Most Unpleasant Men - 'Nothing Moves Slower'

stijl: pop
wat: cd
label/eigen beheer: Cubicle Records

Na lang wachten is hij er dan eindelijk; het debuutalbum van Most Unpleasant Men. Het heeft de toepasselijke titel ‘Nothing Moves Slower’, wat niet verwijst naar de lange tijd die verstreek eer de release een feit was, maar naar het trage en lage tempo van de nummers op deze cd. Most Unpleasant Men wordt gevormd door een vijftal mannen van in de twintig uit Utrecht. Ze geven aan te klinken als Sigur Rós, Eels en Talk Talk.

Dit is niet zomaar een cd die na een paar keer luisteren weer voldaan weggelegd wordt. Integendeel, bij elke luisterbeurt valt er weer wat nieuws te ontdekken aan deze plaat. Bij de eerste malen mag deze schijf wat duf in de oren klinken, maar niets is minder waar. Alhoewel het tempo over de gehele cd wat laag ligt, zijn de nummers zeker niet saai en vervelend. Mede door de diverse tonen van vele instrumenten, zoals een keytar, glockenspiel, saxofoons en violen, wat slechts enkele voorbeelden uit een lange reeks zijn.

Opener ‘Redbox’ is bijvoorbeeld zo’n verrassend nummer, waarop ook Lydia Wever (brown feather sparrow) te horen is. Het is een zeer trage en lange track, maar goed genoeg als pakkende opener. De daarop volgende composities trekken de meeste aandacht. ‘Hospitality’ is een up-tempo liedje, waar zanger Joram Tornij wat voorzichtig de wellicht iets te hoge noten zingt. Zijn stemgeluid past overigens perfect in het plaatje van deze dromerige muziek.

‘Sorry’ bevat als één van de weinige nummers wat electro (doet zo denken aan het Neonbelle-uitstapje van toetsenist Jelte Heringa) en bestaat uit niet meer dan vier zinnen, door deze simpelheid is dit een werk van grote klasse. Hierna volgt weer een reeks tragere nummers, die zeer interessant is voor liefhebbers van dromerige en melancholische songs. De songs zijn stuk voor stuk prachtig met diepzinnige teksten, maar het wordt wel moeilijker om de aandacht erbij te houden. Tegen het einde van de plaat weet Most Unpleasant Men bij ‘Mommy’ weer te imponeren met een compleet strijkorkest in het slot.

Het lange wachten was dus zeker de moeite waard, Most Unpleasant Men heeft zich met deze debuutplaat neergezet als de perfecte melancholische kamerpopband. En waarschijnlijk is het er één waar we nog veel van gaan horen.

aantal tracks: 12
speelduur: 40:40 minuten

In onze MusicPlayer hoor je vier snippets. En op Bandcamp is de hele cd te beluisteren.