Sjako! - 'Lucky Spots’

stijl: pop/rock
wat: cd
label/eigen beheer: Coolhouse Records/Bertus

Sjako! is weer terug. Na een lange tijd radiostilte laten Wouter Planteijdt en band weer van zich horen met een nieuw volwaardig album. Dat Sjako! zeker geen onbekende speler in het Nederlandse popcircuit is blijkt wel uit de uitgebreide bandgeschiedenis. Sinds het eerste optreden in 1981 zijn er namelijk verscheidene platen uitgebracht, zowel van Sjako! als soloplaten van Wouter Planteijdt zelf. Verder heeft Wouter een tijdje gespeeld in de band van Herman Brood. Meerdere formatiewisselingen later beviel de samenwerking met Thijs Vermeulen (bas), Richard Heijerman (drum) en René van Barneveld (gitaar) wederom zo goed dat dit kwartet de basis is geworden voor de nu uitgebrachte nieuwe Sjako!-plaat.

'Lucky Spots' is een lekkere pop/rock-plaat die je doet denken aan de tijden van weleer. Gewoon rocksongs met duidelijke jaren ‘70 invloeden. Je krijgt vooral het gevoel dat je echt naar een band luistert. Er is niet expliciet één partij belangrijker dan de andere. Soms is de zanglijn even de hoofdrolspeler en soms komt er überhaupt geen zang voor in een nummer. Een rockband zoals vroeger dus. Dat samen met ook een duidelijk retro sound op deze plaat zorgt ervoor dat de cd een soort van live gevoel met zich mee brengt, wat het geheel prettig maakt om naar te luisteren en je het idee geeft dat je naar een serieuze band luistert.

'One More Time’ is de opener van de plaat en met z’n slepende ritme en zanglijn geeft het meteen de sfeer van de plaat weer. De zanglijn is leuk en blijft hangen, het nummer zelf is prima ingespeeld. Zo ook het tweede nummer 'Great Expectation’. Soms lijkt de stem van Wouter op die van Bono van U2. Dat is een leuk toeval, want de muziek van dit nummer (en 'The Gates Of Hell’) heeft duidelijk raakvlakken met het oudere werk van U2.

Naast natuurlijk veel eigen werk worden er op de plaat ook covers gespeeld. Zo komt er bijvoorbeeld een nummer van gitaar-goeroe Frank Zappa langs. Dit geheel instrumentale stuk ('Magic Fingers’) gaat de band goed af en wordt in een fijne sound gegoten wat het prima laat passen bij de rest van de plaat. Het geeft even de nodige muzikale afwisseling en het klinkt gewoon lekker. Want over het algemeen bevat het eigen werk van Sjako! vooral rechte pop/rock-songs. Degelijke songs zonder uitgebreide structuren maar wel vaak instrumentaal uitgesponnen. Echter hoe verder de cd vordert, hoe meer er ook geëxperimenteerd wordt. Er komen meer interessante wendingen en partijen langs en het werk krijgt daardoor meer een eigen smoel. Zo volgen de nummers ‘Blues For Kimo’ en ‘Jam 4’ elkaar erg goed op en zorgt het experimentele van het instrumentale ‘Jam 4’ er weer voor dat er voldoende afwisseling is.

Eigenlijk kan er over Sjako! gezegd worden dat ze terug zijn gekomen met een sterke plaat, die zeker mensen kan aanspreken. De sound van Sjako! is niet anno 2008, maar dat moet je ook niet van ze verwachten. Ze spelen gewoon hun ding, schrijven sterke liedjes en spelen lekkere rock. Voor de pubers van nu waarschijnlijk niet echt hun ding, maar voor de liefhebbers zeker een goede plaat.

aantal tracks: 13
speelduur: 49:15 minuten

Op www.planteijdt.nl kun je een aantal tracks beluisteren.