Bettie Serveert - 'Pharmacy Of Love'

stijl: rock/pop
wat: cd
label/eigen beheer: Palomine/PIAS

In december 2008 werd het debuutalbum 'Palomine' van Bettie Serveert door de lezers van OOR verkozen tot de op één na beste plaat uit de vaderlandse muziekgeschiedenis. De band hoefde slechts 'Moontan' van Golden Earring boven zich te dulden. Artiesten als Urban Dance Squad, Doe Maar en Boudewijn de Groot eindigden allemaal ver achter de van oorsprong Arnhemse nummer twee uit deze lijst. In januari 2010 ligt het zevende studio-album 'Pharmacy Of Love' in de winkels. De grote vraag rijst of de jonge honden van 1992 vandaag de dag nog steeds zo uit hun slof kunnen schieten als op 'Palomine'. Na de eerste beluistering van de negen nummers kunnen we deze vraag al volmondig met een ja beantwoorden. Sterker nog, Bettie "blaft" harder dan ooit tevoren, mede door het strakke slagwerk van Voicst-drummer Joppe Molenaar, die de band op het album en de tour begeleidt. Gelijk al bij de eerste tonen wordt je als luisteraar meegenomen op een achtbaanrit, die je zo'n 38 minuten heen en weer zal slingeren tussen euforie en melancholie, tussen verrassing en herkenning.

De eerste twee tracks 'Deny All' en 'Semaphore' zijn frisse tracks, met een flinke dosis hitpotentie, sneller en harder dan we tot nu toe gewend zijn van het viertal. Wanneer 'Love Lee' begint lijkt het even of we een verborgen bonustrack van 'Palomine' te horen krijgen, die nog ergens op een stoffige plank achttien jaar lang heeft liggen rijpen. De melancholie slaat toe. De muziek doet ons terugdenken aan vroeger tijden, toen die plaat vanaf een opgenomen cassettebandje door onze slaapkamer galmde. Deze herkenning komt vooral tot stand door het stemgeluid van Carol van Dyk en het, met alle respect, wat meer lijzige tempo. Het is een klein cadeautje, waarvoor bedankt!

Snel worden we wakker geschud uit onze mijmeringen door misschien wel de grootste verrassing van het album. Bettie Serveert covert 'Previously Unreleased' van het eerste album van Moss. Met het pareltje 'Mossie', zoals het nummer bijna liefkozend genoemd is, hebben we, na al het "geweld" van de eerste tien minuten, een welverdiend rustpuntje bereikt. Gelukkig wordt er vervolgens tijdens 'The Pharmacy' en 'Souls Travel' weer flink gas gegeven en blijkt maar weer dat de band misschien wel de belangrijkste vertegenwoordiger van het Amerikaanse collegerock-genre in ons land was en nog steeds is. Bij het horen van 'Calling Me', een dik negen minuten durend experiment, slaat een eerste twijfeling toe. We moeten we zo nu en dan denken aan de Velvet Underground tribute '…Plays Venus In Furs'. Dit experiment is naar ons gevoel niet helemaal gelukt en lijkt wat te langdradig voor op het toch al korte album. Wel blijkt maar weer eens hoe mooi de stem van Carol van Dyk is.

Met het rustige 'Change4Me' en vooral het uitbundige 'What They Call Love' krijgt het album gelukkig toch nog een volwaardig einde. Een einde dat smaakt naar meer en dat vooral oproept de band eens live te gaan beluisteren. Er blijkt na negen tracks nog voldoende energie over om die klassiekers van toen nog eens te spelen.

Wanneer je als band achttien jaar na het uitkomen van debuut, dat alom de hemel in geprezen is, zo'n plaat als deze kan maken dan behoor je toch wel tot het beste van het beste. Toegegeven, het album is niet zo verrassend als 'Palomine' toentertijd was, maar 'Pharmacy Of Love' zal aan het einde van het jaar wederom hoog in de jaarlijstjes van de Nederlandse muziekliefhebbers prijken. In ieder geval wel in die van ondergetekende.

aantal tracks: 9
speelduur: 37:57 minuten

Je vindt meer info over dit album in onze afdeling Releases.