Arkngthand – ‘Songs Of Ice And Fire’

stijl: middeleeuwse symfometal
wat: cd
label/eigen beheer: eigen beheer

Als je een boek leest of een film kijkt, moet je soms even wennen. Je raakt hier en daar eens een personage of verhaallijn kwijt, de stijl van schrijver of regisseur is dusdanig apart dat je er eerst weinig van snapt. Waarom die plotwending, die rare tussenscène? Echter, als je de laatste woorden leest of de camera uitzoomt in het laatste shot, heb je je mening gevormd en kan je de volgende dag in de kroeg je verhaal doen. Discussie is uiteraard mogelijk, maar na één keer lezen of kijken kan je meestal zeggen of een boek of film je bevalt of niet.

Heel anders is het voor ons bij muziek. Ondergetekende schat dat zeker de helft van zijn favoriete cd’s bij de eerste kennismaking bepaald wennen was of zelfs geheel niet in de smaak viel. Neem nou Arkngthand. Wat, Arkngthand? Ja, die. Nog voor we een noot hebben gehoord maakt dit Limburgse zestal het ons erg lastig. Die naam. Dames en heren, graag een applaus voor… ja, en dan? De bandfoto… zes jongens met een wat geeky uitstraling in een ruïne. Erg jonge jongens trouwens, met een gemiddelde leeftijd van nog geen 21 jaar. Dan het intro. Zijn we in een Shrek-film aanbeland? Robin Hood misschien? Het riddertoernooi in Het Land van Ooit?

Ook de eerste draaibeurt is erg wennen. We krijgen visioenen van galopperende ridders, draken, magische zwaarden… ons advies: luister er doorheen en focus op de muziek. Langzaamaan komen de kwaliteiten van de band dan echt wel naar voren. Heerlijk galmende productie (Tommie Bonajo doet het weer!) en ziekelijk strak, een beetje zoals Dream Theater op haar eerste plaat had moeten klinken. Goeie riffs en solo’s, hele sterke drummer. Goeie zanger ook, mag nog wat aan zijn uitspraak en toonvastheid doen maar het talent is er zeker. Een beetje zoals Dream Theater op haar eerste platen klonk. Zijn dit die een beetje nerdy metaljongens op de hoes? Ja hoor, want zo zag Dream Theater er op haar eerste platen ook uit.

Draven we nu door? Ja, een beetje wel natuurlijk. Maar het begin is er. We luisteren naar zes zeer getalenteerde muzikanten met een goed gevoel voor songwriting. Je moet ervan houden, maar het is erg catchy en zit erg goed in elkaar. Het middeleeuwse koningen-thema en de filmische tussenstukjes zullen metalheads misschien afschrikken, maar dragen dan weer wel bij aan het originele imago. De muziek kan echter prima op zichzelf staan. Soms bijna glamrock (‘A Game Of Thrones’), met invloeden van bijvoorbeeld Europe en Judas Priest. Maar ook Kamelot, King’s X en natuurlijk Dream Theater zijn duidelijk voorbeelden geweest. De songs houden de aandacht vast, blijven hangen. Soms mierzoet, maar wel met veel muzikaal gevoel. Sterke plaat!

aantal tracks: 12
speelduur: 46:40 minuten

Je vindt drie tracks in onze MusicPlayer en in onze afdeling Releases kun je YouTubes en meer info over dit album vinden.