verwacht je ook een intense song. Maar dit is de springklank naar een stevig puntje van kritiek. Je zou namelijk verwachten dat wanneer een zanger uit eigen werk zingt, hij het gevoel ook kan overbrengen. Het zit tenslotte in je eigen donder. Raymond doet dit dus niet of nauwelijks. Hij bezingt hevige emoties, maar maakt het niet echt voelbaar. Op zich is Raymond een prima zanger. Althans, hij beheerst de techniek, maar gaat geen moment uit zijn dak, laat geen pijn of genot horen. Hij houdt zichzelf continue in, alsof hij zich schaamt voor zijn gevoelens. Dit valt direct op bij het beste nummer van het album, ‘A Shield To Let You Heal’. Hier heeft SAB de hulp ingeroepen van zangeres Nathalie Hagen (Natha Lee), die vanaf de eerste noot veel meer gevoel in de strijd gooit en daardoor SAB’s muziek flink optilt. ‘The Hate’, de laatste en lekker heavy track, lijkt er zelfs een zet in de goede richting van te krijgen. En als je denkt dat het nummer afgelopen is, volgt er nog een akoestisch outro met daarin stemmig gitaarwerk van Raymond.

Resumerend; SAB levert absoluut een goede prestatie met dit album, dat zich graag in de cd-speler laat stoppen. Zeker muzikaal gezien. Maar er zit veel meer in wanneer Raymond de remmen in zichzelf loslaat. Misschien even wat indrinken of een klein snuifje voor het inzingen en SAB wordt van goede band, een hele goede band.

aantal tracks: 10
speelduur: 43:17 minuten

Van elk nummer is een fragment te beluisteren in onze MusicPlayer en je vindt meer informatie over dit album in onze afdeling Releases