Sven Hammond Soul – 'The Marmalade Sessions'

stijl: funk/soul
wat: cd
label/eigen beheer: VG-Music/Rough Trade

“…en verdomd, wat een geluk, wij mogen meeluisteren. Dat moet u nu snel gaan doen. Dit leidt maar af. Niet lezen, dansen en meeschreeuwen. Met of zonder kleding.”

De lovende woorden in zowel het persbericht als de cd-booklet, neergepend door de heer Nico Dijkshoorn - huisdichter bij De Wereld Draait Door en professioneel "azijnzeiker" -, komen wat pretentieus over dankzij het beroerde artwork. Zijn ze terecht en hoef je dit artikel niet meer te lezen om je meteen naar de platenboer te haasten, of is dit product het überhaupt niet waard om nog meer woorden aan vuil te maken?

Laat ons nog even in spanning verkeren en beginnen met de artiest in kwestie voor te stellen. Sven ‘Hammond Soul’ Figee speelt soul op een Hammond. Geen al te grote verrassing. Dat verder ook nog uitgesponnen dub, opzwepende funk, en punkrock zijn debuut sieren, maken het al wat spannender. Dit is waarschijnlijk te danken aan de brede ervaring die de 34-jarige toetsenist heeft opgebouwd in zijn levensloop: het lijstje samenwerkingen met o.a. Anouk, Keith Caputo, DJ Roog, Xander de Buisonjé en Sandra St. Victor is zeker noemenswaardig.

Een goede achtergrond maakt nog geen goede plaat: grote meesters slaan soms ook de plank mis. Met ‘The Marmalade Sessions’ door Sven Hammond Soul wordt de spijker echter precies op de kop geraakt. Het begint allemaal rustig met een minuut lang slechts orgel. Als de band bij deze blues invalt swingt het meteen heerlijk. En die groove dendert eigenlijk het hele album onafgebroken door.

Er zijn enkele uitstapjes met zang die wat commerciëler aandoen (zowel soulvolle commercie dankzij vocalen van Sherry Dyanne en Corrina Greyson als een meer rockende kaskraker met Di-rect veteraan Spike van Zoest), de hoofdmoot bestaat toch uit instrumentalisten die gestructureerd uit hun dak gaan en deze energie op de luisteraar overbrengen. Na het kleine uur schiet door je heen: “Hoezo vinden mensen instrumentale muziek saai? Ik zou hier nog uren op los kunnen gaan!”

Minpunten? Ja. Doe alstublieft iets aan dat artwork. De muzikanten, de productie, de composities, het gedicht van Nico: jullie verdienen een betere vormgeving!

aantal tracks: 15
speelduur: 54:50 minuten

Je kunt drie fragmenten beluisteren in onze MusicPlayer en je vindt meer informatie over dit album in onze afdeling Releases