The 11th Hour – ‘Burden Of Grief’

stijl: doom metal
wat: cd
label/eigen beheer: Napalm Records

Het is werkelijk geweldig wat The 11th Hour ons voorschotelt, even simpelweg bewijzen dat doom metal volop leeft en nog steeds evolueert. Vergelijkingen als Opeth of My Dying Bride gaan zeker op, maar het duo heeft zeker een eigen geluid. Duo? Ja, Ed Warby (Gorefest, Hail of Bullets, Ayreon) en Rogga "roggel" Johansson (Edge Of Sanity, Demiurg, Paganizer, Ribspreader) besloten samen deze doom plaat te maken.

Warby nam de drums, gitaar, keyboard en bas ter hand en jawel, deed ook nog eens een deel van de vocalen. “Gorgel” Rogga gebruikte alleen zijn stem. Het geluid van Hypocrisy ('The Fourth Dimension') maar bijvoorbeeld ook Dismember is goed terug te horen, (luister maar eens naar ‘Atonement’) tijdens bepaalde passages. Het slepend trage en o zo essentiële bij doom metal, het voelen van de droefheid in de songs is perfect vastgelegd en gemixt. Hoe hard je het volume ook zet, het geluid blijft hoe dan ook fenomenaal goed.

Aan de zangpartijen is veel tijd besteed, vooral de tweestemmigheid en harmonie tussen zowel gitaar als zang is daarbij zeer typerend te noemen. Waar je Rogga prominent hoort is vooral het schitterende ‘Weep For Me’, buik “growls” van een vet stuk metalstrot. Verbazing wekte wel de vocale kwaliteiten van Ed Warby, hij blijkt verrekt goed te kunnen zingen. De drumpartijen van die man zijn "gewoon Ed Warby", je hoort hier echt Mister Gorefest, altijd goed voor "reet-rake" kwaliteit.

Actueel is het thema roken. ‘One Last Smoke’ waarin je het verhaal hoort van de man die zijn laatste peuk opsteekt. Zwaar ademend word je meegezogen tot werkelijk diep in de longen, een heerlijke openingstrack met een happy einde: hij ademt nog even door... ‘Atonement’ brengt je in de “twilight zone”, bizarre deuntjes die de track creepy maken, dit zou prima geschikt zijn als filmmuziek. ‘Longing For Oblivion’ is de waardige afsluiter, het gaat over een sterfgeval. Treur mee wanneer je met de hartmonitor kunt meeluisteren, even stokt je adem. Wat een geweldig outro. Een werkelijk prachtige song waar ons de nekharen van overeind gingen staan, heb je ze lang genoeg? Dan is neckbangen een feit.

De enige kanttekening is toch wel dat het heel af en toe een beetje te gelikt klinkt. Mooie “lelijke” woorden die onder distortion wel geweldig goed passen, maar in een enkele meer rustige passage, wel eens een tikje “overdone” over komen. Dat gebeurt bijvoorbeeld in ‘In The Silent Grave’. Maar al met al is hier het predikaat meesterwerk niet ver weg. Het album duurt bijna een uur, genoeg zul je er echter in één keer niet aan hebben, want dit is een zeer "repeat gevoelige" plaat. We zijn heel benieuwd hoe laat je het gaat maken met The 11th Hour.

aantal tracks: 6
speelduur: 52:35 minuten

Op de MySpace kun je twee nummers beluisteren en je vindt meer info over deze cd in onze afdeling Releases.