Moss – 'Never Be Scared/Don’t Be A Hero'

stijl: pop
wat: cd
label/eigen beheer: Excelsior Recordings/V2

Zelden heeft een band het gepresteerd om ons zo lang te laten luisteren naar een cd, alvorens er achter te komen wat we er over zouden schrijven. Er is flink wat veranderd in vergelijking met het debuut. Marien Dorleijn krijgt de hoofdrol met zijn zang en de band lijkt het gaspedaal gevonden te hebben, maar nergens scheurt Moss te hard of door de bocht. Is het veilig dan? Nee, juist spannend, intens en heel erg lekker. Het begeleidend schrijven bevestigt de verandering die blijkbaar in vele vormen te herleiden is. Een goed voorbeeld is dat tijdens de ritten naar de studio het Franse Phoenix uit de radio schalde. Maar we kunnen met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zeggen dat de band ook naar Fleet Foxes heeft geluisterd. Zo niet de band, dan wel de producer van de plaat. De zangpartijen doen ons soms denken, dat we naar het album van Fleet Foxes aan het luisteren zijn. ‘I Apologise (Dear Simon)’ is daar wel het beste voorbeeld van.

‘Never Be Scared/Don’t Be A Hero’ (een samenvoeging van twee titels van nummers) is een album geworden dat vele referenties oproept. Waar nummers als ‘Apparatos’, het zojuist genoemde ‘I Apologise (Dear Simon)’ en uitsmijter ‘Sing Along’ doen denken aan Fleet Foxes, wekken nummers als ‘Angry Young Man’ en ‘Don’t Be A Hero’ inderdaad de bevestiging dat de band veel naar Phoenix heeft geluisterd. En waar het vorige album traditionele roots-invloeden had zoals bands als Midlake dat hebben, heeft het nieuwe album van Moss dat minder. En wellicht is dat juist een erg prettige verandering die de band heeft gemaakt. Er is natuurlijk niks mis met roots of het feit dat de vorige plaat dat meer in zich had, maar het lijkt erop dat de band met het nieuwe materiaal beter uit de voeten kan. Het klinkt allemaal logisch, vertrouwd en op een goede manier doordacht. Hebben we een parel in handen? Misschien wel, in ieder geval gooit de band hoge ogen voor een plek in de traditionele eindejaars-lijstjes. Uw recensent heeft zijn keuze al gemaakt.

Excelsior mag weer trots zijn op deze nieuwe release. Het label lijkt met bands als Triggerfinger en Face Tomorrow nieuwe genres aan te boren, maar dit album van Moss drukt maar weer eens de stempel op dat veelbesproken “Excelsior geluid”. Ondanks de veelgenoemde vergelijkingen en veranderingen behoudt Moss toch een eigen gezicht en geluid. Zonder de band live te zien straalt de band. Maar ook heeft het af en toe iets dreigends of donkers. Het intense ‘New Arms’ kunnen we op verschillende manieren beluisteren. Zet het onder een scène uit The Godfather en het zou niet misstaan. Zie het in een donkere kroeg of op een zonnig festival en het zou nog steeds kloppen. Dat is misschien ook de kracht van het album, de verschillende nummers laten je keer op keer verrassen. Na verschillende luisterbeurten is elk nummer weer een ervaring en een beste track aanwijzen gaat niet, omdat we daarmee elk ander nummer te kort doen.

De traditionele vraag of er dan echt niets te klagen valt is met een “nee” te beantwoorden. Klasse plaat, lekkere arrangementen, karakteristieke zang en breed georiënteerd. Laten we hopen dat de band het geluid van de plaat live kan vast houden. Maar wie Moss al eens live zag, weet dat ze daar geen moeite mee zullen hebben. Rest ons nog te zeggen dat muziekliefhebbers gek zijn als ze deze plaat niet in huis halen, punt.

aantal tracks: 11
speelduur: 43.45 minuten

Op www.myspace.com/moss123 zijn nummers te beluisteren. Meer informatie over deze release is te vinden in onze afdeling Releases.