Harry Merry & The Must - 'Veronika'

stijl: experimenteel/alternatief
wat: cd
label/eigen beheer: Tocado Records/Sonic Rendezvous

Het is duidelijk jubelen of joelen bij Harry Merry, de muziek van deze Rotterdammer is echt een kwestie van houden van of haten. Sommigen nemen met het grootste gemak het woord geniaal in de mond, terwijl anderen vol onbegrip vragen of je dergelijke klanken wel muziek kunt noemen.

De laatste categorie hoeft niet verder te lezen, want ook bij 'Veronika' zal dat oordeel niet veranderen. Dan gaan we dus door voor de mensen die Harry Merry op zijn minst interessant vinden en diegenen die de omschrijving geniaal niet misplaatst vinden. Voor hen is er de mededeling dat er best het nodige veranderd is sinds het vorige album. De grootste verandering is gelegen in het feit dat Harry op deze cd ondersteund wordt door een heuse band. En het zijn niet de minsten die mijnheer Merry bijstaan: Bruno Ferro Xavier da Silva (onder andere Stöma, Doktor Schnitt, DooDoo’s Coffee), drummer Wouter van Wijk (Stöma, DooDoo’s Coffee, Clayborn) en gitarist Martin Ruiten (Cheech Wizard, Firetime), mensen die al zoveel sporen verdiend hebben dat die laarzen al lang niet lekker meer zitten als het ware.

Ook het geluid van deze productie is vele malen beter dan op de voorganger. Dat is prettig, want er zitten nogal wat lagen in de muziek en deze zijn op 'Veronika' veel beter te onderscheiden dan op het eerdere werk. Dat geldt voor Harry's keyboardpartijen, maar ook zeker voor de partijen van zijn bandgenoten op bas, drums en gitaar. Vanzelfsprekend zijn ook de vocalen van de aparte Rotterdammer beter op de band gezet en er zijn deze keer nogal wat ondersteunende achtergrondvocalen en die komen kraakhelder naar voren in het geluidsbeeld. Geloof het of niet, maar Harry Merry heeft alle vocale partijen uitgeschreven (voor onder andere Elle Bandita, Julia Reinhold, Maia Daw en Ingrid Schaap) en als je soms denkt is dat niet wat te hoog of naast de melodie, nee dat hoort dus zo :-)

Het grootste winstpunt zit echter in het feit dat het aandeel van Harry's toetseninstrumenten ingeperkt is ten faveure van bijvoorbeeld gitaar. In het verleden werd ondergetekende nogal eens nerveus van de vele keyboardriedels waarmee de nummers volgestouwd zaten, maar de beperking op dat vlak is opvallend en pakt bijzonder positief uit. Vooral de gitaarpartijen van Ruiten zijn een welkome aanvulling in het geluidsbeeld. Het lijken zo hier en daar zowaar zelfs bijna toegankelijke liedjes door dit procédé. Ook heeft Harry Merry zijn palet aan geluiden komend uit zijn keyboards duidelijk uitgebreid. Zo is dit album gevarieerder dan alle voorgaande werkstukken. Dat wil nog niet zeggen dat "de haters" hun oordeel zullen nuanceren, maar toch schuift Harry Merry met 'Veronika' wel op richting "beter te behappen".

Diegenen die de heer Merry wel hoog hebben zitten zijn op dit album getuige van een grote stap vooruit. Ben je niet bang voor vreemde deuntjes (grofweg gezegd ergens halverwege Frank Zappa en The Bonzo Dog Band), vind je onverwachte wendingen en opmerkelijke achtergrondvocalen spannend dan is 'Veronika' een (tja, kom er maar eens op) must. En dan hebben we het nog niet eens over de teksten. Op dat vlak is er weer veel te beleven. Verdiep je in de vreemde kronkels die blijkbaar in het brein van de toetsenist/zanger voorkomen, dat is goed voor de nodige uurtjes puzzelen en vermaak. Kortom, de jubelaars weten genoeg en kunnen dit bijzondere plaatje met een gerust hart aanschaffen!

aantal tracks: 11
speelduur: 54:42 minuten

Op de MySpace-pagina kun je vier nummers beluisteren en in onze MusicPlayer hoor je drie snippets.