Mangrove - 'Beyond Reality'

stijl: symfo
wat: cd
label/eigen beheer: Mangrovian Music

Een mooie zomeravond. Kaarsjes aan, bij gebrek aan haardvuur. Glas wijn. Sigaret. Cd-speler open. Cd erin. Ogen dicht. Einde recensie. Nee, dat zou flauw zijn. Maar voor de gemiddelde symfo-liefhebber die het nieuwe Mangrove-album tot zich neemt is dit absoluut een realistisch scenario. En terecht. Critici zouden kunnen beweren dat dit dertig jaar geleden een geweldig album zou zijn geweest. Wij zijn van mening dat dat niets afdoet aan het feit dat het viertal uit Apeldoorn ook anno 2009 een welhaast memorabel album heeft gemaakt, dat zonder enige moeite met de internationale symfo-top mee kan.

Bereid u wel voor. Zes songs in ruim 65 minuten. Daar moet je van houden en voor in de stemming zijn. Maar dan komen de referenties vanzelf. Marillion, Pink Floyd, Yes, Genesis, King Crimson. Misschien zouden The Beatles dit wel spelen als ze nog tien jaar bij elkaar waren gebleven. Voor de wat meer hedendaags georiënteerde progliefhebber: Neal Morse, Spock's Beard, The Flower Kings. Misschien wel de mooiste: Transatlantic op een hele luie dag, maar dan zonder Mike Portnoy. Fans van hardere prog zoals Opeth en Dream Theater zouden hier ook voor kunnen vallen. Bij ons lukte het niet meteen en ook niet altijd, maar in de goede luisterstemming gold absoluut bovenstaand scenario. Wat kan een uur dan opeens snel gaan!

Goed, iets concreter dan voor de nieuwsgierige muziekliefhebber die eigenlijk nog geen idee heeft wat we nu eigenlijk bedoelen. Mangrove speelt traditionele symfo, lange songs op lage tempi waarin thema's tot op het bod worden uitgewerkt. Het is rock, maar het is niet hard of boos. Er hangt een bepaalde sfeer in de muziek die haast niet te vangen is. Alsof een oude man je zijn levensverhaal vertelt, zoiets. Dramatisch, dynamisch, troostend.

Nog concreter: er is veel, veel ruimte voor solo's, harmonieën en instrumentale stukken, maar de heren hebben duidelijk heel veel aandacht besteed aan het "klinken als een band". Dat wil zeggen: iedereen heeft een gelijkwaardige rol, overgangen zijn logisch, het zijn echt liedjes waar we naar luisteren. Geen stapel aan elkaar geplakte ideeën. Ook niet nodeloos ingewikkeld of virtuoos, een val waar maar al te veel progbands in trappen. De groep als geheel imponeert dan ook, voelt zich op haar gemak, weet wat ze doet. Grote complimenten zijn er voor zanger/gitarist Roland van der Horst, die met name in de eerste song griezelig dicht bij het magische geluid van Neal Morse komt.

Goed, meer kunnen en willen we er echt niet over zeggen. Mensen die nu nog geen idee hebben moeten gewoon gaan luisteren. Mensen die weten wat ze kunnen verwachten zijn nu waarschijnlijk al aan het luisteren. Gaan wij ook nog een keer doen. Glas wijn. Sigaret. Op play drukken. Ogen dicht. Over een dik uur komen we wel weer terug in de realiteit.

aantal tracks:: 6
speelduur: 67:41 minuten

Je kunt twee nummers van dit album in onze MusicPlayer en in de afdeling Releases kun je meer info over dit album vinden.