The Aurora Project – 'Shadow Border'

stijl: symfonische pop-rock
wat: cd
label/eigen beheer: The Laser's Edge Records

Het lijkt alsof heel (gothic) progrockend Nederland ons in de eerste helft van dit jaar wil verblijden met nieuwe platen. Na CiLiCe en 21 Eyes of Ruby brengt The Aurora Project als derde van de vier Nederlandse bands op het Progpowerfestival van 2008 een album uit. Ook Delain en Autumn hebben nieuw werk uitgebracht en binnenkort volgt een release van Stream of Passion. Anders dan bij CiLiCe en 21 Eyes of Ruby echter, waren we op Progpower niet erg positief over The Aurora Project. We verweten het zestal matige songwriting en gebrek aan spanning. Desondanks zijn we natuurlijk benieuwd wat de band op dit tweede, door Joost van den Broek geproduceerde album kan brengen. Zeker omdat er een deal getekend is met het Amerikaanse label ‘The Laser's Edge’, dat eerder toppers zoals Riverside en Zero Hour in de markt naar voren schoof.

Zoals verwacht klinken de zeven songs als een klok. Naast de zware, ronde sound van Van den Broek is de mastering van grootheid Bob Katz en vonden de opnames plaats in de Excess studio. Daar ligt het probleem niet. Onze kritiek op de songwriting moeten we iets afzwakken, aangezien de meeste songs aardig in elkaar zitten. Wel horen we plotselinge overgangen en tempowisselingen die vreemd aandoen, stukken die niet logisch bij elkaar lijken te passen in een liedje.

Ook valt op dat veel coupletten nogal kabbelen en de aandacht moeilijk vast kunnen houden. Veel trage riffs, weinig peper in de kont zeg maar. Veel dienend werk ook, met name van gitarist Marc en toetsenist Marcel die eigenlijk nergens leidende partijen spelen. Daarnaast heeft zanger Dennis een prima stem, maar gebruikt hij soms irritante gesproken teksten die helemaal niet nodig zijn.

Moeten we dan concluderen dat 'Shadow Border' een slecht album is? Nee, dat niet. The Aurora Project wil duidelijk geen Dream Theater of Pain of Salvation zijn, Riverside en Anathema vormen beter vergelijkingsmateriaal. Eigenlijk luisteren we naar een set uitgesponnen popliedjes met een symfonisch randje. De band heeft daarmee zeker een eigen geluid gevonden, haar grenzen afgebakend. Of dat geluid je aanstaat is natuurlijk een kwestie van smaak. Wij missen een soort hook, een refrein dat echt blijft hangen, een riff die je van je stoel af slaat. Nu is 'Shadow Border' vooral een luisterplaat met wegdroomliedjes, die af en toe een voorzichtig huppeltje maken. Niet helemaal ons ding, maar binnen het genre een hele aardige plaat van een band die nog een eind kan groeien.

aantal tracks: 7
speelduur: 54:31 minuten

In onze MusicPlayer kun je drie fragmenten horen. Meer info over 'Shadow Border' vind je in onze afdeling Releases.