The Tenement Kids – 'We’ve All Been Down'

stijl: punk/hardcore
wat: cd
label/eigen beheer: Funtime Records

Een sfeerbeeld: In een donker rokerig zaaltje ergens in de nabije toekomst speelt een opkomende punkband, die de naam ‘The Tenement Kids’ draagt, zich letterlijk het snot voor de ogen. De zaal is gevuld met boze, werkloze jongeren, die met ontbloot bovenlijf hun onvrede met de hedendaagse maatschappij eruit zweten.

De geschiedenis heeft zich herhaald. Na jaren van economisch optimisme is een nieuwe recessie een feit. De jongerencultuur valt na zo’n vijfentwintig jaar weer terug in een nihilistisch verzet tegen alles dat riekt naar establishment en de daarbij behorende culturele uitspatting en "DWDD-hypes", zoals zanger-gitarist Gijs Wilbrink van de Tenement Kids het zelf ooit in een interview noemde.

Wat je ook vindt van The Tenement Kids, het valt niet te ontkennen dat hun gevoel voor timing haast perfect te noemen is. Het ontstaan van de punkmuziek is onlosmakelijk verbonden met economische malaise en als we het Centraal Plan Bureau moeten geloven staan we vandaag de dag aan het begin van een nieuwe recessie. Koren op de molen van dit Utrechtse viertal, dat sinds 21 november hun tweede plaat ‘We’ve All Been Down’ op de planken heeft liggen!

Dan over dit "sophomore" album van “de Kids”. In vergelijking met hun debuut ‘Doves’ klinkt deze opvolger wat voller. Het is wat beter geproduceerd. De jongens zetten ook op dit nieuwe album de breuk met de originele punksound (zover die er is) voort. Het geheel klinkt allemaal wat melodieuzer en er klinkt warempel zo nu en dan een ware gitaarsolo, hetgeen de principiële punkrocker waarschijnlijk een vies gezicht doet laten trekken. Feit is wel dat op deze manier een grotere markt aangeboord wordt. Gelukkig komt deze breuk niet als geforceerd over. Wanneer je de verschillende interviews die over het web zwerven erop na leest, lijkt dit ook niet het onderliggende motief te zijn.

Over het geheel genomen klinkt ‘We’ve All Been Down’, met alle respect, als elke andere punkplaat: korte nummers, een zeer strakke drumpartij, iets te rommelig gitaarwerk en niet de sterkste zangpartijen. De kleine verrassingen van dit album zitten hem echter in de nummers waarin, zoals eerder gezegd, gebroken wordt met de aloude traditie. Zo horen we tijdens ‘Stampede Cattle' de verrassend goede tweede stem van bassist Tim Meijer. Tijdens dit nummer lijkt het dan soms haast alsof je niet naar een punkgroep, maar naar grunge rockers zoals Green Lizard zit te luisteren. Zo geeft ook de zeer uitgerekte gitaarsolo in, hoe ironisch, ‘Quit Playing Them Strings’ het album net dat beetje extra’s in vergelijking met een gemiddeld punkrock-album.

Kortom, de lijn die met het debuut ‘Doves’ is ingezet wordt succesvol voortgezet op ‘We’ve All Been Down’. Het is een stap voorwaarts, maar niet een hele grote stap. De band heeft zich zelfs misschien wel in een lastige positie gemanoeuvreerd met dit tweede album: niet punk genoeg voor de diehard punker en te punkerig voor de mainstream luisteraar. Laten we hopen dat de jongens met dit zo op het eerste gezicht lastige dilemma goed kunnen omgaan of dat ze een hele trouwe schare fans hebben.

aantal tracks: 11
speelduur: 37:11 minuten

Op de MySpace-site van de band is een tweetal tracks van ‘We’ve All Been Down’ te beluisteren.