Repomen – ‘Roadkill’

stijl: stonerrock
wat: lp
label/eigen beheer: Suburban Records

Hoewel je vaak leest dat Repomen een zij-project van Peter Pan Speedrock zou zijn, is dat niet geheel correct. Repomen is een zij-project van Peter Pan Speedrock-frontman Peter van Elderen en bestaat verder uit drie bandleden van het eveneens Eindhovense Borehole. Van Elderen schrijft, bast en brult, Borehole-bassist Roel Aben gitaart en Mo Truijens en Miriam Bekkers nemen met respectievelijk gitaar en drums wel de hun gebruikelijke instrumenten onder handen. Repomen is kortom het zoveelste bewijs van de creatieve heavy rockscene in de Brabantse lichtstad.

Van Elderen als frontman scheelt wel een ferme teug op een borrel. Zo ben je van enige aandacht verzekerd, maak je je podiumdebuut voor Hermano en 1000 man publiek in de Effenaar, kan je je debuutalbum meteen op gekleurd vinyl bij Suburban uitbrengen en mag je die vervolgens presenteren in een stijf uitverkochte 013 op de moeder van alle stonerfestivals: Roadburn.

Allemaal hartstikke leuke referenties, maar uiteindelijk wordt een product op de muzikale merites beoordeeld. Ook daarmee zit het wel snor. Hoewel het bij de eerste luisterbeurten nog wat eendimensionaal overkomt en niet overdreven ver afstaat van het geluid van Borehole en bij vlagen de speedrock ’n roll van Peter Pan. Een soort Borehole plus Peter dus? Nee, daarmee doen we de bands tekort. Repomen trekt op ‘Roadkill’ toch wel veelbelovend vuig en bij vlagen ook origineel van leer.

Tuurlijk klinkt het intro van het tweede nummer als Queens of the Stone Age en wordt er heus wel wat geciteerd. Ook vinden we ons in de volgende rake typering uit de bio: “alsof de vroege Motörhead ‘Blues For The Red Sun’ speelt”. Zo’n klassiek album als die stoner-blauwdruk van wijlen Kyuss heeft Repomen niet in handen, maar dit kwartet heeft wel een duidelijke koers. Repomens idee van stonerrock is vooral bruter en genadelozer dan Borehole en Peters brul is net lager en donkerder dan bij zijn speedrock-outfit.

Hoewel we zeker uitschieters noteren, accelereert de groep in 12 seconden tot een maniakale snelheid en dendert vervolgens acht nummers door, daarbij slechts sporadisch de voet van het pedaal halend. Die keren dat Repomen even gas terugneemt, komt het de nummers wel ten goede. In ‘Jesus Chrysler Superbuick’ worden de tempowisselingen letterlijk ingeluid door een klok, wat een erg fijne vondst blijkt. Na twee keer luiden vraag je nog “waarom in vredesnaam”, de derde en vierde keer dat de band er na de klok meteen invliegt, ben je al verkocht en na de vijfde keer geldt de zoektocht niet de klepel, maar de repeatknop.

Een andere opsteker is ‘All Systems Go!’, dat zijn naam zeker eer aandoet. Zeer headbang-fähige metal-passages worden afgewisseld met zwaar groovende, slepende stoner-stukken en zelfs symfonische uitstapjes, waarna je weer tegen een logge gitaarmuur aanloopt. Zit niks anders op: benen wijd, hoofd in de nek, mond wijd open en brullen maar. Dan even de keel smeren en door met het sterke tweede deel van de lp. Absoluut prijsnummer is de daverende afsluiter ‘Wrecking Ball’, waarin Van Elderen klinkt alsof de sloopbal aan z’n tongriem hangt en waarna we ons aangereden en lamgeslagen voelen als de biefstuk op de hoes van ‘Roadkill’.

Eindhoven heeft met vooral 7Zuma7 en 35007 (Loose) een behoorlijke stoner-reputatie hoog te houden en Repomen is nog niet zover dat ze het gemis van die bands doet vergeten, maar schaart zich met ‘Roadkill’ wel in die rijke traditie. Voornaamste minpunt is dat het stoner-kwartet, door de drukte van de andere bands (vooral Peter Pan heeft een moordend speelschema), doorgaans maar moeilijk aan spelen toekomt.

aantal tracks: 8
speelduur: 27:57 minuten

De helft van het album is te beluisteren op de MySpace-site van het heavy kwartet. Ook aan te bevelen is om de set op Roadburn te beluisteren, opgenomen door 3VOOR12.