Barbabob – ‘Do My Thing’

stijl: blues
wat: cd
label/eigen beheer: Tear It Up Records

"Kickass Hardblues" noemt Barbabob zijn muziek en de groep zegt dicht bij "de kern van de alternatieve Mississipi deltablues" te blijven. Klopt zeker. De geest van de beroemdste vertolker, Robert Jonhson (1911-1938), waart continu rond door de blues van Barbabob. Toch haal je bij de eerste keer beluisteren ook direct de grote namen van de blanke blues eruit, die op hun beurt door negermuzikanten als Johnson zijn geïnspireerd. ‘Desire’ had van albino-gitarist Johnny Winter kunnen zijn, ‘Song of Patience’ is pure Creedence Clearwater Revival en ‘Back Door Mirror’ doet verlangen naar wijlen Rory Gallagher. In ‘Love Angel’ keert Elvis weer terug op aarde, ‘No Nonsense’ doet hetzelfde met Stevie Ray Vaughan en het instrumentale slotnummer ‘Eindhoven Texas’ lijkt een ode aan super-slidespeler Ry Cooder. De Barbabob-mannen hebben zich alle stijlvariaties zorgvuldig eigen gemaakt en spelen met een inzet alsof ze zelf van de plantage komen. They really got the blues.

Het meeste opvallende bandlid van Barbabob (vreemde naam trouwens voor een bluesband), is zonder meer snarenplukker Joost 't Hoen. Iedere gitarist weet hoe lastig het is om een volwassen stukje slide-spel neer te zetten. Joost is één van die zeldzame gitaristen wiens stalen buis met zijn vinger lijkt te zijn vergroeid. Zijn sound is vet, diep, grommend en de timing zeer "slowhand". Joost klinkt daardoor erg authentiek en overtuigend. Het enige dat ontbreekt is zo nu en dan een gierende gitaarsolo. Iedere keer denk je, daar komt-ie. Maar nee, Joost houdt zich in en beperkt zich tot de (overigens wel erg goede) begeleidingspartijen. Waarschijnlijk een bewuste keuze, maar het voelt soms een beetje als neuken zonder klaarkomen. Ook bassist Ferrari Huijmans en drummer Edgar Berkhout beperken zich tot het hoognodige, maar zorgen daarmee juist voor een effectieve basis. Simpelheid is troef bij Barbabob. Ook wat de professioneel klinkende productie betreft. Er is gekozen voor een vet, rauw geluid dat door de speakers ramt.

Zanger Jack van der Kruijs beschikt over een karakteristiek, krachtig stemgeluid dat doet denken aan een kruising tussen een hele grote neger en Jim Morrison van The Doors. Natuurlijk lekker bij deze muziek, ware het niet dat Jack maar één gasstand kent en dat is vol open. Prima voor op het podium, maar op de cd wordt onze bluesbrulboei na een paar nummers soms een beetje eentonig. Wat meer dynamiek, wisseling van toonaard of wellicht zo nu en dan een tweede stem, zouden dit probleem verhelpen. Oh ja, de sporadische toetsenpartijen zijn van Arno Landsbergen, beter bekend als Ammo.

Is ‘Do my thing’ een goed album? Yep! Goed tot zeer goed zelfs en behoorlijk uniek in Nederland, lijkt ons. Een beetje bluesliefhebber haalt ‘m dan ook snel in huis.

aantal tracks: 13
speelduur: 43:42 minuten

In onze MusicPlayer vind je van alle nummers een fragment en in onze afdeling Releases kun je meer info over dit album vinden.