Rare Groove Orchestra – ‘The Man With The Dirty Finger’

stijl: funk
wat: cd
label/eigen beheer: Souljazzer Records

Ongeveer anderhalf jaar geleden schreef ondergetekende zijn eerste recensie. Alle zwetende vingers, verontrustende dromen en urenlange onafgebroken luistersessies daargelaten: de betreffende cd was het eerste album van Rare Groove Orchestra. Funky, groovende hammondorgel-muziek waar je echt op moet dansen, je kunt het allemaal ergens nalezen (wijst naar rechtsboven). Maar, gezeten in je luie stoel, is het eigenlijk een enigszins saaie plaat, gezien het repetitieve karakter van de nummers. Nu komen de vier heren met de opvolger, ‘The Man With The Dirty Finger’, en is aan deze recensent de eer ook deze te bespreken. Ditmaal een krap uur muziek, bijna dubbel zo veel als het debuut, en de vraag die meteen rijst: weten de soulvolle mannen nu wel zo lang te boeien?

De sleeve heeft een lekker retro design met een titel en cover die aardig tot de verbeelding spreken: waarom is de vinger van die man vies en van wat? In zestig minuten wordt er geen woord over gerept, vrijwel alle songs zijn dan ook instrumentaal, net als het eerdere repertoire. De klassieke stijl is vrij ver doorgevoerd, de tracks zijn in een ‘Side A’ en ‘Side B’ ingedeeld, ook al hoeven we geen roestige pick-up van een stoffige zolder te sjouwen om vervolgens de toeren verkeerd in te stellen en veel te snel te swingen.

Want het is weer dansen geblazen. Bij het aanhoren van de schijf schiet de groove door je aderen en stuiter je onvermijdelijk heen en weer. De eerste helft opereert Rare Groove Orchestra zoals we ze van gewend zijn (inclusief sporadisch verval in langdradigheid), met een tweetal melige uitstapjes. ‘Do The Rad Snapper’ zou het goed doen als showtune en ‘Groovy Species’ biedt loopse apen de gelegenheid schreeuwend hun ei kwijt te kunnen.

De tweede helft buigt dit relaas positief om. Josh Homme mag dan door De Staat en Drive Like Maria zijn seksuele gevoelens op een speaker botvieren, ieder wezen met libido bespringt een medemens bij het horen van de titeltrack. Opgefokt samenspel van drums, basgitaar en wah-gitaar dwingen je tot vleselijke lusten. Liever dat, dan plastic geluidsversterking, right?

Hierop volgt ‘Shotgun Wedding’ met mellow baslijnen en een fantastische opbouw in een hammondsolo. En ‘Snelle Jelle’ met een ruimtelijke synthesizer en Turks ritme dat de heupen gauw doet wiegen. Om, na een portie klassieke hammondfunk, te eindigen met ‘The Only One With Lyrics’. Een Amerikaanse tv-predikant verkondigt The Funk over een feestelijk deuntje: de poppen zijn aan het dansen en het feest is compleet.

The Rare Groove Orchestra heeft zich overtroffen in veelzijdigheid, compositie en spel zonder het uiteindelijke doel uit oog te verliezen. Ze zeggen het zelf: “These tracks were cut for loud playing and groovy dancing”, in de sofa is de man met de vieze vinger gelukkig ook meer dan aangenaam gezelschap, zij het met beperkte houdbaarheid door enkele saaiere nummers. Hopelijk valt over pakweg achttien maanden de volgende verzameling songs in de brievenbus, want deze band heeft wat ons betreft haar bestaansrecht binnengesleept.

aantal tracks: 13 + 1 remix
speelduur: 59:06 minuten

Op de MySpace van het funkgezelschap is een zestal songs te horen.