Pfaff - 'I Kill Myself And I Want To Die'

stijl: experimenteel/alternatief/lo-fi/indie
wat: cd
label/eigen beheer: That Dam!

'If This Is The Last I'll Do' heet de vorige plaat van Pfaff en dat blijkt dus niet het geval, toch heeft Bas Jacobs, het gezicht achter Pfaff iets met eindes, want dit album draagt de intrigerende titel 'I Kill Myself And I Want To Die' en volgens het begeleidend schrijven zijn dat twee titels uit een drieluik waarvan het volgende deel dan 'Songs They Sing At My Funeral' zou moeten gaan heten. Jacobs is duidelijk een "vrolijk heerschap"! Wie echter heeft opgelet en bijvoorbeeld de bijdrage voor Nummer Voor Nummer over het vorige album op deze site heeft gelezen weet dat de ex-Seedling muzikant over veel gevoel voor humor beschikt en dus nemen we het maar niet te nauw met de doodswens.

'I Kill Myself And I Want To Die' telt net als de voorganger 12 nummers, maar Pfaff heeft daar deze keer zo'n 2 minuten minder voor nodig. Daarmee komt de gemiddelde lengte van een track op nog geen tweeënhalve minuut. Bas lijkt wat geschrokken van onze woorden over toegankelijkheid en "een langspeler, die door een grote schare omarmd kan worden" in de voorgaande recensie, want de gekte is weer toegenomen en veel van de nummers van dit zesde album (alweer Bas?, dat zei je bij de vorige ook al) zijn weer erg confronterend en zullen veel mensen meteen afschrikken. Voor diegenen die wel tegen een portie herrie met een flinke dosis gekte kunnen is er weer genoeg "moois" te ontdekken.

Net als op de voorganger heeft Bas weer alles zelf gedaan (op een vocale bijdrage van Bastiaan Bosma (Aux Raus) na). Ook nu zijn de verschillende partijen goed te onderscheiden en dat zorgt ervoor dat het dan bij vlagen confronterende herrie mag zijn, maar een geluidsbrij wordt het nergens. Overigens begint het album best toegankelijk en "open" (met het Smog-achtige 'Freaky' en de volgende twee tracks) en keert er hier een daar een deel "luchtigheid" terug zodat je bij de eerste luisterbeurt niet constant op je hoede hoeft te zijn (zo van: wat voor een uitbarsting komt er zo meteen). De heftigheid (al dan niet wat betreft muziek, maar dan toch zeker qua vocalen) begint bij het vierde nummer 'Hot Dick For Cold Women' en houdt dan bijna aan tot het einde. De ervaren luisteraar weet echter dat je even door die "confronterende herrie" heen moet luisteren en dat er dan best behapbare liedjes overblijven. Dus ook hier viert de aanhouder weer hoogtij. Na de eerste gewenning blijkt er dan over elk nummer iets fraais te zeggen, zoals bijvoorbeeld dat 'Papapa' klinkt alsof Robert Smith (The Cure) via zijn mascara wat mescaline zijn brein heeft binnen laten lopen en daar toch niet helemaal tegen kan.

'I Kill Myself And I Want To Die' sluit af met het verrassende muzikale gedicht 'Sterven' waarbij we er nog steeds niet uit zijn of dit nu een parodie is op Simon Vinkenoog of dat Bas een geslaagde gooi doet naar de titel van troonopvolger van de 80-jarige dichter. Misschien brengt de komende begrafenis het antwoord op die vraag? We wachten dus op de vervolmaking van dit drieluik en kunnen dan meteen inschatten hoe dit tweede deel in de puzzel past. 'I Kill Myself And I Want To Die' is in elk geval een boeiend en geslaagd album dat tijd nodig heeft, maar je uiteindelijk zeker en vast bij de lurven grijpt!

aantal tracks: 12
speelduur: 27:26 minuten

Op de MySpace van Pfaff kun je drie nummers van dit album beluisteren.