Yen Harley - 'The Substance Of Things'

stijl: alternatieve rock
wat: cd
label/eigen beheer: Dying Giraffe Recordings

Lukas Batteau heeft ons al vaak weten te verrassen. Hij maakte met zijn geweldige ep 'All Dressed Up And Nowhere To Go' naam als singer/songwriter en stond in 2009 met zijn naar hemzelf vernoemde band in voorprogramma's van Wouter Hamel, Paulusma en Go Back To The Zoo. Inmiddels kortgehaard en flink bebaard brengt Batteau ons nu zijn band Yen Harley, vernoemd naar het hotmailadres van een meisje waar hij ooit heimelijk verliefd op was. 'The Substance Of Things' is de naam van de debuutplaat, "alternatieve rock met een flinke dosis 90's grunge" aldus de aangeleverde omschrijving.

De band combineert het rockende van Johan, het melodische van K's Choice en het melancholische van Pearl Jam. Soms zweeft er zelfs wat Coldplay doorheen. Het referentiekader is eindeloos. Als jaren '90-rock-cd is 'The Substance Of Things' daarom geslaagd. Maar echt spannend is het eigenlijk niet.

Aan de muziek op zich ligt het niet. Die is namelijk sfeervol, mooi en van prima kwaliteit. De fijne tracks 'The Seventh Day' en 'Under Black Light' zijn daar een goed voorbeeld van. Maar het is dat ene gezegde dat bij beluistering steeds bij je opkomt: binnen de lijntjes kleuren. En hoewel de stem van Batteau zeker zijn charme heeft, rijst toch de vraag of hij niet bij zijn singer/songwriter-muziek had moeten blijven. Wanneer het op rocken aankomt mist hij namelijk te vaak iets fundamenteels: dat rauwe, afgebrokkelde randje, dat knarsende zielenleed wat grunge echt grunge maakt. De inkleding is prima - samen met drummer Berry Vink, gitarist Rolf Perdok en bassiste Josine van der Splinter bouwt hij een vol geluid op waar niets op aan te merken is - maar als zielgetergde grunge-discipel komt Batteau toch niet echt helemaal lekker uit de verf.

Maar ja, aan de andere kant: welke zanger deed dat wel in de jaren negentig? Een loepzuivere Eddie Vedder? Neuh, dat dachten wij ook niet. Batteau en band zijn daarom prima geslaagd in hun opzet om "ingetogen jaren '90 rock" te maken. Maar grunge? Daar is de muziek toch echt iets te braaf voor.

aantal tracks: 10
speelduur: 40:35 minuten

Je kunt drie fragmenten beluisteren in onze MusicPlayer en je vindt meer informatie over dit album in onze afdeling Releases