Johan - '4'

stijl: pop/rock/alternative
wat: cd
label/eigen beheer: Excelsior Recordings/V2

"Onze zuiderburen hebben dEUS maar wij kaaskoppen hebben Johan!"

Deze boute bewering heeft ondergetekende wel eens gemaakt na het nuttigen van één of twee Belgische biertjes teveel. Nu zijn deze bands qua stijl natuurlijk niet met elkaar te vergelijken, maar toch zit er, naast een flinke dosis patriottisme en een behoorlijk alcoholpromillage, een kern van waarheid in deze uitspraak. Want hoewel het Nederlandse Johan veel meer poppy en minder experimenteel is dan dEUS, lijkt zij/hij net zoals de Belgische godenzonen maar geen slechte plaat te kunnen maken. Vanaf vier mei ligt namelijk een vierde meesterwerkje, dat is ontsproten aan het brein van Jacco de Greeuw en de zijnen, in de winkelschappen.

Dit nieuwe pareltje heeft, hoe toepasselijk, de naam '4' meegekregen. In tegenstelling tot eerdere albums, waar de band gemiddeld zo'n vijf jaar de tijd voor nam, is deze plaat er in "maar drie jaar doorgedrukt". Gelukkig is dit niet ten koste van de kwaliteit gegaan, ook met '4' hebben de Noord-Hollanders weer een plaat van wereldformaat afgeleverd. Wellicht is deze hogere productiviteit te danken aan het feit dat voor het eerst in het bestaan van Johan de bezetting van de band tussen twee albumopnames ongewijzigd is gebleven.

De kracht van dit nieuwe huzarenstuk ligt in het feit dat het weer een onmiskenbaar Johan-geluid heeft, maar tegelijkertijd duidelijk anders klinkt dan haar voorgangers. Het zijn tien echte popliedjes die stuk voor stuk muzikaal en tekstueel sterk zijn. Als nuchtere Noord-Hollanders lijken de vier bandleden van Johan niet al teveel tijd nodig te hebben om hun boodschap over te brengen; tracks duren zelden veel langer dan vier minuten en dat is geen seconde teveel of te weinig.

De eerste nieuwe single 'In The Park', die al veelvuldig op de radio te horen is geweest, is een goed voorbeeld van zo'n echte Johan-track. Het nummer is toegankelijk, pakkend en lijkt speciaal gemaakt te zijn om door de ether geslingerd te worden. Kortom: het is een single met hitpotentie. Ook in tracks als het melancholische 'Maria' of het "radiogevoelige" 'Together Now' horen we deze typische sound terug.

Zoals we al in een eerder artikel op onze website verklapt hebben klinken sommige nummers wat bombastischer of wat voller dan we gewend zijn van Johan. Goede voorbeelden hiervan zijn het prachtige 'The Recieving End' en het stevige 'Over'. Het wonderschone sluitstuk 'Why Don't We' verdient in deze categorie wat speciale aandacht. De gelaagdheid, de opbouw en vooral de zangpartij van deze compositie doen ons vanaf de eerste seconde denken aan een moderne variant van Brian Wilson en de Beach Boys. Als je het ons vraagt is dit misschien wel het mooiste nummer van Johan ooit.

Johan heeft dus maar weer eens bewezen één van de beste hedendaagse groepen in haar genre te zijn en dat er bovendien goede Engelstalige popmuziek in Nederland gemaakt wordt. Wat dat betreft kunnen we de band beter vergelijken met Nederlandse bands dan met dEUS of Brian Wilson. Inmiddels bevindt Johan zich wel in het gezelschap van illustere voorgangers Daryll-Ann en Bettie Serveert; stuk voor stuk bands die veel betekend hebben voor de Engelstalige rockmuziek in Nederland. Wanneer we een canon van de Nederlandse popgeschiedenis zouden mogen maken, zouden deze twee bands en Johan zeker niet mogen ontbreken. Je zou soms wel eens wensen dat er wat meer bands van dit kaliber zouden zijn (of dat Johan wat minder lang over een album zou doen). Maar aan de andere kant zou dat het wel weer stukken minder speciaal maken.

aantal tracks: 10
speelduur: 40:47 minuten