John Coffey - 'Vanity'

stijl: rock 'n roll/grunge/indie
wat: cd
label/eigen beheer: Sally Forth Records

Hoera! Wij zijn één van de uitverkorenen die een limited edition van John Coffey's debuutalbum 'Vanity' heeft ontvangen. De heren van deze heavy band hebben namelijk eigenhandig wat kogels door duizend cd-hoezen gejaagd. Op YouTube zie je hoe dit in zijn werk is gegaan. Leuk, apart, geinig, geen idee waarom..., maar hebben we nu ook muzikaal gezien iets bijzonders in handen? There we go. De eerste track lijkt op de wederopstanding van Soundgarden. Met gemeende boosheid roffelt de band als een machinegeweer razendstrak door de speakers. Vervolgens brengt track twee de punk weer in herinnering, waarna de tracks drie tot en met zes ineens, heel verrassend, een compleet ander geluid laten horen. Onvervalste Britse indie die totaal los staat van de heftige opening. Maar met track zeven is de band wederom heftig bezig met een song die van Nirvana had kunnen zijn. Bij track acht is goed naar Rage Against the Machine geluisterd en bij het één na laatste nummer wordt de hele grungegeschiedenis nog eens doorgenomen.

Okee, de vergelijkingen zijn getrokken. Belangrijke vraag; is het goed wat John Coffey op hun eerste album doet? Instrumentaal gezien zeker. De harde songs klinken strak en meedogenloos, de stemmige nummers ingetogen en bezwerend. Alleen bij het sponsored-by-strepsils-geschreeuw dat Art van Triest regelmatig laat horen, kun je vraagtekens zetten. Natuurlijk is het een kwestie van smaak en ongetwijfeld maakt dit soort stemgebruik via de live-microfoon, zeker in combinatie met de muziek, een vette indruk (zou Art 't een hele avond volhouden?). Op de cd daarentegen klinkt het geschreeuw toch te dun en te geacteerd.

Dùs... John Coffey is een fijne band. Absoluut. Goede muzikanten, de juiste rock 'n roll attitude en een prima zanger (als-ie niet schreeuwt). Is het origineel, is het baanbrekend? Nee, dat is het niet. De eerste negen songs, hoe goed ook gespeeld, doen je steeds aan iets bekends denken. Wat overigens niet erg is, omdat er sterk wordt gespeeld.

Voor het meest bijzondere moment van 'Vanity' moeten we naar de laatste track; 'Walls Of Infinity'. In vier minuten tijd word je een aantal keren getrakteerd op verrassende, muzikale wendingen. Zowel in ritme als in sfeer. Waninka van Triest (zus van Art?), is als gastzangeres ingevlogen en zorgt met haar onvaste stem voor een bijzondere, epische stemming. Religieus bijna, met zelfs koorzang aan het einde. Hier heeft de band zich los gemaakt van iedere muzikale conventie en is puur intuïtief te werk gegaan, zo voelt het. Wat er dan ontstaat is originele, ongrijpbare muziek die je de replayknop doet indrukken. Als ze dat een album zouden kunnen volhouden, hebben we er een wereldband bij.

aantal tracks: 10
speelduur: 31:07 minuten

Drie fragmenten zijn te beluisteren in onze MusicPlayer. Je vindt meer informatie over deze cd in onze afdeling Releases.