Goofy And The Regulars - 'Flatlands'

stijl: blues/funk/rock
wat: cd
label/eigen beheer: eigen beheer

Goofy and the Regulars zijn al weer toe aan hun derde cd. Voorgangers `Delayed’ (2002) en ‘Burning Candles’ (2005) hebben deuren geopend voor deze zes mannen, maar nu willen ze weer een stap verder zetten met deze plaat. 'Flatlands' (wat overigens inderdaad verwijst naar ons platte Nederland) is samen met producer Edwin Balogh opgenomen en bevat elf nummers. Alle elf passend in het op blues, funk en rock georiënteerde kader waar deze band duidelijk voor heeft gekozen; een lekkere mix van een wat rokerige blues-stem, pompende baslijnen, snerpende gitaren en natuurlijk een mondharmonica en hammond. Eigenlijk een echte klassieke set-up voor een dergelijk genre, maar zeker niet saai. Er is gekozen voor dit genre en ondanks het gevaar van de op de loer liggende clichés weet de band de muziek toch interessant te houden.

Neem bijvoorbeeld de tweede track ‘Soakin' Wet’. Gewoon rechttoe rechtaan bluesrock met een goede zanglijn en tweede stem, die erg leuk worden aangevuld met de mondharmonica. Dit nummer loopt als een trein, gewoon niets meer aan doen. Zo ook het daar al snel op volgende ‘Fine Days.’ En om de boel dan vervolgens toch spannend te houden gooien ze soms ineens het roer om. Wie bijvoorbeeld luistert naar ‘Little By Little/Could Have Been’ wordt in de tussenspelen na de refreinen verrast met mooie tweestemmige gitaarlijntjes. Ze zijn in feite doodeenvoudig, maar wel erg goed gevonden. Ook is het einde van dit nummer uitgebreid uitgesponnen, wat het een originele tint geeft. Het tempo gaat helemaal terug en de band bouwt het weer rustig en uitdagend op. Een mooi staaltje muzikaliteit.

En dan gaan ze ineens rocken. Er komt in 'Human Afterall' plotseling een dikke gitaarriff tevoorschijn, verpakt in een vette laag vuige distortion. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de sound hier wel een beetje de plank misslaat. De hele plaat klinkt mooi natuurlijk, authentiek en dan ineens is er deze absoluut digitaal klinkende distortion. Dat is erg jammer. Neemt niet weg dat een dergelijk rockend stuk wel goed is voor het geheel en verder wel goed uitpakt.

Het is namelijk wel een beetje het gevaar voor de band. Na een aantal nummers ken je het wel. Je kunt het een goed gekozen genre noemen, een eigen geluid, maar er zullen ook mensen zijn die het eentonig gaan vinden. Maar ach, wat geeft het. De band speelt goed. De nummers zijn sterk en de sound is lekker. Dus eigenlijk kun je er niet veel op aanmerken. Deze jongens weten wat ze willen en wat ze kunnen. Ze moeten gewoon vooral doorgaan op de weg die ze ingeslagen zijn, want daar zijn ze goed in.

aantal tracks: 11
speelduur: 44:12 minuten

Je kunt snippets van alle elf de nummers, plus een oudere, beluisteren in onze MusicPlayer.